ΑΚΟΛΟΥΘΙΕΣ ΑΓΙΩΝ

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ Ζ

ΑΓΑΘΩΝ ΟΣΙΟΣ

ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ

(Γερασίμου μοναχοῦ Μικραγιαννίτου)

ΕΝ Τῼ ΜΙΚΡῼ ΕΣΠΕΡΙΝῼ

Ἰστῶμεν στίχους δ΄ καὶ ψάλλομεν τὰ ἑξῆς Προσόμοια. Ἦχος α΄. Τῶν οὐρανίων ταγμάτων.

Τῶν ἐφετῶν ἀγαπήσας τό ἄκρον Ὅσιε, τῶν κοσμικῶν φροντίδων, ἀπηρνήσω τὴν σχέσιν, Ἀγάθων Θεοφόρε καὶ τῷ Χριστῷ, διὰ πόνων ἀσκήσεως ἀκολουθήσας ἠξίωσαι παρ αὐτοῦ, τῶν Ἁγίων τῆς λαμπρότητος.

Ἑπιφανεῖσα θεόφρον ὥσπερ ηὐδόκησεν, ἡ Θεοτόκος Κόρη, τὴν αὐτῆς κεκρυμμένην, Εἰκόνα φανεροῖ σοι οἷα πιστῷ αὐτῆς ὄντι θεράποντι, Πάτερ Ἀγάθων καὶ πλείστης ἡμᾶς χαρᾶς τῇ εὑρέσει ταύτης ἔπλησας.

Καθάπερ εὔοσμα ρόδα ἡμῖν ἐφάνησαν, τὰ θεῖα λείψανά σου, ὑπὸ γῆν κεκρυμμένα, ἐτῶν ἐν περιόδοις Ἀγάθων πολλοῖς, οἷς ἐν πίστει προσπίπτοντες, ἁγιασμὸν ἀρυόμεθα ἐξ αὐτῶν, ἑορτάζοντες τὴν μνήμην σου.

Ὁ θεοφόρος Ἀγάθων ἀνευφημείσθω μοι, Μονήν γὰρ οὗτος θείαν, τῷ Σωτῆρι ἐγείρας, ὡς ὅρμον ἀκλυδώνιστον τῶν ψυχῶν, ταύτην πίστει ἀνέθετο, τῇ Θεοτόκῳ Παρθένῳ ἥν δυσωπεῖ, ἀσινῆ αὐτήν φυλάττεσθαι.

Δόξα. Ἦχος β΄.

Ἀσκητικήν ὑπελθών πολιτείαν, τῆς θεϊκῆς ἐπιπνοίας ἠξίωσαι, ἔξω κόσμου καὶ σαρκός βιωσάμενος, Ἀγάθων Πάτερ Ὅσιε· ὅλην γὰρ τὴν ἔφεσιν, τῷ Χριστῷ ἀνέτεινας, μηδὲν προτιμήσας τῆς ἀγάπης αὐτοῦ· καὶ νῦν Ἁγίων συνών τοῖς δήμοις, σὺν αὐτοῖς ἱκέτευε, σώζεσθαι τοὺς σὲ μακαρίζοντας.

Καὶ νῦν, τῆς Ἑορτής.

Ὁ φωτί σου ἅπασαν τὴν οἰκουμένην ἁγιάσας, εἰς ὄρος ὑψηλὸν μετεμορφώθης ἀγαθέ, δείξας τοῖς Μαθηταῖς σου τὴν δυναστείαν σου, ὅτι κόσμον λυτροῦσαι ἐκ παραβάσεως· διὸ βοῶμέν σοι· Εὔσπλαγχνε Κύριε, σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Εἰς τόν στίχον. Ἦχος β΄. Οἶκος τοῦ Εὐφραθᾶ.

Σκεῦος περιφανές, δι ἐγκρατείας πόνων, σαὐτόν Πάτερ τελέσας, Μονήν θείαν ἐγείρεις, Ἀγάθων τῷ Παντάνακτι.

Στ.: Τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τοῦ ὁσίου Αὐτοῦ

Μύστης θεοειδής, τῆς Θεοτόκου ὦφθης, ἀμέμπτῳ πολιτεία, καὶ ταύτης τὴν ἁγίαν, Εἰκόνα Πάτερ εὕρηκας.

Στ.: Μακάριος ἀνήρ ὁ φοβούμενος τόν Κύριον.

Φύλαττε ἀσινῆ, ἐκ πάσης ἐπηρείας, Ἀγάθων τὴν Μονὴν σου, καὶ δίδου ἀεὶ ταύτη, Πάτερ τὴν εὐλογίαν σου.

Δόξα. Τριαδικόν.

Φύσις τρισσολαμπής, Πάτερ Υἱέ καὶ Πνεῦμα, ἡ μία θεαρχία, οἰκτείρησον τὸν κόσμον, πρεσβείαις τοῦ Ὁσίου σου.

Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.

Ὤφθης τῷ σῷ πιστῷ θεράποντι Παρθένε, καὶ ἔδειξας ποὺ κεῖται ἡ ἱερά Εἰκών σου, ἥν εὐλαβῶς ἀνείλετο.

Νῦν ἀπολύεις... Τρισάγιον.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ΄. Ταχύ προκατάλαβε.

Ἀγάπῃ τῇ κρείττονι, ἀναπτερώσας τὸν νοῦν, ἀσκήσει ἐξέλαμψας καὶ ἀρετῶν τῷ φωτί, Ἀγάθων Πατὴρ ἡμῶν· ὅθεν τῶν οὐρανίων ἀγαθῶν κληρονόμος, γέγονας ἐπαξίως, ὡς θεράπων Κυρίου, ᾧ πρέσβευε δεόμεθα ὑπέρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Δόξα. Καὶ νῦν. Ἀπολυτίκιον τῆς Ἑορτῆς. Ἦχος βαρύς

Μετεμορφώθης ἐν τῷ ὄρει Χριστὲ ὁ Θεός, δείξας τοῖς Μαθηταῖς σου τὴν δόξαν σου, καθὼς ἠδύναντο. Λάμψον καὶ ἡμῖν τοῖς ἁμαρτωλοῖς, τὸ φῶς σου τὸ ἀΐδιον, πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου, φωτοδότα δόξα σοι.

Ἀπόλυσις.

ΕΝ Τῼ ΜΕΓΑΛῼ ΕΣΠΕΡΙΝῼ

Εὐλογήσαντος τοῦ ἱερέως, ὁ Προοιμιακόν, καὶ τό· Μακάριος ἀνήρ. Εἰς δὲ τό· Κύριε ἐκέκραξα, ἱστῶμεν στίχους στ’ καὶ ψάλλομεν τὰ ἑξῆς γ Προσόμοια τῆς Ἑορτῆς. Ἦχος δ' Ὁ ἐξ ὑψίστου κληθείς

Πρὸ τοῦ τιμίου Σταυροῦ σου καὶ τοῦ πάθους, λαβὼν οὓς προέκρινας τῶν ἱερῶν Μαθητῶν, πρὸς τὸ Θαβώριον Δέσποτα, ἀνῆλθες ὄρος, δεῖξαι θελήσας τούτοις τὴν δόξαν σου, οἳ καὶ κατιδόντες σε μεταμορφούμενον, καὶ ὑπὲρ ἥλιον λάμψαντα, πρηνεῖς πεσόντες, τὴν δυναστείαν σου κατεπλάγησαν, ἀναβοῶντες· Σὺ τὸ ἄχρονον, φῶς ὑπάρχεις Χριστὲ καὶ ἀπαύγασμα, τοῦ Πατρὸς εἰ καὶ θέλων, σὰρξ ὡράθης ἀναλλοίωτος.

Ὁ πρὸ αἰώνων ὑπάρχων Θεὸς Λόγος, ὁ φῶς ὡς ἱμάτιον περιβαλλόμενος, μεταμορφούμενος ἔμπροσθεν, τῶν μαθητῶν σου, ὑπὲρ τὸν ἥλιον Λόγε ἔλαμψας, Μωσῆς καὶ Ἠλίας δέ, σοὶ παρειστήκεισαν, νεκρῶν καὶ ζώντων σε Κύριον, δηλοποιοῦντες, καὶ σοῦ δοξάζοντες τὴν ἀπόῤῥητον, οἰκονομίαν καὶ τὸ ἔλεος, καὶ τὴν πολλὴν συγκατάβασιν, δι' ἧς ἔσωσας κόσμον, ἁμαρτίαις ἀπολλύμενον.

Παρθενικῆς ἐκ νεφέλης σε τεχθέντα, καὶ σάρκα γενόμενον, καὶ πρὸς τὸ ὄρος Θαβώρ, μεταμορφούμενον Κύριε, καὶ τῇ νεφέλῃ, τῇ φωτεινῇ σε περικυκλούμενον, φωνὴ τοῦ Γεννήτορος, ἀγαπητόν σε Υἱόν, τῶν μαθητῶν συμπαρόντων σοι, σαφῶς ἐδήλου, ὡς ὁμοούσιον καὶ ὁμόθρονον· ὅθεν ὁ Πέτρος ἐκπληττόμενος· Καλὸν ὧδέ ἐστιν εἶναι ἔλεγε, μὴ εἰδὼς ὃ ἐλάλει· Εὐεργέτα πολυέλεε.

Καὶ γ’ τοῦ Ὁσίου. Ἦχος δ΄. Ὡς γενναῖον ἐν Μάρτυσι.

Δι’ ἀγώνων ἀσκήσεως, σεαυτόν καθηράμενος, δωρεῶν τοῦ Πνεύματος κατηξίωσαι καὶ Μοναστῶν τύπος ἄριστος, ἐδείχθῃς τοῖς τρόποις σου, καὶ θεράπων ἀληθής, τῆς Ἁγνὴς Θεομήτορος· διὰ τοῦτό σε, θεοφόρε Ἀγάθων εὐφημοῦμεν, καὶ τὴν μνήμην σου τὴν θείαν χρεωστικῶς ἑορτάζομεν.

Ἀρετῶν τελειότητι, λαμπρυνθείς τὴν διάνοιαν, ἀπαθείας ἤνεγκας καρπὸν ὥριμον, οἷάπερ δένδρον κατάκαρπον, Ἀγάθων μακάριε, καὶ ἐκτρέφεις τὰς ψυχάς τῇ τοῦ Πνεύματος χάριτι, τῶν τιμώντων σου τοὺς ἁγίους ἀγῶνας, δι ὧν ὦφθης, ἀγαθῶν τῶν οὐρανίων, συγκληρονόμος καὶ μέτοχος.

Ὑπὸ τὴν γῆν σου τὰ λείψανα, πολλοῖς χρόνοις κρυπτόμενα, εὐδοκίᾳ κρείττονι ἀνεφάνησαν ἡμῖν ὡς κρίνα μυρίπνοα, ὀσμήν ἀποπνέοντα οὐρανίων δωρεῶν, οἷς ἐν πίστει προσπίπτοντες, ἐκβοῶμέν σοι· θεοφόρε Ἀγάθων μὴ ἐλλίπῃς τὴν Μονήν σου τὴν ἁγίαν, λυτροῦσθαι πάσης στενώσεως.

Δόξα. Ἦχος πλ. β΄.

Ἀγγελικήν ποθήσας ζωήν, τῆς τῶν παθῶν ἀχλύος τὸν νοῦν ἐκάθηρας, Ὅσιε Ἀγάθων· ἐν ἀγαθῇ γὰρ συνειδήσει λατρεύων Κυρίῳ, κοσμικῶν μὲν φροντίδων, ὁλικῶς ἐχωρίσθης, συντόνοις δὲ πόνοις καὶ δεήσεσι, Θεῷ ἡνώθης, τῶν παρ; αὐτοῦ ἀγαθῶν τάς δόσεις φερωνύμως δεχόμενος· καὶ στήλην ἀρετῶν καὶ ναόν τῆς Τριὰδος σεαυτόν παραστήσας, εὐαγῆ Μονήν ἐδομήσω, εἰς ψυχῶν περιποίησιν, καὶ δόξαν Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ, τοῦ παρέχοντος πᾶσι το μέγα ἔλεος.

Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς Ἦχος πλ. β'

Προτυπῶν τὴν Ἀνάστασιν τὴν σήν, Χριστὲ ὁ Θεός, τότε παραλαμβάνεις τοὺς τρεῖς σου Μαθητάς, Πέτρον καὶ Ἰάκωβον καὶ Ἰωάννην ἐν τῷ Θαβὼρ ἀνελθών. Σοῦ δὲ Σωτὴρ μεταμορφουμένου, τὸ Θαβώριον ὄρος φωτὶ ἐσκέπετο, οἱ Μαθηταί σου Λόγε, ἔῤῥιψαν ἑαυτοὺς ἐν τῷ ἐδάφει τῆς γῆς, μὴ φέροντες ὁρᾶν τὴν ἀθέατον μορφήν. Ἄγγελοι διηκόνουν φόβῳ καὶ τρόμῳ· οὐρανοὶ ἔφριξαν, γῆ ἐτρόμαξεν, ὁρῶντες ἐπὶ γῆς τῆς δόξης τὸν Κύριον.

Εἴσοδος. Φῶς ἱλαρόν. Προκείμενον τῆς ἡμέρας. Ἀναγνώσματα.

Σοφίας Σολομῶντος τὸ Ἀνάγνωσμα. (Κεφ. ε' 15)

Δίκαιοι εἰς τὸν αἰῶνα ζῶσι, καὶ ἐν Κυρίῳ ὁ μισθὸς αὐτῶν, καὶ ἡ φροντὶς αὐτῶν παρὰ Ὑψίστῳ. Διὰ τοῦτο λήψονται τὸ βασίλειον τῆς εὐπρεπείας, καὶ τὸ διάδημα τοῦ κάλλους ἐκ χειρὸς Κυρίου· ὅτι τῇ δεξιᾷ αὐτοῦ σκεπάσει αὐτούς, καὶ τῷ βραχίονι ὑπερασπιεῖ αὐτῶν. Λήψεται πανοπλίαν τὸν ζῆλον αὐτοῦ, καὶ ὁπλοποιήσει τὴν κτίσιν εἰς ἄμυναν ἐχθρῶν. Ἐνδύσεται θώρακα, δικαιοσύνην· καὶ περιθήσεται κόρυθα, κρίσιν ἀνυπόκριτον. Λήψεται ἀσπίδα ἀκαταμάχητον ὁσιότητα· ὀξυνεῖ δὲ ἀπότομον ὀργὴν εἰς ῥομφαίαν. Συνεκπολεμήσει αὐτῷ ὁ κόσμος ἐπὶ τοὺς παράφρονας· πορεύσονται εὔστοχοι βολίδες ἀστραπῶν, καὶ ὡς ἀπὸ εὐκύκλου τόξου, τῶν νεφῶν, ἐπὶ σκοπὸν ἁλοῦνται· καὶ ἐκ πετροβόλου θυμοῦ πλήρεις ῥιφήσονται χάλαζαι. Ἀγανακτήσει κατ’ αὐτῶν ὕδωρ θαλάσσης· ποταμοὶ δὲ συγκλύσουσιν ἀποτόμως. Ἀντιστήσεται αὐτοῖς πνεῦμα δυνάμεως, καὶ ὡς λαῖλαψ ἐκλικμήσει αὐτούς, καὶ ἐρημώσει πᾶσαν τὴν γῆν ἀνομία, καὶ ἡ κακοπραγία περιτρέψει θρόνους δυναστῶν. Ἀκούσατε οὖν βασιλεῖς, καὶ σύνετε· μάθετε δικασταὶ περάτων γῆς. Ἐνωτίσασθε οἱ κρατοῦντες πλήθους, καὶ γεγαυρωμένοι ἐπὶ ὄχλοις ἐθνῶν· ὅτι ἐδόθη παρὰ Κυρίου ἡ κράτησις ὑμῖν, καὶ ἡ δυναστεία παρὰ Ὑψίστου.

Σοφίας Σολομῶντος τὸ Ἀνάγνωσμα. (Κεφ. γ' 1)

Δικαίων ψυχαὶ ἐν χειρὶ Θεοῦ, καὶ οὐ μὴ ἅψηται αὐτῶν βάσανος. Ἔδοξαν ἐν ὀφθαλμοῖς ἀφρόνων τεθνάναι, καὶ ἐλογίσθη κάκωσις ἡ ἔξοδος αὐτῶν, καὶ ἡ ἀφ’ ἡμῶν πορεία σύντριμμα· οἱ δέ εἰσιν ἐν εἰρήνῃ. Καί γὰρ ἐν ὄψει ἀνθρώπων ἐὰν κολασθῶσιν, ἡ ἐλπὶς αὐτῶν ἀθανασίας πλήρης. Καὶ ὀλίγα παιδευθέντες, μεγάλα εὐεργετηθήσονται· ὅτι ὁ Θεὸς ἐπείρασεν αὐτούς, καὶ εὗρεν αὐτοὺς ἀξίους ἑαυτοῦ. Ὡς χρυσὸν ἐν χωνευτηρίῳ ἐδοκίμασεν αὐτούς, καὶ ὡς ὁλοκάρπωμα θυσίας προσεδέξατο αὐτούς. Καὶ ἐν καιρῷ ἐπισκοπῆς αὐτῶν ἀναλάμψουσι, καὶ ὡς σπινθῆρες ἐν καλάμῃ διαδραμοῦνται. Κρινοῦσιν ἔθνη, καὶ κρατήσουσι λαῶν, καὶ βασιλεύσει αὐτῶν Κύριος εἰς τοὺς αἰῶνας. Οἱ πεποιθότες ἐπ’ αὐτόν, συνήσουσιν ἀλήθειαν, καὶ οἱ πιστοὶ ἐν ἀγάπῃ προσμενοῦσιν αὐτῷ· ὅτι χάρις καί ἔλεος ἐν τοῖς ὁσίοις αὐτοῦ καὶ ἐπισκοπὴ ἐν τοῖς ἐκλεκτοῖς αὐτοῦ.

Σοφίας Σολομῶντος τὸ ἀνάγνωσμα. (Κεφ. ζ′.7)

Δίκαιος, ἐὰν φθάσῃ τελευτῆσαι, ἐν ἀναπαύσει ἔσται. Γῆρας γὰρ τίμιον οὐ τὸ πολυχρόνιον, οὐδὲ ἀριθμῷ ἐτῶν μεμέτρηται. Πολιὰ δέ ἐστι φρόνησις ἀνθρώποις, καὶ ἡλικία γήρως βίος ἀκηλίδωτος. Εὐάρεστος Θεῷ γενόμενος, ἠγαπήθη· καὶ ζῶν μεταξὺ ἁμαρτωλῶν, μετετέθη. Ἡρπάγη, μὴ κακία ἀλλάξῃ σύνεσιν αὐτοῦ, ἢ δόλος ἀπατήσῃ ψυχὴν αὐτοῦ· βασκανία γὰρ φαυλότητος ἀμαυροῖ τὰ καλά, καὶ ῥεμβασμὸς ἐπιθυμίας μεταλλεύει νοῦν ἄκακον. Τελειωθεὶς ἐν ὀλίγῳ, ἐπλήρωσε χρόνους μακρούς· ἀρεστὴ γὰρ ἦν Κυρίῳ ἡ ψυχὴ αὐτοῦ· διὰ τοῦτο ἔσπευσεν ἐκ μέσου πονηρίας. Οἱ δὲ λαοὶ ἰδόντες καὶ μὴ νοήσαντες, μηδὲ θέντες ἐπὶ διανοίᾳ τὸ τοιοῦτον, ὅτι χάρις καὶ ἔλεος ἐν τοῖς ὁσίοις αὐτοῦ, καὶ ἐπισκοπὴ ἐν τοῖς ἐκλεκτοῖς αὐτοῦ.

Λιτή. Ἦχος α΄.

Ὅσιε Ἀγάθων,͵ τὴν ἀγαθὴν μερίδα προκρίνας, καὶ πᾶσι χαίρειν εἰπών, Χριστῷ ἠκολούθησας, θεολήπτῳ φρονήματι· καὶ τῶν ἐντολῶν αὐτοῦ ἐργάτης γενόμενος, σάρκα μὲν ἐνέκρωσας, ἐγκρατείας καμάτοις, τὴν δὲ ψυχήν ἐπτέρωσας, πρὸς οὐράνιον πόθον· καὶ τῆς ἀλήκτου ζωῆς θησαυρίσας τὰ ἀγαθά, Ἀγγέλων συνόμιλος ὤφθης, καὶ τῶν ἀπ; αἰῶνος Ἁγίων ἰσότιμος· μεθ᾽ ὧν πρέσβευε Πάτερ, ὑπὲρ τῶν τιμώντων σε.

Ἦχος β΄.

Ἀγάπῃ θείᾳ πυρούμενος, ἀσκητικοῖς ἀγῶσιν ὡμίλησας, τὴν τῆς φύσεως ἀσθένειαν, παριδών ἐμφρόνως· καὶ μυστικῶν θεωριὧν τῷ φωτί, μεταρσιούμενος Πάτερ, ἔξω κόσμου καὶ σαρκὸς ἐβίωσας, τῶν ὑπὲρ αἴσθησιν χαρισμάτων, τὰς δωρεάς δεχόμενος· καὶ τῇ Ἁγνῇ Θεοτόκῳ διακονήσας πιστῶς, τῆς οὐρανίου δόξης ἠξίωσαι, ὑπὲρ ἡμῶν δεόμενος, Ἀγάθων μακάριε.

Ἦχος γ΄.

Τῆς ἐναρέτου ζωῆς, γεωργῶν τὴν ἄρουραν, ἐφέσει τῶν κρειττόνων, ἐπουρανίων ἀγαθῶν καρποφορίαν ἤνεγκας, Ἀγάθων πὰτερ παμμακάριστε· ὅλον γὰρ σαὐτόν ὑπέταξας, τῷ θείῳ θελήματι, ὡς δοῦλος πειθήνιος· καὶ ἀπ; οὐρανοῦ χρηματισθείς, ὡς καθαρός τῇ καρδίᾳ, τοὺς πιστούς χαρᾶς ἔπλησας, τῇ εὑρέσει τῆς Εἰκόνος τῇς Ἁγνὴς Θεομήτορος· ἣ πρέσβευε Ὅσιε, ὑπὲρ τῆς ποίμνης σου ταύτης, οἱ τὴν μνήμην σου τιμῶντες δεόμεθα.

Δόξα. Ἦχος δ΄.

Τῇ ἰσαγγέλῳ πολιτείᾳ, τῶν ἀπ αἰῶνος Ὁσίων συνόμιλος γέγονας, Ἀγάθων Ὅσιε· διὸ ἡ θεία σου Μονή, τὸ λαμπρὸν τῶν πόνων σου γεώργιον, ἁγιαζομένη τῇ ἁγίᾳ Εἰκόνι τῆς Παναγίας Κόρης, χαίρει καὶ σκιρτᾷ τῇ εὑρέσει τῶν ἁγίων λειψάνων σου, καὶ πιστῶς βοᾷ σοι· φύλαττε ἡμᾶς τὰ τέκνα σου, Ἁγιώτατε Πάτερ, καὶ πρέσβευε σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς. Ἦχος δ'

Πρὸ τοῦ Σταυροῦ σου Κύριε, ὄρος οὐρανὸν ἐμιμεῖτο, νεφέλη ὡς σκηνὴ ἐφηπλοῦτο. Σοῦ μεταμορφουμένου, ὑπὸ Πατρὸς δὲ μαρτυρουμένου, παρῆν ὁ Πέτρος σὺν Ἰακώβῳ καὶ Ἰωάννῃ, ὡς μέλλοντες συνεῖναί σοι, καὶ ἐν τῷ καιρῷ τῆς παραδόσεώς σου, ἵνα θεωρήσαντες τὰ θαυμάσιά σου, μὴ δειλιάσωσι τὰ παθήματά σου, ἃ προσκυνῆσαι ἡμᾶς, ἐν εἰρήνῃ καταξίωσον, διὰ τὸ μέγα σου ἔλεος.

Εἰς τὸν Στίχον, Προσόμοια. Ἦχος πλ. α΄. Χαίροις ἀσκητικῶν.

Χαίροις ὁ θεοφόρος Πατήρ, τῶν ἀπ᾽ αἰῶνος Ἀσκητῶν ἰσοστάσιος, ἐν πόνοις τῆς ἐγκρατείας, καὶ δωρεαῖς θεϊκαῖς, Ὅσιε Ἀγάθων, παμμακάριστε· ἀγάπῃ τῇ θείᾳ γάρ, πτερωθείς τὴν διάνοιαν, ἀπεριτρέπτως, τῷ Χριστῷ ἠκολούθησας, δί᾽ ἀσκήσεως, καὶ τῶν ἔργων τῆς Χάριτος· ὅθεν τῆς ὑπὲρ ἔννοιαν, λαμπρότητος ἔτυχες, καὶ τὸν καρπὸν ἐκομίσω, τὸν τῆς θεώσεως Ἅγιε, ἀπαύστως πρεσβεύων, ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν δοθῆναι, το μέγα ἔλεος.

Στ.: Τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τοῦ ὁσίου Αὐτοῦ

Θείαν εἰσδεδεγμένος ὀμφήν, παρὰ τῆς μονῆς Θεομήτορος Ὅσιε, ἀνεῦρες ἐν τῷ σπηλαίῳ οἷα θεράπων αὐτῆς, τὴν Εἰκόνα ταύτης τὴν ὑπέρτιμον, Ἀγάθων μακάριε, ὥσπερ θεῖον θησαύρισμα, ἧ καὶ ἁγίαν Μονήν πίστει ἀνήγειρας, ὡς σωτήριον ἀρετῆς γυμναστήριον, ἧ περ πιστῶς προστρέχοντες, ἰάματα ἄφθονα, ψυχῶν καὶ σωμάτων, Χριστὸν αἰνοῦντες λαμβάνομεν, καὶ σοῦ τὴν ἁγίαν μνήμην Πάτερ ἐκτελοῦμεν, πανηγυρίζοντες.

Στ.: Μακάριος ἀνήρ ὁ φοβούμενος τόν Κύριον...

Χαίρει ἡ σῇ ἁγία Μονή, τῇ ἀνευρέσει τῶν παντίμων λειψάνων σου, Ἀγάθων πνευματοφόρε, καὶ τοὺς ἀγῶνας τοὺς σούς, καὶ ἱδρῶτας Πάτερ καὶ τὰ σκάμματα, οὕς πίστει κατέβαλες, ὑπὲρ ταύτης πονούμενος, ὕμνοις γεραίρει, καὶ βοᾷ τῶν μυχίων σοι, ὡς δομήτορι, καὶ πατρὶ πλήρει χάριτος. Φύλαττε τὴν παροῦσαν σου Μονήν ταῖς πρεσβείαις σου ἐκ πειρασμῶν καὶ σκανδάλων, πολύειδῶν παναοίδιμε, Χριστὸν ἱκετεύων, ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν δοθῆναι τὸ θεῖον ἔλεος.

Δόξα. Ἦχος πλ. δ΄.

Ὡς καλῶς πολιτευσάμενος, καὶ ταῖς ἀρεταῖς εὐδοκιμήσας, ἐν τῷ νυμφῶνι τῆς ζωῆς κατεσκήνωσας Ὅσιε· ἀκλινῶς γὰρ ἐβάδισας, τῶν ἐντολῶν τὴν τρίβον, δι; ἐγκρατείας καὶ δεήσεως, καὶ τὰς σκολιὰς τρίβους τοῦ ἐχθροῦ, εἰς τέλος ἀπεστένωσας, τῷ πλάτει τῶν ἀγώνων σου. Διὸ ἡ λογική σου ποίμνη, καυχωμένη ἐν σοί, ἑορτάζει τὴν μνήμην σου, καὶ πιστῶς βοᾷ σοι· πρέσβευε Κυρίῳ, Ἀγάθων μακάριε, σώζεσθαι τοὺς σὲ μακαρίζοντας.

Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς Ἦχος πλ. δ'

Τῆς Θεότητός σου Χριστέ, ἀμυδρὰν αὐγὴν παραγυμνώσας, τοῖς συναναβᾶσί σοι ἐπὶ τοῦ ὄρους, τῆς ὑπερκοσμίου σου δόξης ἐποίησας κοινωνούς· ὅθεν ἐνθεαστικῶς ἐκραύγαζον· Καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι. Μεθ' ὧν καὶ ἡμεῖς, σὲ τὸν μεταμορφωθέντα Σωτῆρα Χριστόν, ἀνυμνοῦμεν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Νῦν ἀπολύεις... Τρισάγιον.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ΄. Ταχύ προκατάλαβε.

Δόξα. Καὶ νῦν. Ἀπολυτίκιον τῆς Ἑορτῆς. Ἦχος βαρύς

Ἀπόλυσις.

ΕΝ Τῼ ΟΡΘΡῼ

Μετὰ τὴν α΄ Στιχολογίαν, Κάθισμα. Ἦχος α΄. Τὸν τάφον σου Σωτήρ.

Νεκρώσας τῆς σαρκός, τὰ σκιρτήματα Πάτερ, ἀσκήσει ἱερᾷ, καὶ συντόνῳ δεήσει, ζωὴν τὴν ἀτελεύτητον, μετὰ τέλος τὸ ἅγιον, καὶ τὴν ἄφραστον, ἐκληρονόμησας δόξαν· ὅθεν πάντες σέ, ὑμνολογοῦμεν, Ἀγάθων, ὡς σκεῦος τῆς χάριτος.

Δόξα. Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς. Ἦχος δ' Κατεπλάγη Ἰωσήφ

Τὴν τῶν βροτῶν ἐναλλαγήν, τὴν μετὰ δόξης σου Σωτήρ, ἐν τῇ δευτέρᾳ καὶ φρικτῇ, τῆς σῆς ἐλεύσεως δεικνύς, ἐπὶ τοῦ ὄρους Θαβὼρ μετεμορφώθης, Ἠλίας καὶ Μωσῆς συνελάλουν σοι, τοὺς τρεῖς τῶν Μαθητῶν συνεκάλεσας, οἳ κατιδόντες Δέσποτα τὴν δόξαν σου, τῇ ἀστραπῇ σου ἐξέστησαν, ὁ τότε τούτοις, τὸ φῶς σου λάμψας, φώτισον τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Μετὰ τὴν β΄ Στιχολογίαν, Κάθισμα. Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Τὸν ἰσάγγελον βίον πολιτευσάμενος, καταλιπών τὰ ἐν κόσμῳ, Ἀγάθων Ὅσιε, ἐπληρώθης τοῦ φωτός τοῦ θείου Πνεύματος, καὶ σκεδάζεις τὴν ἀχλύν, τῶν παθῶν ἐκ τῶν ψυχῶν, τῶν πίστει σοι προσιόντων, καὶ ἐκτελούντων ἐν πίστει τὴν θείαν μνήμην σου, μακάριε.

Δόξα. Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς. Ἦχος δ' Κατεπλάγη Ἰωσήφ

Ἐπὶ τὸ ὄρος τὸ Θαβώρ, μετεμορφώθης Ἰησοῦ, καὶ νεφέλη φωτεινή, ἐφηπλωμένη ὡς σκηνή, τοὺς Ἀποστόλους τῆς δόξης σου κατεκάλυψεν· ὅθεν καὶ εἰς γῆν, ἐναπέβλεπον, μὴ φέροντες ὁρᾶν τὴν λαμπρότητα, τῆς ἀπροσίτου δόξης τοῦ προσώπου σου, ἄναρχε Σῶτερ Χριστὲ ὁ Θεός, ὁ τότε τούτοις, τὸ φῶς σου λάμψας, φώτισον τὰς ψυχάς ἡμῶν.

Μετὰ τὸν Πολυέλεον, Κάθισμα. Ἦχος δ΄. Ταχύ προκατάλαβε.

Ὁσίων ἰσότιμος, τῶν ἀπ᾽ αἰῶνος φανείς, τῆς τούτων ἠξίωσαι, εὐκλείας ἐν οὐρανοῖς, Ἀγάθων μακάριε. Ὅθεν τούς προσιόντας τοῖς σεπτοῖς σου λειψάνοις, καὶ πόθῳ ἐπιτελοῦντας τὴν ἁγίαν σου μνήμην, ἐκ πάσης περιστάσεως, λιταῖς σου ἀπάλλαττε.

Δόξα. Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς. Ἦχος δ' Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ

Ὁ ἀνελθὼν σὺν Μαθηταῖς ἐν τῷ ὄρει, καὶ ἐν τῇ δόξῃ τοῦ Πατρὸς ἀπαστράψας, σὺν Μωϋσῇ Ἠλίας σοι παρίστανται· Νόμος καὶ Προφῆται γάρ, ὡς Θεῷ λειτουργοῦσιν, ᾧ καὶ τὴν Υἱότητα τὴν φυσικὴν ὁ Γεννήτωρ, ὁμολογῶν ἐκάλεσεν Υἱόν, ὃν ἀνυμνοῦμεν σὺν σοὶ καὶ τῷ Πνεύματι.

Εἶτα, οἱ Ἀναβαθμοί· τὸ α’ Ἀντίφωνον τοῦ δ’ ἤχου.

Προκείμενον: Τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τοῦ ὁσίου Αὐτοῦ

Στίχος. Μακάριος ἀνήρ ὁ φοβούμενος τόν Κύριον.

Εὐαγγέλιον τὸ ἐν τῷ Ὄρθρῳ Ὁσιακόν.(Τῆς 5ης Δεκεμβρίου)

Ὁ Ν΄ ψαλμός.

Δόξα. Ταῖς τοῦ Σοῦ Ὁσίου πρεσβείαις...

Καὶ νῦν. Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις...

Ἰδιόμελον. Ἦχος πλ. β΄. Στ.: Ἐλέησόν με ὁ Θεός...

Τῶν ἀρετῶν τῷ φωτί, ὡς λύχνος φαεινὸς ἐκλάμψας, Ἀγάθων μακάριε, πᾶσαν τὴν Φθιώτιδα πυρσεύσας, ταῖς ἐναρέτοις πράξεσι, καὶ τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς, τὴν χάριν ἐκφαίνεις, αἰτουμένος ἡμῖν ἱλασμὸν ἁμαρτιῶν καὶ τὸ μέγα ἕλεος.

Εἶτα οἱ Κανόνες· τῆς Ἑορτῆς καὶ τοῦ Ὁσίου οὗ ἡ ἀκροστιχίς: Ἀγάθυνόν με Ἀγάθον Πάτερ. Γερασίμου. Μ.Μ. .

ᾨδὴ α΄ Ἦχος πλ. δ΄. Ἁρματηλάτην Φαραώ.

Αἴγλῃ τῇ θείᾳ τῆς Τριάδος, Ὅσιε, καταλαμπόμενος, τὸ ζοφερὸν νέφος, τῶν παθῶν μου σκέδασον, καὶ φῶς μοι θεῖον αἴτησαι, θεοφόρε Ἀγάθων, ὅπως ὑμνήσω ἐν ἄσμασι τὴν φωτοειδῆ πολιτείαν σου.

Γηΐνων πάντων νουνεχῶς ἐμάκρυνας, ἐνθέῳ ἔρώτι, καὶ τὸν ποθον ὅλον τῆς ψυχῆς πρὸς Κύριον ἀνέτεινας, μακάριε, καὶ ἰσάγγελον βίον, μετὰ σαρκὸς πεπολίτευσαι, Ὅσιε Ἀγάθων ὡς ἄσαρκος.

Ἀγαλλιᾶται ἡ ἁγία ποίμνη σου, Ἀγάθων Ὅσιε, καὶ πόθῳ τιμώσα τὴν φωσφόρον μνήμην σου, πανευλαβῶς προσπτύσσεται, τὰ σὰ λείψανα, Πάτερ, ἁγιασμοῦ δόσιν ἄφθονον, ἐξ αὐτῶν ἐνθέως λαμβάνουσα.

Θεοτοκίον.

Θεῖον χρησμόν παρὰ τῆς Θεομήτορος λαβών, Ἀγάθων σοφέ, ταύτης τὴν Εἰκόνα ἐν σπηλαίῳ εὕρηκας, καὶ ταύτην ἐναπέθηκας, ὡς ἁγίασμα θεῖον, ἐν τῇ Μονῇ ἥν ἀνήγειρας, ἄσμα τῷ Θεῷ ἄδων, Ὅσιε.

ᾨδὴ γ. Οὐρανίας ἀψίδος.

Ὑπερόπτης ἁπάντων, τῶν γεηρῶν πέφηνας, Ὅσιε Ἀγάθων θεόφρον, βίου λαμπρότητι· ἄνω γὰρ ἔσχηκας νοῦν καὶ καρδίαν ἐν πᾶσιν, ἔνθα Πάτερ γέγραπται τὸ σὸν πολίτευμα.

Νεκρωθείς ἐν κόσμῳ, τῷ πρὸς Χριστὸν ἔρωτι, τοὺς καρπούς ζωῆς τῆς ἁγίας ἐκαρποφόρησας, Ἀγάθων Ὅσιε, δι; ὧν ἀΰλως ἐκτρέφεις ἡμῶν τὴν διάνοιαν, Ἁγίῳ Πνεύματι.

Ὁ σὸς βίος τῷ φέγγει, τῶν ἀρετῶν ἔλαμψεν, οἷα παμφαές Πάτερ ἄστρον, ἐν τῇ Φθιώτιδι, Ἀγάθων Ὅσιε, καὶ τῶν πιστῶν ταὰς καρδίας, πρὸς ἀγάπην ἔνθεον ὄντως ἐθέρμανε.

Θεοτοκίον.

Ναὸν θεῖον σοι Κόρη, πίστει θερμῇ ἤγειρεν, ἔνθα τὴν ἁγίαν Εἰκόνα τὴν σὴν ἑνίδρυσε, καὶ φροντιστήριον ψυχῶν κατέστησε θεῖον, Ἀγάθων ὁ Ὅσιος, πόθῳ δοξάζων σε.

Κάθισμα. Ἦχος γ΄. Θείας πίστεως.

Θείας χάριτος ὦφθης δοχεῖον, δι’ ἀσκήσεως συντονωτάτης, θεοφόρε Ἀγάθων μακάριε· καὶ τῇ Μητρὶ τοῦ Χριστοῦ διηκόνησας, ὡς τὴν Εἰκόνα αὐτῆς πίστει εὕρηκας. Πάτερ Ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Δόξα... Καὶ νῦν ... Τῆς Ἑορτῆς Ἦχος γ' Τὴν ὡραιότητα

Τῆς θείας δόξης σου, ὄντως ἀπαύγασμα, καθὼς ἠδύναντο, ἔδειξας Λόγε Θεοῦ, τοῖς Μαθηταῖς σου ἐν Θαβώρ, ὄρει μεταμορφούμενος, οἷς συνελλαμφθείημεν, καὶ ἡμεῖς οἱ ὑμνοῦντές σε, μόνε ἀναλλοίωτε, Ἰησοῦ παντοδύναμε, καὶ πίστει σοι συμφώνως βοῶντες· Δόξα Χριστὲ τῇ βασιλείᾳ σου.

ᾨδὴ δ΄. Εἰσακήκοα Κύριε.

Μοναστής ὦφθης ἔνθεος, σεαυτὸν θεόφρον ἀπαρνησᾶμενος, καὶ κανών ὁσίων πράξεων, ἐν τῇ σῇ Μονῆ, Ἀγάθων Ὅσιε.

Ἐν ἀσκήσει ὡς ἄσαρκος, ὥφθης τῆς σαρκός νεκρώσας τὸ φρόνῃμα, καὶ Κυρίῳ εὐηρέστησας, Ὅσιε Ἀγάθων βίῳ κρείττονι.

Ἀρετῶν ἐνδιαίτημα ὥφθης καὶ Μονὴν ἁγίᾶν ἀνήγειρας, ἥτις πάντοτε κηρύττει σου τὰ λαμπρὰ καὶ θεῖα κατορθώματα.

Θεοτοκίον.

Γεγηθώς ἀπεκάλυψεν, ὁ Ἀγάθων Κόρη τῇ ὁδηγίᾳ σου, τὴν Εἰκόνα σου τὴν ἄχραντον, ἥν πιστῶς Παρθένε προσπτυσσόμεθα.

ᾨδὴ ε΄. Ἵνα τί με ἀπώσω.

Ἀπαθείας χιτῶνα περιποιησάμενος, Ἀγάθων Ὅσιε, τῶν παθῶν τὸν σάκκον διαῤῥήξας ἀγῶσιν ἀσκήσεως, τῆς τῶν Ἀσωμάτων κατηξιώθης εὐκληρίας, ἐν σκηναῖς οὐρανῶν αὐλιζόμενος.

Θεοφόρος θεράπων, τῆς Ἀειπαρθένου Μητρὸς τοῦ Θεοῦ ὦφθης ὡς τῇ ταύτης εὐδοκίᾳ πιστῶς διηκόνησας, καὶ μονήν Ἁγίαν, πάτερ Ἀγάθων ἐδομήσω, εἰς πολλῶν σωτηρίαν ἀοίδιμε.

Ὡς πολύφωτον λύχνον, τῆς ἐν τῷ Χριστῷ ὁσίας ἀσκήσεως, πᾶσα ἡ Φθιῶτις εὐφημεῖ σε, Ἀγάθων θεόληπτε· ἐν αὐτῇ γὰρ πάτερ, ἀγωνισάμενος ἐπλήσθης οὐρανίων καὶ θείων ἐλλάμψεων.

Θεοτοκίον.

Νοητήν σε λυχνίαν, καὶ τοῦ ὑπερφώτου φωτὸς ἑνδιαίτημα, ὡς Θεὸν τεκοῦσαν, ἐπιστάμενος Κόρη Πανάμωμε, ὁ σεπτὸς Ἀγάθων,͵ ταῖς παρὰ σοῦ φωταγωγίαις, κατηυγάσθη καρδιάς τὰ ὄμματα.

ᾨδὴ στ΄. Τήν δέησιν.

Πατήσας τὰς τοὺ ἐχθροῦ μεθοδείας, τῇ συντόνῳ σου ἀσκήσει Ἀγάθων, τῶν Μοναστῶν ὑποτύπωσις ὦφθης͵ πρὸς ἀρετῶν ἐπιδόσεις τοῖς τρόποις σου· διὸ ἐδέξω ἐκ Θεοῦ, ἀμοιβὰς οὐρανίους θεόπνευστε.

Ἀγγέλων, τὴν πολιτείαν μετῆλθες, μετὰ σώματος Ἀγάθων τρισμάκαρ, καὶ ἐπαξίως ἰσάγγελον δόξαν, ἐν οὐρανοῖς ἐκομίσω μακάριε, ἐν μετοχῇ θεαρχικῇ, ἀποῤῥήτως θεούμενος Ὅσιε.

Τὴν Μάνδραν, ἣν πλείστοις μόχθοις ἐδείμω, καὶ ἀνέθου τῇ Μητρὶ τοῦ Κυρίου, διὰ παντὸς ἀκληδώνιστον τήρει, οἷα λιμένα ψυχῶν γαληνότατον, ταῖς σαῖς λιταῖς πρὸς τὸν Θεόν, θεοφόρε Ἀγάθων πατήρ ἡμῶν.

Θεοτοκίον.

Ἐτέχθη, ἐκ τῶν ἁγνῶν σου αἱμάτων, ὁ τὰ πάντα ἐκ μὴ ὀντῶν ποιήσας, καὶ τοῦ Ἀδὰμ τὴν πεσοῦσαν οὐσίαν, πρὸς οὐρανούς Θεοτόκε ἀνύψωσε· διὸ ἀνύψωσον κᾀμέ, ἐκ φθορᾶς νοσημάτων τοὺ χείρονος.

Κοντάκιον. Ἦχος β΄. Ταῖς τῶν αἱμάτων σου.

Τῇ σῇ ἀσκήσει, Ἀγάθων μακάριε, τὸν ἀγαθόν ἐθεράπευσας Κύριον· καὶ νῦν τὴν αὐτοῦ ἀγαθότητα, ἐξευμενίζου ἡμῖν τοῖς τιμῶσί σε, ὡς ἄν θείας χάριτος τύχωμεν.

Ὁ Οἶκος.

Τῆς ἀσκήσεως Πάτερ τὸν δίαυλον, θεολήπτῳ καρδίᾳ διήνυσας, ἀρνησάμενος πάντα τὰ πρόσκαιρα, καὶ σαρκὸς τὴν εὐπάθειαν Ὅσιε, καὶ ἠκολούθησας Χριστῷ, ἀνεπιστρόφῳ λογισμῷ, Ἀγάθων θεοφόρε· δι; ἐγκρατείας γὰρ συντόνου, καὶ δεήσεως ἐκτενοῦς, καὶ ἀγρυπνίας καρτερᾶς, ἐνέκρωσας παθῶν τὰς ἐπαναστάσεις, καὶ τῆς ἀπαθείας δοχεῖον ὥφθης ὑπέρτιμον, τῷ οὐρανίῳ φωτί ἑνούμενος· ἐντεῦθεν τῇ Θεοτόκῳ πιστῶς διηκόνησας, τὴν ταύτης ἁγίαν Εἰκόνα ἐφανέρωσας, καὶ Μονὴν σεπτὴν ᾠκοδόμησας, εἰς πολλῶν σωτηρίαν αἰώνιον· καὶ νῦν τῆς θείας ἀπολαύων τρυφῆς, ὑπὲρ ἡμῶν ἀεὶ ἱκέτευε, ὡς ἀν θείας χάριτος τύχωμεν.

Συναξάριον.

Τῇ Ζ΄ τοῦ αὑτοῦ Μηνός, Μνήμη τοῦ Ὁσίου Ἀγάθωνος, τοῦ τὴν φερώνυμον Μονὴν ἐν Φθιώτιδι οἰκοδομήσαντος.

Ταῖς αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν.

ᾨδὴ ζ΄. Παῖδες Ἑβραίων.

Ῥείθροις ὁσίων σου ἱδρώτων, τῆς καρδίας σου τὴν ἄρουραν ἀρδεύσας, ἀφθαρσίας καρπούς προβάλλεις τοῖς βοῶσιν· Εὐλογητός εἶ, Κύριε, ὁ Θεός εἰς τοὺς αἰῶνας.

Γήινον ἅπαν ἀποῤῥίψας, ἀνεπτέρωσαι πρὸς τῆν Χριστοῦ ἀγάπην, καὶ ἀμέμπτως ἐν γῇ, Ἀγάθων βιοτεύσας, ἐν οὐρανοῖς ἀπείληφας, τῶν καμάτων σου τὰ γέρα.

Ἔχει τὰ θεῖα λείψανά σου, πάτερ Ὅσιε Μονὴ σου ἡ Ἁγία, θησαυρόν ἀληθῆ, Ἀγάθων καὶ ἐν ὕμνοις δοξάζει τὸν δοξάσαντα, τὴν σεπτήν σου Πάτερ μνήμην.

Θεοτοκίον.

Ῥῦσαι τοῦ ἐχθροῦ τῆς πανουργίας, τοὺς προστρέχοντας τῇ θείᾳ σου πρεσβείᾳ, καὶ πρὸς φῶς ἀληθοῦς ὁδήγει μετανοίας, Παρθένε Ἀειπάρθενε, τοὺς ὑμνοῦντάς σου τῆν χάριν.

ᾨδὴ η΄. Τὸν ἐν ὄρει ἁγίῳ.

Ἀκλινῶς πορευθείς ζωῆς τὴν τρίβον, πρὸς τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ, τῆς ἄνω βασιλείας, σὺν πᾶσι τοῖς Ἁγίοις κατεσκήνωσας, καὶ καθαγιάζεις, τοῖς θείοις σου λειψάνοις, ἡμᾶς πάτερ Ἀγάθων.

Σὲ φρουρὸν καὶ προστάτην ἡ Μονή σου, κεκτημένη σοφέ, μετὰ τὴν Θεοτόκον, χρεωστικῶς γεραίρει τοὺς ἀγῶνας σου, Κύριον ὑμνοῦσα, καὶ ὑπερυψοῦσα, Ἀγάθων θεοφόρε.

Ἰσχύν δίδου κατὰ τοῦ πολεμίου, τοῖς οἰκοῦσι σοφέ, ἐν τῇ σεπτῇ Μονῇ σου, καὶ τῶν πταισμάτων αἴτει τὴν συγχώρησιν, Ὅσιε Ἀγάθων, τοῖς προσερχομένοις τῇ εὐαγεῖ σορῷ σου.

Θεοτοκίον.

Μητροπάρθενε μόνη Θεοτόκε, ἡ τεκοῦσα Χριστὸν ἡμῖν ἀνερμηνεύτως, ταύτην τὴν Μάνδραν ῥύου πάσης θλίψεως, ἣν ὁ σὸς θεράπων ἀνέθετο Ἀγάθων, θερμῇ ἐν εὐλαβείᾳ.

ᾨδὴ θ΄. Ἐξέστη ἐπὶ τούτῳ.

Ὁ βίος σου θεόφρον φωτοφανής, ἀρεταῖς καθωράθη κοσμοῦμενος, παντοδαπαῖς, καὶ ἡ κοίμησίς σου ὄντως σεπτή, Πάτερ Ἀγάθων πέφηνε· πρὸς γὰρ οὐρανίους διαμονάς μετέβης θεοφόρε, καὶ τοῖς Ἁγίων δήμοις συνηριθμήθης ἀγαλλόμενος.

Ὑπέρτερον τὸν νοῦν σου τῶν ἐν τῇ γῇ, ἐννοιῶν καὶ φροντιδῶν ἐτήρησας, μόνον Χριστόν, Πάτερ ἀγαπήσας ἀπό ψυχῆς· διὸ καὶ κατηξίωσαι, τούτου ἀπολαύειν ἐν οὐρανοῖς, φωτός τοῦ ὑπερφώτου, καὶ κάλλους τοῦ ἀῤῥήτου, κλέος Ἀγάθων τὴς Φθιώτιδος.

Μονήν σου θεοφόρε τὴν εὐαγῆ, τὴν τῷ σῷ κεκλημένην ὀνόματι, σκέπε ἀεί, καὶ ὡς κῆπον ταύτην ἀειθαλῆ, δεῖξον Ἀγάθων Ὅσιε, ὡς καρπούς ἀφθάρτους καὶ ἀγαθούς προσφέρειν τῷ Κυρίῳ, πληθύν τῶν σωζομένων, ἵνα σὲ πάντες μακαρίζωμεν.

Θεοτοκίον.

Μαρία Θεοτόκε Μῆτερ Θεοῦ, Ἀειπάρθενε Κόρη Πανάμωμε, μώμων δεινῶν, καὶ δελεασμάτων τῶν τοῦ ἐχθροῦ, τὸν νοῦν μου ἀπολύτρωσαι, καὶ μεμολυσμένην τὴν ψυχὴν ἐκκάθαρον τοῖς ρείθροις τῆς σῆς φιλανθρωπίας, καὶ σεσωσμένον με ἀνάδειξον.

Ἐξαποστειλάριον. Ὁ οὐρανόν τοῖς ἄστροις.

Ὁ ἱερός Ἀγάθων, καθάπερ ἄστρον νοητόν, ἐν τῇ Φθιώτιδι λάμψας, καταπυρσεύει τοὺς πιστούς ταῖς μυστικαῖς φωταυγείαις, ἀσκητικῶς βιοτεύσας.

Ἐξαποστειλάριον τῆς Ἑορτῆς. Ἦχ. β' Τοῖς Μαθηταῖς συνέλθωμεν

Πρὸ τοῦ Σταυροῦ σου Κύριε, Μαθητῶν τοὺς προκρίτους, λαβὼν μετεμορφώθης νῦν, ἐν Θαβὼρ τῷ ἁγίῳ, ἐν ᾧ Μωσῆς καὶ Ἠλίας, παρειστήκεισαν τρόμῳ, δουλοπρεπῶς σοι Δέσποτα, συλλαλοῦντες, μεθ' ὧν σε, Χριστὲ Σωτήρ, σὺν Πατρὶ καὶ Πνεύματι προσκυνοῦμεν, τὸν ἐκ Παρθένου λάμψαντα, εἰς βροτῶν σωτηρίαν.

Αἶνοι. Ἦχος δ΄. Ἔδωκας σημείωσιν.

Κόσμον καταλέλοιπας, καὶ τὰ ἐν κόσμῳ ὡς πρόσκαιρα, οὐρανίῳ σοῦ ἔρωτι, καὶ τὰ ὑπερκόσμια, Πάτερ ἀγαπήσας, κατάλληλον βίον, ἐπολιτεύσω ἐπὶ γῆς, πόνοις ἀσκήσεως ἐκκαθάρας σου, ψυχὴν τὲ καὶ διάνοιαν· ἔνθεν τοῦ πόθου σοὺ ἔτυχες, ὦ Ἀγάθων, συνόμιλος τῶν Ἁγίων γενόμενος.

Ἔλαμψας μακάριε ἀσκητικοῖς ἀγωνίσμασιν, ἐν τῇ Φθίᾳ ὡς ἄγγελος, καὶ Μονὴν περίβλεπτον, Ἀγάθων ἐγείρεις, οἶκον τῆς Τριάδος, προκαταστήσας σεαυτὸν καὶ οὐρανίων μονῶν ἠξίωσαι, τελέσας καὶ τὸν ἀγῶνα σου͵ καὶ τῶν Ἁγίων ἰσότιμος, ὡς αὐτῶν ἰσότιμος ἀνεδείχθης γηθόμενος.

Μύστης θεοφόρητος τῆς Θεοτόκου γενόμενος, παρ αὑτῆς χρησμόν ἅγιον, Ἀγάθων εἰσδέδεξαι, καὶ ἐν τῷ σπηλαίῳ, ταύτης τὴν Εἰκόνα εὗρες ὡς θεῖον θησαυρόν· ὅθεν ὡς θεῖον ἡμῶν δομήτορα, καὶ τύπων θείων πράξεων, ἀνευφημοῦντές σε Ὅσιε, τὴν σὴν μνήμην γεραίρομεν, τὰς ψυχάς φωτιζόμενοι.

Χρόνοις πολλοῖς Ἅγιε, ὑπὸ τὴν γῆν τὰ σὰ Λείψανα, τὰ σεπτα καὶ σεβάσμια, κρυπτόμενα εὕρηνται, ἄρτι θείᾳ νεύσει, νέμοντα ἀπαύστως ἁγιασμὸν καὶ φωτισμόν, καὶ εὐωδίαν ζωῆς οὐράνιον· διὸ τὴν τούτων εὕρεσιν, Πάτερ Ἀγάθων γεραίροντες, τὸν Χριστὸν μεγαλύνομεν, τὸν λαμπρῶς σὲ δοξασαντα.

Δόξα. Ἦχος πλ. α΄.

Ὅσιε Πάτερ, τὴν ἀγγελικὴν πολιτευσάμενος ζωήν, ὅλη καρδία Χριστῷ δεδούλευκας, νόμους λαθών τῆς φύσεως· καὶ τῶν ὑπὲρ φύσιν ἐπάθλων, ἔτι ζῶν τὰς ἀποῤῥοίαςἐδέχου, καὶ μεταστάς τῶν τῇδε, ἀνακεκαλυμμένως τούτων ἀπολαύσεις, παρελθόντων τῶν ἐσόπτρων. Ἀλλ’ ὦ Ἀγάθων μακάριε, τὸν ἀγαθόν καὶ φιλάνθρωπον Θεὸν δυσώπει, ὑπὲρ τῶν τιμώντων σε.

Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς. Ἦχος πλ. α'

Νόμου καὶ Προφητῶν σε Χριστέ, ποιητὴν καὶ πληρωτὴν ἐμαρτύρησαν, ὁρῶντες ἐν τῇ νεφέλῃ Μωσῆς ὁ θεόπτης, καὶ Ἠλίας ὁ ἔμπυρος ἁρματηλάτης, καὶ ἄφλεκτος οὐρανοδρόμος, ἐπὶ τῆς Μεταμορφώσεώς σου. Μεθ' ὧν καὶ ἡμᾶς, τοῦ σοῦ φωτισμοῦ ἀξίωσον Δέσποτα, ὑμνεῖν σε εἰς τοὺς αἰῶνας.

Δοξολογία μεγάλη καί Ἀπόλυσις.

Μεγαλυνάριον.

Χαίροις ὁ ἐν Φθίᾳ ἀγγελικῶς, τὸν βίον ἀνύσας, ἀρνησάμενος σεαὐτόν· Χαίροις, ὦ Ἀγάθων, Μονῆς σου τῆς ἁγίας, δομήτωρ καὶ μεσίτης θερμὸς πρὸς Κύριον.

ΑΚΟΛΟΥΘΙΕΣ ΑΓΙΩΝ

Παρασκευή 7 Αυγούστου 2026

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 7. ΟΣΙΟΣ ΑΓΑΘΩΝ ΦΘΙΩΤΙΔΟΣ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ