ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ ΙΖ
ΑΓΑΘΟΚΛΕΙΑ ΜΑΡΤΥΣ
Α Κ Ο Λ Ο Υ Θ Ι Α
Ποίημα Δρος Χαραλάμπους Μ. Μπούσια.
Ε Ν Τ ῼ Μ Ι Κ Ρ ῼ Ε Σ Π Ε Ρ Ι Ν ῼ
Εἰς τό· Κύριε ἐκέκραξα, ἱστῶμεν στίχους δ΄ καὶ ψάλλομεν τὰ ἑξῆς Προσόμοια. Ἦχος δ΄. Ἔδωκας σημείωσιν.
Mάρτυς Ἀγαθόκλεια, τῆς εὐσεβείας ὑπέρμαχε, ταπεινώσεως σκήνωμα, κρηπὶς ἁγιότητος, σωφροσύνης κέρας, ἐκ τῆς σῆς κυρίας, ᾗ ὑπηρέτεις εὐπειθῶς, ὑπέστης πάνδεινα κολαστήρια, διὰ Χριστὸν τὸν Κύριον, Ὅνπερ ἐξ ὅλης καρδίας σου, καὶ ἰσχύος ἠγάπησας, ἀθληφόρε πανεύφημε.
Μάρτυς Ἀγαθόκλεια, θεραπαινὶς εἰδωλόφρονος, ἀρχοντίσσης ἐδούλευσας, αὐτῇ παναμώμητε, ἐν ἀφοσιώσει, ἄκρᾳ εὐπειθείᾳ, καὶ ἀρετῇ ἔτη ὀκτώ, τῇ σὲ μισούσῃ διὰ τὴν πίστιν σου, εἰς τὸν Χριστὸν τὸν σώσαντα, ἐκ τῆς φθορᾶς γένος βρότειον, καὶ στεφάνῳ σε στέψαντα, ἀφθαρσίας καλλίνικε.
Μάρτυς Ἀγαθόκλεια, ἡ τῆς ἀπίστου κυρίας σου, καὶ στυγνῆς ὑπομείνασα, βάσανους ὡς ἄσαρκος, συντριβὴν μελῶν σου, καῦσιν τῆς σῆς γλώσσης, καὶ ἐπ’ αὐχένος σου τὸ πῦρ, Μαρτύρων τάγμασι συνηρίθμησαι, τοῖς ἀπ’αἰῶνος Κτίσαντος, καὶ οὐρανίου Νυμφίου σου, καθορᾶν κάλλος ἄῤῥητον, ἐν τοῦ πόλου σκηνώμασι.
Μάρτυς Ἀγαθόκλεια, πανευλαβῶς ἀνυμνοῦμέν σε, καὶ τιμῶμεν τὴν μνήμην σου, τὴν πάνσεπτον σήμερον, ἐν ᾠδαῖς εὐτάκτοις, ψάλλοντες ἐκθύμως· Κυρίου νύμφη εὐπρεπές, καὶ ἀθληφόρε σεμνὴ δεδόξασαι, θεόθεν καὶ ἀπέλαβες, τὴν χάριν πέμπειν ἱκέταις σου, δι’ εὐχῶν σου τὸ ἔλεος, σοῦ Νυμφίου τὸ ἄμετρον.
Δόξα. Ἦχος β΄.
Τὴν εὐλαβεστάτην θεραπαινίδα πιστοῦ Νικολάου, καὶ τῆς ἀπίστου αὐτῆς συνεύνου, Ἀγαθόκλειαν εὐφημήσωμεν τὴν πάνσεμνον, ἐν ἀγαλλιάσει βοῶντες· Ἡ ἄχρι καύσεως Χριστὸν ὁμολογήσασα, καὶ στέφει στεφθεῖσα ἀφθάρτῳ, μὴ παύσῃ Αὐτὸν δυσωποῦσα, ὑπὲρ τῶν τιμώντων τὴν μνήμην σου.
Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς.
Σύ μου σκέπη κραταιά, ὑπάρχεις ὁ τριμερὴς Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ, ἁγίασόν με τῇ δυνάμει σου, ἵνα πίστει καὶ πόθῳ, προσκυνῶ καὶ δοξάζω σε.
Ἀπόστιχα. Ἦχος β΄. Οἶκος τοῦ Ἐφραθᾶ.
Χαῖρε θεραπαινίς, ἀπίστου ἀρχοντίσσης, διὰ Χριστοῦ τὴν πίστιν, ἡ ὑποστᾶσα πλείστας, βασάνους Ἀγαθόκλεια.
Στ.: Ὑπομένων ὑπέμεινα τὸν Κύριον καὶ προσέσχε μοι καὶ εἰσήκουσε τῆς φωνῆς τῆς δεήσεώς μου.
Χαῖρε ἀμνὰς πιστή, Χριστοῦ ἡ ἐνεγκοῦσα, ἐκθύμως ἐπ’ αὐχένος, τὸ πῦρ καὶ ὥσπερ χόρτος, καυθεῖσα Ἀγαθόκλεια.
Στ.: Καὶ ἔστησεν ἐπὶ πέτραν τοὺς πόδας μου καὶ κατηύθυνε τὰ διαβήματά μου.
Πίστεως τῷ πυρί, ἡ φλέξασα τὴν πλάνην, εἰδώλων κατεκαύθης, ὡς φρύγανον Μαρτύρων, σεμνότης Ἀγαθόκλεια.
Δόξα. Τριαδικόν.
Δόξα Σοι ὁ Θεός, φρονήματος ὁ πλήσας, ἀνδρῴου τὰς γυναῖκας, Τριὰς ὑπεραγία, τρανῶς ὁμολογούσας Σε.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Χαῖρε καταφυγή, ἡμῶν φρουρὰ καὶ σκέπη, ἐν πάσῃ περιστάσει, καὶ συμφοραῖς τοῦ βίου, Κυρία Μητροπάρθενε.
Νῦν ἀπολύεις. Τρισάγιον.
Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Ἀγαθὴν φήμην ἔχουσαν εὐφημήσωμεν, δούλην κυρίας κακίστης, καὶ ἐθνικῆς ἰταμῶς, καθ’ ἑκάστην τιμωρούσης ἄχρις αἵματος, ταύτην ὡς Μάρτυρα στεῤῥάν, Ἀγαθόκλειαν Χριστοῦ, ἀμνάδα εὐπρεπεστάτην, Αὐτὸν θερμῶς δυσωποῦσαν, ὑπὲρ ἡμῶν τὸν πολυεύσπλαγχνον.
Δόξα. Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς.
Σῶσον Κύριε τὸν λαόν σου καὶ εὐλόγησον τὴν κληρονομίαν σου, νίκας τοῖς Βασιλεῦσι κατὰ βαρβάρων δωρούμενος καὶ τὸ σὸν φυλάττων διὰ τοῦ Σταυροῦ σου πολίτευμα.
Ἀπόλυσις.
ΕΙΣ ΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟΝ
Εὐλογήσαντος τοῦ ἱερέως, ὁ Προοιμιακός, καὶ τό· Μακάριος ἀνήρ. Εἰς δὲ τό· Κύριε ἐκέκραξα, ἱστῶμεν Στίχους ς' καὶ ψάλλομεν Προσόμοια τοῦ Σταυροῦ γ'. Ἦχος δ'. Ἔδωκας σημείωσιν.
Σήμερον ἐξέλαμψε φωτοειδὴς ὥσπερ ἥλιος, ὁ Σταυρός σου ὁ τίμιος, Χριστὲ στηριζόμενος, ἐν Κρανίου τόπῳ, τῷ δεδοξασμένῳ· καὶ ἀνυψούμενος Σωτήρ, ἐπὶ τὸ ὄρος σου τὸ πανάγιον, δηλοῖ ἐμφαντικώτατα, ὡς δι' αὐτοῦ Παντοδύναμε, τὴν ἡμῶν φύσιν ὕψωσας, οὐρανοῖς ὡς φιλάνθρωπος.
Ἀνήγγειλαν σήμερον, οἱ οὐρανοὶ ἀκατάληπτε, τοῖς ἀνθρώποις τὴν δόξαν σου· φαιδρῶς ἐξαστράψας γάρ, τοῦ Σταυροῦ ὁ τύπος, φέγγει ἀπροσίτῳ, τὴν μανιώδη καὶ σκληράν, τῶν θεοκτόνων γνώμην διήλεγξε· διό σου τὴν φιλάνθρωπον, οἰκονομίαν δοξάζομεν, Ἰησοῦ παντοδύναμε, ὁ Σωτὴρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.
Σταυρὸς ὁ πανάγιος, τὸ ἀκατάληπτον τρόπαιον, ἀπὸ γῆς φανερούμενον, σήμερον προέρχεται, ὥσπερ κεκρυμμένος, θησαυρὸς πλουτίζων, τὴν οἰκουμένην ταῖς αὐγαῖς, τῆς παγκοσμίου αὐτοῦ χρηστότητος· διό σου τὴν φιλάνθρωπον, οἰκονομίαν δοξάζομεν, Ἰησοῦ παντοδύναμε, ὁ Σωτὴρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.
Καὶ γ΄ τῆς Ἁγίας. Ἦχος α΄. Τῶν οὐρανίων ταγμάτων.
Τὴν εὐσταλῆ καὶ γενναίαν, Χριστοῦ ἀθλήτριαν, παρ’ ἀσεβοῦς κυρίας, ὑπομείνασαν πλείστας, βασάνους καὶ σαρκίου τοῦ ἁπαλοῦ, καῦσιν ὕμνοις τιμήσωμεν, θεραπαινίδα θεόφρονα καὶ σεμνήν, ταύτης πάνυ Ἀγαθόκλειαν.
Τὴν Ἀγαθόκλειαν ὕμνοις, ἐγκωμιάσωμεν, καθυποστᾶσαν καῦσιν, τοῦ αὐχένος προθύμως, ὡς Μάρτυρα Κυρίου περιφανῆ, καὶ σεβούσης κατάπτωμα, λίθους ἀψύχους κυρίας αὐτῆς στυγνῆς, εἰδωλόφρονος, φιλέορτοι.
Ἔτη ὀκτὼ σῇ κυρίᾳ, καλῶς δουλεύσασα, αὐτῆς ὡς ὑπηρέτις, εὐπειθὴς καθυπέστης, βασάνους ἀνυποίστους διὰ Χριστόν, Ὃν ἠρνεῖτο ἡ ἄσεμνος, καὶ κατεκαύθῃς ὡς φρύγανον ἀληθῶς, καλλιμάρτυς Ἀγαθόκλεια.
Δόξα. Ἦχος πλ. β΄.
Τὴν ὑπηρετήσασαν ὁλοθύμως τῇ ἀπίστῳ αὐτῆς κυρίᾳ, καὶ διὰ Χριστὸν ὑπ’ αὐτῆς ὑπομείνασα παντοειδεῖς βασάνους, Ἀγαθόκλειαν τιμήσωμεν τὴν πάνσεμνον, ἐν ἀγαλλιάσει βοῶντες· Ἡ ὡς προῖκαν πολύτιμον σῷ Νυμφίῳ προσενεγκοῦσα, τοὺς κολασμοὺς τοῦ ἁπαλοῦ σου σαρκίου, καὶ τοῦ αὐχένος σου τὴν κατάκαυσιν, μὴ παύσῃ Αὐτὸν δυσωποῦσα, ὑπὲρ τῶν τιμώντων ἐν ὕμνοις, τὴν λαμπρὰν καὶ ἀεισέβαστον μνήμην σου.
Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς. Ἦχος ὁ αὐτός.
Τῶν Προφητῶν αἱ φωναί, τὸ ξύλον τὸ ἅγιον προκατήγγειλαν, δι' οὗ τῆς ἀρχαίας ἠλευθερώθη κατάρας, τῆς τοῦ θανάτου ὁ Ἀδάμ· ἡ δὲ κτίσις σήμερον, ὑψουμένου τούτου, συνυψοῖ τὴν φωνήν, τὸ ἐκ Θεοῦ αἰτουμένη πλούσιον ἔλεος. Ἀλλ' ὁ μόνος ἐν ἐλέει ἀμέτρητος. Δέσποτα, ἱλασμὸς γενοῦ ἡμῖν, καὶ σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Εἴσοδος. Φῶς ἱλαρόν. Προκείμενον τῆς ἡμέρας καὶ τὰ Ἀναγνώσματα.
Παροιμιῶν τὸ Ἀνάγνωσμα. (Κεφ. λα΄ 10 )
Γυναῖκα ἀνδρείαν τίς εὑρήσει; τιμιωτέρα δέ ἐστι λίθων πολυτελῶν ἡ
τοιαύτη. Μηρυομένη ἔρια καὶ λίνον, ἐποίησεν εὔχρηστον ταῖς χερσὶν αὐτῆς. Ἐγένετο ὡσεὶ ναῦς ἐμπορευόμενη μακρόθεν, συνάγει δὲ
αὕτη τὸν βίον. Καὶ ἀνίσταται ἐκ νυκτῶν, καὶ ἔδωκε βρώματα τῷ οἴκῳ,
καὶ ἐργάταις θεραπαίναις. Θεωρήσασα γεώργιον ἐπρίατο, ἀπὸ δὲ
καρπῶν χειρῶν αὐτῆς, κατεφύτευσε κτῆμα. Ἀναζωσαμένη ἰσχυρῶς
τὴν ὀσφὺν αὐτῆς, ἤρεισε τοὺς βραχίονας αὐτῆς εἰς ἔργον. Ἐγεύσατο,
ὅτι καλόν ἐστι τὸ ἐργάζεσθαι, καὶ οὐκ ἀποσβέννυται ὅλην τὴν νύκτα ὁ
λύχνος αὐτῆς. Τὰς χεῖρας αὐτῆς ἐκτείνει ἐπὶ τὰ συμφέροντα, τοὺς δὲ
πήχεις αὐτῆς ἐρείδει εἰς ἄτρακτον. Χεῖρας δὲ αὐτῆς διήνοιξε πένητι,
καρπὸν δὲ ἐξέτεινε πτωχῷ. Ἰσχὺν καὶ εὐπρέπειαν ἐνεδύσατο, καὶ εὐφράνθη ἐν ἡμέραις ἐσχάταις.
Προφητείας Ἡσαΐου τὸ Ἀνάγνωσμα (Κεφ. ΜΓ, 9-14)
Τάδε λέγει Κύριος· Πάντα τὰ ἔθνη συνήχθησαν ἅμα καὶ συναχθήσονται ἄρχοντες ἐξ αὐτῶν. Τίς ἀναγγελεῖ ταῦτα ἐν αὐτοῖς; ἢ τὰ ἐξ ἀρχῆς, τίς ἀκουστὰ ποιήσει ἡμῖν; Ἀγαγέτωσαν τοὺς μάρτυρας αὐτῶν, καὶ δικαιωθήτωσαν. Καὶ εἰπάτωσαν ἀληθῆ· Γίνεσθέ μοι μάρτυρες, καὶ ἐγὼ μάρτυς Κύριος ὁ Θεός, καὶ ὁ παῖς, ὃν ἐξελεξάμην, ἵνα γνῶτε καὶ πιστεύσητε, καὶ συνῆτε, ὅτι ἐγώ εἰμι. Ἔμπροσθέν μου οὐκ ἐγένετο ἄλλος Θεός, καὶ μετ’ ἐμὲ οὐκ ἔσται. Ἐγώ εἰμι ὁ Θεός, καὶ οὐκ ἔστι πάρεξ ἐμοῦ ὁ σῴζων. Ἐγὼ ἀνήγγειλα καὶ ἔσωσα, ὠνείδισα, καὶ οὐκ ἦν ἐν ἡμῖν ἀλλότριος. Ὑμεῖς ἐμοὶ μάρτυρες, καὶ ἐγὼ Κύριος ὁ Θεός, ὅτι ἀπ' ἀρχῆς ἐγώ εἰμι, καὶ οὐκ ἔστιν ὁ ἐκ τῶν χειρῶν μου ἐξαιρούμενος. Ποιήσω, καὶ τίς ἀποστρέψει αὐτό; Οὕτω λέγει Κύριος ὁ Θεός, ὁ λυτρούμενος ἡμᾶς, ὁ Ἅγιος Ἰσραήλ.
Σοφίας Σολομῶντος τὸ Ἀνάγνωσμα. (Κεφ. Δ´, 7-15).
Δίκαιος, ἐὰν φθάσῃ τελευτῆσαι, ἐν ἀναπαύσει ἔσται. Γῆρας γὰρ τίμιον οὐ τὸ πολυχρόνιον, οὐδὲ ἀριθμῷ ἐτῶν μεμέτρηται. Πολιὰ δέ ἐστι φρόνησις ἀνθρώποις καὶ ἡλικία γήρως βίος ἀκηλίδωτος. Εὐάρεστος τῷ Θεῷ γενόμενος ἠγαπήθη καὶ ζῶν μεταξὺ ἁμαρτωλῶν μετετέθη. Ἡρπάγη, μὴ κακία ἀλλάξῃ σύνεσιν αὐτοῦ ἢ δόλος ἀπατήσῃ ψυχὴν αὐτοῦ· βασκανία γὰρ φαυλότητος ἀμαυροῖ τὰ καλά, καὶ ῥεμβασμὸς ἐπιθυμίας μεταλλεύει νοῦν ἄκακον. Τελειωθεὶς ἐν ὀλίγῳ ἐπλήρωσε χρόνους μακρούς· ἀρεστὴ γὰρ ἦν Κυρίῳ ἡ ψυχὴ αὐτοῦ· διὰ τοῦτο ἔσπευσεν ἐκ μέσου πονηρίας. Οἱ δὲ λαοὶ ἰδόντες καὶ μὴ νοήσαντες, μηδὲ θέντες ἐπὶ διανοίᾳ τὸ τοιοῦτον, ὅτι χάρις καὶ ἔλεος ἐν τοῖς ὁσίοις αὐτοῦ, καὶ ἐπισκοπὴ ἐν τοῖς ἐκλεκτοῖς αὐτοῦ.
Εἰς τὴν Λιτήν. Ἦχος α'.
Δεῦτε πιστοὶ τὴν τοῦ Χριστοῦ πανεύφημον νύμφην, καὶ περίδοξον καλλιμάρτυρα, ὡς ὑπομονῆς ἐν τοῖς βασάνοις ἄκμονα τιμήσωμεν, Ἀγαθόκλειαν τὴν ἀεισέβαστον ψάλλοντες· Δούλη κυρίας ἀπίστου, ἡ ἐλεύθερον ἐπιδείξασα φρόνημα, ἐκ δουλείας παθῶν ἡμᾶς ἐλευθέρωσον εὐχαῖς σου, πρὸς τὸν Ἐλευθερωτὴν τῶν ψυχῶν ἡμῶν πολύαθλε.
Ἦχος β΄.
Ἀγαθότητος καὶ σεμνότητος κλέος, Ἀγαθόκλεια Μάρτυς πανεύφημε, πολυωδύνους ὑπέμεινας βασάνους ὡς ἄσαρκος, ἐκ τῆς ἀπίστου κυρίας σου· Χριστοῦ γὰρ τρόπαιον ἐγείρας δι’ ἀθλήσεώς σου, τροπαιοφόρος ἀνέδραμες Αὐτῷ ὑπαντῆσαι, τῷ παρέχοντι εὐχαῖς σου ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.
Ἦχος γ΄.
Ὑπὸ θείας ἀγάπης πυρὸς φλεγομένη, τὸ πῦρ τοῦ μαρτυρίου ὡς δρόσον ἐλογίσω, καὶ τὰ καύματα ἐν τῷ τραχήλῳ σου ὡς στίγματα περιέφερες δόξης, Ἀγαθόκλεια Μαρτύρων γυναικῶν ἐγκαλλώπισμα· ὅθεν τὴν ὑπέρτιμον σέβοντες μνήμην σου, τὸ πῦρ τῶν θεοπειθῶν εὐχῶν σου ἐκδεχόμεθα, πρὸς τῶν παθῶν ἡμῶν κατάκαυσιν, ἀθληφόρε ἀήττητε.
Δόξα. Ἦχος δ΄.
Ὢ τῆς ἀνδρείας καὶ ψυχικῆς σου γενναιότητος, Ἀγαθόκλεια καλλίνικε! Σὺ γὰρ Χριστοῦ τὸ ὄνομα ἐμεγάλυνας ἀθλήσει σου, καὶ ἀπίστου κυρίας σου ἠδάφισας τὴν ἔπαρσιν· ὅθεν λαμπρῶς σε μακαρίζοντες, καὶ τοὺς πολυχρονίους σου ἀγῶνας μεγαλύνοντες, τὰς εὐχάς σου πρὸς Κύριον αἰτούμεθα, τὸν βραβεύοντα πιστοῖς τὸ μέγα ἔλεος.
Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς.
Τοῦ τιμίου Σταυροῦ Χριστὲ τὴν ἐνέργειαν, προδιατυπώσας Μωϋσῆς, ἐτροπώσατο τὸν ἐναντίον Ἀμαλήκ, ἐν τῇ ἐρήμῳ Σινᾷ· ὅτε γὰρ ἐφήπλου τὰς χεῖρας, Σταυροῦ τόν τύπον ποιῶν, ἐνίσχυεν ὁ λαός· νυνὶ τῶν πραγμάτων ἡ ἔκβασις εἰς ἡμᾶς πεπλήρωται. Σήμερον Σταυρὸς ὑψοῦται, καὶ δαίμονες φυγαδεύονται. Σήμερον ἡ κτίσις πᾶσα ἐκ τῆς φθορᾶς ἠλευθέρωται· πάντα γὰρ διὰ Σταυροῦ, ἐπέλαμψεν ἡμῖν τὰ χαρίσματα· διὸ γηθόμενοι πάντες, προσπίπτομέν σοι, λέγοντες· Ὡς ἐμεγαλύνθη τὰ ἔργα σου, Κύριε δόξα σοι.
Εἰς τὸν Στίχον, Προσόμοια. Ἦχος πλ. α΄. Χαίροις ἀσκητικῶν.
Χαίροις, ἀθλητριῶν καλλονή, Λόγου Ὑψίστου καλλιμάρτυς πανεύφημε, μυράλειπτρον εὐσεβείας, ἀθλητικῆς ἀγωγῆς, κύμινον εὐῶδες καὶ πανεύοσμον, ψυχῆς γενναιότητος, θαυμαστὴ Ἀγαθόκλεια, ἀγαθωσύνης, καὶ ἀνδρείας λευκάνθεμον, ἡ εὐφράνασα, ταῖς ὀδμαῖς εὐψυχίας σου, δῆμον τὸν χριστεπώνυμον, ἰδόντα μαρτύριον, τὸ ἱερόν σου καὶ καῦσιν, τοῦ παναμώμου αὐχένος σου, ἀμνὰς τοῦ Σωτῆρος, Ἰησοῦ εὐπρεπεστάτη, καὶ νύμφη πάγκαλε.
Στ.: Ὑπομένων ὑπέμεινα τὸν Κύριον καὶ προσέσχε μοι καὶ εἰσήκουσε τῆς φωνῆς τῆς δεήσεώς μου.
Χαίροις, ὅλῃ ἐφέσει ψυχῆς, ἡ τῶν βασάνων τὴν πληθὺν ὑπομείνασα, τοῦ σώματος διὰ λίθων, τύψεις σκληρῶν τοὺς δαρμούς, τοὺς γυμνούς σου πόδας, εἰς διόδευσιν, τραχείας πολύαθλε, ἀτραποῦ τοῦ σοῦ θώρακος, πλευρῶν τὴν θλᾶσιν, καὶ τραχήλου κατάκαυσιν, τοῦ τιμίου σου, θαυμαστὴ Ἀγαθόκλεια· ὅθεν τὴν θείαν μνήμην σου, καὶ πάνσεπτον σήμερον, περιχαρῶς ἐκτελοῦντες, τῶν φιλεόρτων οἱ σύλλογοι, τὰς σὰς ἱκεσίας, πρὸς Νυμφίον σου τὸν θεῖον, ἀπεκδεχόμεθα.
Στ.: Καὶ ἔστησεν ἐπὶ πέτραν τοὺς πόδας μου καὶ κατηύθυνε τὰ διαβήματά μου.
Μάρτυς, περικλεὲς τοῦ Χριστοῦ, τῆς Ἐκκλησίας τιμαλφὲς σεμνολόγημα, ὀσφράδιον εὐσεβείας, ἀγαθωσύνης εἰκών, βάθρον ἀριστείας, ἀδιάσειστον, σεμνὴ Ἀγαθόκλεια, γενναιότητος μέλαθρον, ψυχῆς ἀνδρείας, ἱερώτατον τέμενος, καὶ σεμνότητος, φωτοφόρον παλάτιον, βράβευε τοῖς τιμῶσί σε, ἐξ ὕψους εὐκλείας σου, ἡμῖν ὑγίειαν σθένος, ἰσχὺν καὶ ῥῶσιν καὶ δύναμιν, ἐχθρὸν θριαμβεῦσαι, εἰς ἐνέδρας ἀποῤῥίψαι, ἡμᾶς τὸν θέλοντα.
Δόξα. Ἦχος πλ. δ΄.
Ταπεινῶς καὶ εὐπειθῶς δουλεύσασα, τῇ ἀπίστῳ σου κυρίᾳ, ὡς μισθὸν παρ’ αὐτῆς ἔλαβες μαρτύριον, καὶ κατώδυνον θάνατον, Ἀγαθόκλεια πολύαθλε· λαβοῦσα ὅθεν οὐράνιον ἀντιμίσθιον δόξης ἀθανάτου, παρὰ τοῦ ἐν πόλῳ Νυμφίου σου, χάριν εὗρες Αὐτῶ πρεσβεύειν, ὑπὲρ τῶν τιμώντων ἐν ὕμνοις, τὴν πανσεβάσμιον μνήμην σου.
Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς.
Ὃν περ πάλαι Μωϋσῆς, προτυπώσας ἐν ἑαυτῷ, τὸν Ἀμαλὴκ καταβαλὼν ἐτροπώσατο· καὶ Δαυΐδ ὁ μελῳδός, ὑποπόδιόν σοι βοῶν, προσκυνεῖσθαι διετάξατο, τίμιον Σταυρόν σου, Χριστὲ ὁ Θεός, σήμερον ἁμαρτωλοὶ προσκυνοῦντες χείλεσιν ἀναξίοις, σὲ τὸν καταξιώσαντα παγῆναι ἐν αὐτῷ, ἀνυμνοῦντες βοῶμέν σοι· Κύριε σὺν τῷ Ληστῇ τῆς βασιλείας σου ἀξίωσον ἡμᾶς.
Νῦν ἀπολύεις. Τρισάγιον.
Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Ἀγαθὴν φήμην ἔχουσαν εὐφημήσωμεν, δούλην κυρίας κακίστης, καὶ ἐθνικῆς ἰταμῶς, καθ’ ἑκάστην τιμωρούσης ἄχρις αἵματος, ταύτην ὡς Μάρτυρα στεῤῥάν, Ἀγαθόκλειαν Χριστοῦ, ἀμνάδα εὐπρεπεστάτην, Αὐτὸν θερμῶς δυσωποῦσαν, ὑπὲρ ἡμῶν τὸν πολυεύσπλαγχνον.
Δόξα. Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς.
Σῶσον Κύριε τὸν λαόν σου καὶ εὐλόγησον τὴν κληρονομίαν σου, νίκας τοῖς Βασιλεῦσι κατὰ βαρβάρων δωρούμενος καὶ τὸ σὸν φυλάττων διὰ τοῦ Σταυροῦ σου πολίτευμα.
Ἀπόλυσις.
ΕΝ Τῼ ΟΡΘΡῼ
Μετὰ τὴν α΄ Στιχολογίαν, Κάθισμα. Ἦχος α΄. Τὸν τάφον Σου Σωτήρ.
Περίδοξε ἀμνάς, Ἀγαθόκλεια Κτίστου, ἐπάκουσον ἡμῶν, τῶν δεήσεων Μάρτυς, πιστῶς εὐφημούντων σε, ὡς ἀθλήτριαν πάνσεμνον, ὡραΐσασαν, τὴν τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν, κατορθώμασι, μοναδικοῖς σου καὶ καύσει, παντίμου αὐχένος σου.
Δόξα. Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς.
Ἀπλώσας ἐν Σταυρῷ τὰς παλάμας, οἰκτίρμον, τὰ ἔθνη τὰ μακράν, ἀπὸ σοῦ γεγονότα, συνήγαγες δοξάζειν σου, τὴν πολλὴν ἀγαθότητα· ἀλλ' ἐπίβλεψον, ἐπὶ τὴν σὴν κληρουχίαν, καὶ κατάβαλε, τοὺς καθ΄ ἡμᾶς πολεμίους, Σταυρῷ τῷ τιμίῳ σου.
Μετὰ τὴν β΄ Στιχολογίαν Κάθισμα. Ἦχος δ΄. Ταχὺ προκατάλαβε.
Σεμνὴν Ἀγαθόκλειαν, θεραπαινίδα πιστήν, ἀπίστου τιμήσωμεν, καὶ μυσαρᾶς γυναικός, μισούσης εὐλάβειαν, ταύτης καὶ τὴν ἀγάπην, πρὸς Χριστὸν τὸν ἀφθόνως, πέμποντα οὐρανόθεν, οἰκτιρῶν καὶ ἐλέους, τὸ πλῆθος ἐπὶ πάντας Αὐτόν, ὕμνοις δοξάζοντας.
Δόξα. Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς. Ὅμοιον.
Ταχὺ προκατάλαβε πρὶν δουλωθῆναι ἡμᾶς, ἐχθροῖς βλασφημοῦσί σε καὶ ἀπειλοῦσιν ἡμῖν, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν· ἄνελε τῷ Σταυρῷ σου, τοὺς ἡμᾶς πολεμοῦντας, γνώτωσαν πῶς ἰσχύει, Ὀρθοδόξων ἡ πίστις, πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου, μόνε φιλάνθρωπε.
Μετὰ τὸν Πολυέλεον Κάθισμα. Ἦχος γ΄. Τὴν ὡραιότητα.
Σεμνὴν ἀθλήτριαν νῦν Ἀγαθόκλειαν, τὴν ὑπομείνασαν ὡς ἄλλου πάσχοντος, βασάνων ἄμετρον πληθὺν καὶ καῦσιν αὐτῆς αὐχένος, μέλψωμεν ἐν ᾄσμασι φιλεόρτων οἱ σύλλογοι, καὶ αὐτῇ βοήσωμεν· Καλλιμάρτυς πανένδοξε, φλογὶ τῶν διαθέρμων εὐχῶν σου καῦσον ἡμῶν ὡς χόρτον πάθη.
Δόξα. Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς.
Σταυρὸν καὶ θάνατον, παθεῖν ἑλόμενος, μέσον τῆς κτίσεως, ταῦτα ὑπέμεινας, ὅτε ηὐδόκησας Σωτήρ, τὸ σῶμά σου προσηλῶσαι· τότε και ὁ ἥλιος, τὰς ἁκτῖνας ἀπέκρυψε· τότε και Ληστὴς ἰδών, ἐν Σταυρῷ σε ἀνύμνησε, βοῶν σοι εὐλαβῶς. Μνήσθητί μου, καὶ ἔλαβε πιστεύσας τὸν Παράδεισον.
Εἶτα, οἱ Ἀναβαθμοί· τὸ α΄ Ἀντίφωνον τοῦ δ΄ ἤχου.
Προκείμενον: Ὑπομένων ὑπέμεινα τὸν Κύριον καὶ προσέσχε μοι καὶ εἰσήκουσε τῆς φωνῆς τῆς δεήσεώς μου.
Στ.: Καὶ ἔστησεν ἐπὶ πέτραν τοὺς πόδας μου καὶ κατηύθυνε τὰ διαβήματά μου.
Εὐαγγέλιον· Κατὰ Μᾶρκον: Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἠκολούθει τῷ Ἰησοῦ ὄχλος πολὺς καὶ συνέθλιβον αὐτόν.... Ζήτει τῇ Δευτέρᾳ τῆς ιε΄ ἑβδομάδος Ματθαίου.
Ὁ Ν΄ Ψαλμός.
Δόξα: Ταῖς τῆς Ἀθληφόρου πρεσβείαις, Ἐλεῆμον,...
Καὶ νῦν: Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις, Ἐλεῆμον,...
Ἰδιόμελον. Ἦχος πλ. β΄. Στ.: Ἐλεῆμον, ἐλέησόν με, ὁ Θεός...
Τὴν δουλεύουσαν εὐπειθῶς τοῖς αὐτῆς κυρίοις, καὶ ὁλοθύμως τῷ Κυρίῳ τῆς δόξης, Ἀγαθόκλειαν τιμήσωμεν τὴν καλλιμάρτυρα, ἐν ἀγαλλιάσει λέγοντες· Ἀθληφόρε πανένδοξε, ἡ εὐκλείας μετέχουσα οὐρανίου, μὴ παύσῃ δεομένη τοῦ ὡραίου Νυμφίου σου, ὑπὲρ εἰρήνης τοῦ κόσμου καὶ σωτηρίας τῶν ψυχῶν ἡμῶν.
Εἶτα ὁ Κανὼν τῆς Ἀθληφόρου, οὗ ἡ Ἀκροστιχίς· Ἀγαθοκλείας καλλιμάρτυρος ἔπαινος. Χ.
ᾨδὴ α΄. Ἦχος δ΄. Ἀνοίξω τὸ στόμα μου.
Ἀνδρείας τὸ σκήνωμα, τὴν ἀγαθὸν κλέος ἔχουσαν, ἀθλήτριαν πάνσεμνον, Χριστοῦ τοῦ Λόγου Θεοῦ, Ἀγαθόκλειαν, εὐπρεπεστάτην νύμφην, ἐν ὕμνοις καὶ ᾄσμασιν, ἐγκωμιάσωμεν.
Γηθόμενοι μέλπομεν, τὴν πανακήρατον μνήμην σου, δεινὰ κολαστήρια, ὑπὸ κυρίας τῆς σῆς, Ἀγαθόκλεια, ἡ ἐνεγκοῦσα πίστει, καὶ καῦσιν αὐχένος σου, Μάρτυς πανάριστε.
Ἀπίστου κυρίας σου, τῆς εἰδωλόφρονος φρύαγμα, ἐπάτησας πάναγνε, ὑπομονῇ σου πολλῇ, Ἀγαθόκλεια, ἐν πόνοις καὶ βασάνοις· διὸ καὶ δεδόξασαι, Μάρτυς ὡς εὔψυχος.
Θεοτοκίον.
Θεοῦ Μῆτερ εὔσπλαγχνε, τοῦ πανοικτίρμονος Δέσποινα, κατάπεμψον ἄνωθεν, τῶν οἰκτιρμῶν τὴν πληθύν, καὶ τὸ ἔλεος, τὸ μέγα τοῦ Υἱοῦ σου, ἡμῖν τοῖς ἑκάστοτε, σὲ μακαρίζουσι.
ᾨδὴ γ΄. Τοὺς σοὺς ὑμνολόγους.
Ὁδὸν Ἀγαθόκλεια ἀρίστην, ἐβάδισας δι’ ὑπομονῆς, ἐν τοῖς βασάνοις ἔνδοξε, καὶ ἄθλοις σου κατήντησας, μαρτυρικοῖς εἰς θέωσιν, καὶ σὺν Χριστῷ ἀγαλλίασιν.
Κατῄσχυνας πίστει σου καὶ πόνοις, ἀθλήσεως Μάρτυς τὴν στυγνήν, κυρίαν σου τὴν σέβουσαν, ἀναίσθητα φεῦ εἴδωλα, καὶ ηὔφρανας Νυμφίον σου, ἐν οὐρανοῖς Ἀγαθόκλεια.
Λαμπὰς ταπεινώσεως ἀφάτου, καὶ λύχνε λαμπρὲ ὑπομονῆς, ἐφώτισας τὰ σύμπαντα, βολαῖς τοῦ μαρτυρίου σου, καὶ καύσεως αὐχένος σου, ταῖς ἀστραπαῖς Ἀγαθόκλεια.
Θεοτοκίον.
Ἐν θλίψεσι πέλεις Θεοτόκε, καὶ πάσαις τοῦ βίου συμφοραῖς, παραμυθία Δέσποινα, ἑτοίμη καὶ ἀντίληψις,οὐράνιος τῶν δούλων σου, ἐκθύμως μακαριζόντων σε.
Κάθισμα. Ἦχος γ΄. Θείας πίστεως.
Τὴν φιλόχριστον, θεραπαινίδα, εἰδωλόφρονος, στυγνῆς κυρίας, ὑπομείνασαν δεινὰ κολαστήρια, καὶ ἐπ’ αὐχένος πυρὸς φλόγα μέλψωμεν, ὡς στεφηφόρον ἀθλήτριαν κράζοντες· Ἀγαθόκλεια ἀνδρείας καὶ ταπεινώσεως, κρηπὶς καὶ βάθρον χαῖρε ἀδιάσειστον.
Δόξα. Καὶ νῦν τῆς. Ἑορτῆς Ἦχος ὁ αὐτός. Τὴν ὡραιότητα.
Σταυρὸν ὑπέμεινας, ἀτίμως Δέσποτα, ὁ ὑπερεκεῖνα πάσης τῆς κτίσεως, ὅπως τιμήσῃς μὲ τὸν πρίν, δεινῶς ἀτιμασθέντα, λόγχη τὴν πλευράν σου δέ, ἐκεντήθης μακρόθυμε, θέλουν ἐκλυτρώσασθαι ἐκ φθορᾶς μὲ τὸ πλάσμα σου, ὑμνῶ σου τὴν πολλὴν εὐσπλαγχνίαν, καὶ τὴν ἀγαθότητα φιλάνθρωπε.
ᾨδὴ δ΄. Ὁ καθήμενος ἐν δόξῃ.
Ἰσχυρὰ ἐν εὐσεβείᾳ, θαυμαστὴ Ἀγαθόκλεια, ἐποφθεῖσα Μάρτυς, καὶ κολαφισμοὺς τῆς κυρίας σου, καθυπομείνασα δόλιχον ἀθλήσεως, πόθῳ ἤνυσας, δυνάμει θείᾳ καλλίνικε.
Ἀγαθόκλεια στεῤῥόφρον, εὐπειθὴς ὑπηρέτρια, οὖσα καὶ κυρίᾳ, ἐν ἀφοσιώσει δουλεύουσα, τῇ σῇ ἀπίστῳ προέκρινας τὸν θάνατον, τῆς ἀρνήσεως, τοῦ σοῦ Νυμφίου τῆς πίστεως.
Σωφροσύνης ἐκμαγεῖον, καὶ ἀγάπης ἀρχέτυπον, τοῦ Χριστοῦ προθύμως, πλῆθος τῶν βασάνων ὑπέμεινας, παρὰ κυρίας ἀπίστου Ἀγαθόκλεια, ὑπηρέτρια, ἧσπερ ὑπῆρχες εὐήκοος.
Θεοτοκίον.
Κόπασόν μου τοῦ σαρκίου, τὰς κινήσεις Μητρόθεε, Κεχαριτωμένη, καὶ χαμαιζηλίας ἐξάρπασον, παθῶν οἰκέτην σῆς χάριτος πανύμνητε, τὸν ὑμνοῦντά σε, ὡς ἀπαθείας ὑπόδειγμα.
ᾨδὴ ε΄. Ἐξέστη τὰ σύμπαντα.
Ἀθλήτρια ἔνδοξε, θεόφρον Ἀγαθόκλεια, γέρας στεῤῥοψύχων ἀθληφόρων, στυγνῶς ἐκαύθης, παρὰ κυρίας τῆς σῆς, ἐκνόμου ἀπίστου καὶ κακῆς, εἰς τὴν πίστιν μένουσα, ἀκλινὴς τοῦ Κυρίου σου.
Λαμπὰς γενναιότητος, ἐδείχθης Ἀγαθόκλεια, Μάρτυς τοῦ Χριστοῦ παμφαεστάτη, λάμπουσα κόσμῳ, ἐνστάσεώς σου βολαῖς, καὶ φέγγει ἀθλήσεως τῆς σῆς, δι’ ἧς τάχος ἔδραμες, πρὸ τὸ Φῶς τὸν ἀπρόσιτον.
Λιποῦσα σὴν πρόσκαιρον, δουλείαν δι’ ἀθλήσεως, ἦλθες ἐλευθέρας πρὸς σκηνώσεις, παμφώτους πόλου, συνεπαγάλλῃ Χριστῶ, Νυμφίῳ τῷ σῷ ἐν οὐρανοῖς, Μάρτυς Ἀγαθόκλεια, θείας πίστεως μάργαρον.
Θεοτοκίον.
Ἱκέτευε Δέσποινα, Υἱόν σου τὸν πανάχραντον, δοῦναι ἄμφω δύναμιν καὶ ῥώμην, τοῖς σοῖς οἰκέταις, μελισταγέσιν ᾠδαῖς, τοῖς μέλπουσι χάριν σου πολλήν, καὶ θερμὴν ἀντίληψιν, ἣν παρέχεις τοῖς δούλοις σου.
ᾨδὴ στ΄. Τὴν θείαν ταύτην.
Μαρτύρων κλέος περίλαμπρον, καὶ γέρας τιμαλφὲς Ἀγαθόκλεια, πίστιν ἐκόσμησας, τὴν τοῦ Χριστοῦ καὶ συστήματα, γενναίων ἀθληφόρων, οἷς συνηρίθμησαι.
Ἀγαθοκλείας τὴν ἄθλησιν, τιμῶντες οἱ πιστοὶ τὴν πανίερον, τῆς καλλιμάρτυρος, ἐν κατανύξει κραυγάζομεν· Χαῖρε ἀμνὰς Ὑψίστου, καὶ νύμφη πάγκαλε.
Ῥανίσι θείων αἱμάτων σου, ἐπέχρωσας τραχεῖς Ἀγαθόκλεια, τρίβους ἃς ἤνυες, γυμνοῖς ποσὶ σου ὑπείκουσα, διαταγαῖς ἀνόμοις, στυγνῆς κυρίας σου.
Θεοτοκίον.
Τὴν πρὸς σκηνώσεις ἀπάγουσαν, τοῦ πόλου καθυπόδειξον δίοδον, τοῖς εὐφημοῦσί σε, Θεογεννῆτορ πανύμνητε, ὡς ἀπλανὴς τοῦ κόσμου, παντὸς ἰθύντειρα.
Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ΄. Τῇ Ὑπερμάχῳ.
Περικλεῆ καὶ θεοδόξασον ἀθλήτριαν, τὴν ὑπομείνασαν βασάνους καὶ κατάκαυσιν, τοῦ αὐτῆς αὐχένος μέλψωμεν εὐσχημόνως, Ἀγαθόκλειαν, Χριστοῦ ἀμνάδα πάνσεμνον, καὶ τῆς πίστεως ἀτίμητον θησαύρισμα, πόθῳ κράζοντες· Χαίροις, Μάρτυς πανεύφημε.
Ὁ Οἶκος.
Ἄγγελοι κατιδόντες, Ἀγαθόκλεια σθένος, ἐξέστησαν γενναίας ψυχῆς σου, καὶ πιστοὶ ἄκραν ὑπομονήν, ἐν βασάνοις Μάρτυς φαύλης κυρίας σου, ἣν ἔδειξας ἐκραύγαζον, τρανῶς σοι ἐν χαρᾷ τοιαῦτα·
Χαῖρε, τὸ κλέος τῆς εὐσεβείας·
χαῖρε, τὸ εὖχος τῆς ἀριστείας.
Χαῖρε, γυναικὸς εἰδωλόφρονος σύντριμμα·
χαῖρε, τοῦ παντὸς Κτίστου πίστεως κόσμημα.
Χαῖρε, ὅτι καθυπέμεινας ἀνυποίστους κολασμούς·
χαῖρε, ὅτι ἀπεμείωσας τῶν ἀπίστων τοὺς ἑσμούς.
Χαῖρε, ἡ τὸν αὐχένα σοῦ τὸν θεῖον καυθεῖσα·
χαῖρε, ἡ πρὸς Σωτῆρα τῶν ἁπάντων δραμοῦσα.
Χαῖρε, ἀμνὰς Χριστοῦ ὑπερένδοξος·
χαῖρε, λαμπὰς ἀθλήσεως πάμφωτος.
Χαῖρε, πυξὶς θαυμαστῶν ἀθληφόρων·
χαῖρε, παγὶς τῶν ἀψύχων εἰδώλων·
Χαίροις, Μάρτυς πανεύφημε.
Συναξάριον.
Τῇ ΙΖ΄τοῦ αὐτοῦ Μηνός, μνήμη τῆς Ἁγίας Μάρτυρος Ἀγαθοκλείας.
Ταῖς αὐτῆς ἁγίαις πρεβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν.
ᾨδὴ ζ΄. Οὐκ ἐλάτρευσαν.
Ὑμνῳδίαις σε, τιμῶμεν Ἀγαθόκλεια, τὴν καλλιμάρτυρα, ὡς ἄκρας ὑπομονῆς, φανὸν ταπεινώσεως, καὶ γενναιότητος, λύχνον πάμφωτον, φαιδρύναντα τὰ σύμπαντα, σαῖς ἀκτῖσιν εὐψυχίας.
Ῥεῖθρον πίστεως, Κυρίου διειδέστατον, ψυχὰς κατήρδευσας, στυγνῶν εἰδώλων λατρῶν, σεμνὴ Ἀγαθόκλεια, σῆς γενναιότητος, ταπεινώσεως, καὶ ἄκρας ἀγαθότητος, ὀχετοῖς πᾶσαν τὴν κτίσιν.
Οὐρανόφοιτε, ἀθλήτρια ὡς ἄσαρκος, καλῶς ὑπέμεινας,σαρκὸς δαρμοὺς καὶ φλογός, τὸ πῦρ Ἀγαθόκλεια, ὡς ἄλλου πάσχοντος, δι’ ἀγάπησιν, τοῦ ποθεινοῦ Νυμφίου σου, τοῦ Θεοῦ Ὑψίστου Λόγου.
Θεοτοκίον.
Σὴν ἀντίληψιν, καὶ πρόνοιαν κατάδειξον, τοῖς εὐφημοῦσί σε, Μῆτερ τοῦ Λόγου Θεοῦ, λαμπρῶς καὶ προσφεύγουσιν, ἐν περιστάσεσι, προστασίᾳ σου, τῇ ἀῤῥαγεῖ πανύμνητε, καὶ φρουρᾷ τῇ ἀνυστάκτῳ.
ᾨδὴ η΄. Παῖδας εὐαγεῖς.
Εἴληφας θεόθεν ἀφθαρσίας, στεφάνους ὡς ἀντιμίσθιον τῶν ἄθλων σου, Μάρτυς Ἀγαθόκλεια, καὶ τῆς κατακαύσεως, αὐχένος τοῦ τιμίου σου, δι’ ἧς κατέλιπες, τὸν κόσμον τὸν φθαρτὸν καὶ ἀπῆλθες, τάγμασι συγχαίρειν, Ἀγγέλων ὑπερφώτων.
Πίστεως διάκοσμος Κυρίου, καὶ ὄλβος ψυχῆς ἀνδρείας πολυτίμητος, ὤφθης Ἀγαθόκλεια, ἀθληφόρε πάνσεμνε, δουλείας ἡ συντρίψασα, δεσμοὺς ἀθλήσει σου, καὶ πρὸς ἐλευθερίας ἐπάλξεις, ἀναβᾶσα καύσει, τοῦ σοῦ σεπτοῦ τραχήλου.
Ἄνθος μυροβόλον εὐψυχίας, κατηύφρανας εὐωδίᾳ ταπεινώσεως, βιοτῆς ἀμέμπτου σου, καὶ στεῤῥᾶς ἀθλήσεως, τοὺς δήμους Ἀγαθόκλεια, τὴν μνήμην τὴν ὑπέρτιμον Μάρτυς, ᾄσμασιν εὐήχοις, ψαλμοῖς καὶ ὑμνῳδίαις.
Θεοτοκίον.
Ἵλεων ἀπέργασαι σοῖς δούλοις, τὸν Τόκον σου Παναγία τὸν πανάχραντον, τοῖς ἀνευφημοῦσί σε, ὡς βροτῶν συστήματος, τῆς σωτηρίας πρόξενον, Θεογεννήτρια, καὶ τεῖχος ἀῤῥαγὲς τρυχομένων, καὶ ἐμπεριστάτων, καταφυγὴ καὶ σκέπη.
ᾨδὴ θ΄. Ἅπας γηγενής.
Νέκταρ τὸ ἡδύ, ἐννόμου ἀθλήσεως, καλῶς ἐτρύγησας, Μάρτυς Ἀγαθόκλεια, ἐκ τῶν ἀνθέων, τῆς ταπεινώσεως, ὑπομονῆς ἐν θλίψεσι, καὶ κατακαύσεως, σοῦ αὐχένος, ἐκ χειρῶν κυρίας σου, λατρευούσης τὰ ἄψυχα εἴδωλα.
Ὄμβρισον ἡμῖν, σεμνὴ Ἀγαθόκλεια, τοῖς εὐφημοῦσί σε, ὑετὸν σῆς χάριτος, καὶ προστασίας, ὄμβρον οὐράνιον, εὐκλείας θείας μέτοχε, Μαρτύρων καύχημα, καὶ δοχεῖον, πάγχρυσον φρονήσεως, ἀνδρικῆς ἐν τοῦ στίβου παλαίσμασι.
Στῦλε ἀῤῥαγές, ψυχῆς γενναιότητος,καὶ ταπεινώσεως, Μάρτυς Ἀγαθόκλεια, στήριξον πάντας, σὲ μακαρίζοντας, εὐχῶν ἀδιαλείπτων σου, πρὸς τὸν Νυμφίον σου, βακτηρίᾳ, ἀθληφόρε πάντιμε, χοϊκοὺς ἀκλινῶς τὸν στηρίζοντα.
Θεοτοκίον.
Χαῖρε χαρμονή, πιστῶν καὶ διάσωσμα, Θεογεννήτρια· χαῖρε θεῖον στήριγμα, τῶν κλονουμένων, καὶ παραμύθιον, τῶν θλιβομένων ἄχραντε· χαῖρε βοήθεια, ἡ ἑτοίμη, πάντων τῶν ἐν κλύδωσι, καὶ στενώσεσι βίου, παντάνασσα.
Ἐξαποστειλάριον. Γυναῖκες ἀκουτίσθητε.
Χριστοῦ ἀμνάδα πάνσεμνον, καὶ νύμφην παναμώμητον, τοῦ πανωραίου τῷ κάλλει, Αὐτῆς Νυμφίου ἐν πόλῳ, παρὰ βροτοὺς τιμήσωμεν, ἐν ὕμνοις Ἀγαθόκλειαν, ὡς ἀθληφόρον Μάρτυρα, καθυπομείνασαν καῦσιν, αὐτῆς παντίμου τραχήλου.
Καὶ τῆς Ἑορτῆς. Ἦχος β'. Τῶν μαθητῶν ὁρώντων σε.
Σταυρός, ὁ φύλαξ πάσης τῆς οἰκουμένης· Σταυρός, ἡ ὡραιότης τῆς Ἐκκλησίας, Σταυρός, Βασιλέων τὸ κραταίωμα· Σταυρός, Πιστῶν τὸ στήριγμα· Σταυρός, Ἀγγέλων ἡ δόξα, καὶ τῶν δαιμόνων τὸ τραῦμα.
Αἶνοι. Ἦχος πλ. δ΄. Ὢ τοῦ παραδόξου θαύματος !
Μάρτυς τοῦ Χριστοῦ περίδοξε, ἀμνὰς αὐτοῦ ἐκλεκτή, ἀθληφόρε ἀήττητε, σκεῦος ἀγαθότητος, θαυμαστὴ Ἀγαθόκλεια, εὐκλείας πόλου, ἡ ἀπολαύουσα, ὡς τοῦ ὡραίου, Νυμφίου πάγκαλος, νύμφη καὶ σκήνωμα, εὐψυχίας πάνσεπτον μαρτυρικῆς, πέμπεις χάριν ἄφθονον, τοῖς εὐφημοῦσί σε.
Μάρτυς τοῦ Χριστοῦ πανάγαθε, ἡ ὁλοθύμως ὀκτώ, σοῖς κυρίοις δουλεύουσα, ἔτη Ἀγαθόκλεια, παρ’ ἀπίστου κυρίας σου, πληθὺν βασάνων, παντοίων ἤνεγκας, καὶ ἀνυποίστους, δαρμοὺς ὡς ἄσαρκος, ἄχρι τραχήλου σου, τοῦ παντίμου καύσεως δι’ ἧς χαρᾶς, οὐρανίου ἔτυχες, καὶ δόξης κρείττονος.
Χαῖρε ὑπηρέτις πάναγνε, καὶ εὐπειθὲς μυσαρᾶς, καὶ στυγνῆς Ἀγαθόκλεια, Μάρτυς ἀκατάβλητε, παρανόμου κυρίας σου, σὲ παραδούσης, εἰς κολαστήρια, πικρὰς βασάνους, καὶ τοῦ τραχήλου σου, καῦσιν κραυγάζοντες, πίστει ἑορτάζομεν, μνήμην τὴν σήν, καὶ Χριστὸν δοξάζομεν, τὸν σὲ δοξάσαντα.
Μνήμην τὴν σεπτήν σου ἄγοντες, τῶν φιλεόρτων χοροί, εὐλαβῶς Ἀγαθόκλεια, καλλιμάρτυς ἔνδοξε, μεγαλύνομεν πόνους σου, τοὺς πανιέρους, οὓς ἔτλης χαίρουσα, διὰ Νυμφίου, Χριστοῦ ἀγάπησιν, τοῦ οὐρανίου σου, Οὗ μορφῆς ἐν δώμασι τῶν οὐρανῶν, ἀπολαύεις πάντοτε, ὡς ἀθληφόρητος.
Δόξα. Ἦχος πλ. α΄.
Ἀριστείας ἐνδεδυμένη ἱμάτιον, καὶ περικεφαλαίαν φέρουσα ὑπομονῆς καὶ ταπεινώσεως, εἰς μαρτυρίου τὸ στάδιον εἰσῆλθες χαίρουσα, καλλίνικε Μάρτυς Ἀγαθόκλεια· ὅθεν τὴν ἀεισέβαστον μνήμην σου ἑορτάζοντες, καὶ τοὺς ἄθλους σου μεγαλύνοντες, Χριστὸν τὸν σὸν Νυμφίον δοξάζομεν, δωρούμενον ἡμῖν εὐχαῖς σου, τὸ μέγα καὶ πλούσιον ἔλεος.
Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς. Ἦχος α'
Σήμερον ὡς ἀληθῶς, ἡ ἁγιόφθογγος ῥῆσις τοῦ Δαυῒδ πέρας εἴληφεν· ἰδοὺ γὰρ ἐμφανῶς τὸ τῶν ἀχράντων ποδῶν σου προσκυνοῦμεν ὑποπόδιον· καὶ ἐν τῇ τῶν πτερύγων σου ἐλπίζοντες σκιᾷ, πανοικτίρμον βοῶμέν σοι· Σημειωθήτω ἐφ᾽ ἡμᾶς τὸ φῶς τοῦ προσώπου σου, καὶ ἀνύψωσον τοῦ ὀρθοδόξου λαοῦ σου τὸ κέρας, τῇ τοῦ τιμίου Σταυροῦ σου ἀνυψώσει, Χριστὲ πολυέλεε.
Δοξολογία Μεγάλη καὶ Ἀπόλυσις.
Μεγαλυνάριον.
Χαίροις Ἀγαθόκλεια θαυμαστή, ἀσεβοῦς κυρίας, καὶ ἀπίστου θεραπαινίς, ἡ πολυχρονίους, βασάνους ἐνεγκοῦσα, καὶ ἐπ’ αὐχένος φλόγα, ὥσπερ ἀσώματος.
