ΙΟΥΝΙΟΣ ΙΕ
ΑΜΩΣ ΠΡΟΦΗΤΗΣ
ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ
(Συμπληρωθεῖσα κατὰ τὰ ἐλλείποντα ὑπὸ τοῦ Κυρίλλου Μητρ. Ῥόδου)
.jpg)
ΕΙΣ ΤΟΝ ΜΙΚΡΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟΝ
Ἱστῶμεν στίχ. δ΄ καὶ ψάλλομεν τὰ κάτωθι Προσόμοια. Ἦχος πλ. β΄. Τριήμερος ἀνέστης.
Προφῆτα θεηγόρε Ἀμώς, ἱκέτευε τὸν Κύριον, παῤῥησία, τοῦ δωρήσασθαι ἡμῖν, συγχώρησιν πταισμάτων, τοῖς πίστει ἐκτελοῦσι, τὴν φωτοφόρον σου πανήγυριν.
Ἐκ ποίμνης σε ἀλόγου Θεός, παμμάκαρ ἐκλεξάμενος, τῶν προβάτων, τοῦ ποιμνίου Ἰσραήλ, ἀνέδειξε ποιμένα, τῆς θείας προφητείας, Ἀμὼς τῇ ῥάβδῳ στηριζόμενον.
Τὴν κάραν σου ῥοπάλῳ πληγείς. Ἀμὼς θεομακάριστε, μετετέθης, πρὸς τὴν κρείττονα ζωήν, ἀμέσως κατοπτεύων, τὴν δόξαν τοῦ Κυρίου, καὶ ἱκετεύων τοῦ σωθῆναι ἡμᾶς.
Ὁ θεῖός σου ὑπάρχει ναός, ταμεῖον ἀνεξάντλητον, ἰαμάτων, ἐν ᾧ σήμερον Ἀμώς, πιστῶς συναθροισθέντες, τὴν μνήμην σου τελοῦμεν, δοξολογοῦντες τὸν Φιλάνθρωπον.
Δόξα. Ἦχος β΄.
Δεῦτε πάντες οἱ πιστοί, τὸν Προφήτην τοῦ Κυρίου, Ἀμὼς μακαρίσωμεν. Οὗτος γὰρ μύστης, τῶν θεϊκῶν κριμάτων γενόμενος, ἀσεβείας τοὺς ἄνδρας διήλεγξε, καὶ εὐσεβείας τὸν λόγον διετράνωσε. Διὸ νῦν ἐν οὐρανοῖς, Θεῷ ἐν δόξῃ παριστάμενος, πρεσβεύει διηνεκῶς, πρὸς σωτηρίαν τῶν ψυχῶν ἡμῶν.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου, εἰς σὲ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην σου.
Εἰς τὸν Στίχον, Προσόμοια. Ἦχος β΄. Οἶκος τοῦ Ἐφραθᾶ.
Δεῦτε οἱ ἀσεβεῖς, ὑμνήσωμεν ἐν ὕμνοις, Ἀμὼς τὸν θεηγόρον, αὐτοῦ ἐπιτελοῦντες, τὴν μνήμην τὴν ὑπέρλαμπρον.
Στ.: Μὴ ἅπτεσθε τῶν χριστῶν μου καὶ ἐν τοῖς Προφήταις μου μὴ πονηρεύεσθε.
Στῦλος τῶν νομικῶν, ἐδείχθης θεσπισμάτων, τῆς θείας προφητείας, δεξάμενος τὴν χάριν, Ἀμὼς ὡς πλήρης πίστεως.
Στ.: Σὺ Ἱερεὺς εἰς τὸν αἰῶνα κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδέκ.
Μέγας ὡς ζηλωτής, τοῦ Νόμου τοῦ ἁγίου, διήλεγξας ἀνδρείως, τῶν ἀσεβῶν τὰ ἔργα, Ἀμὼς ἐν Θείῳ Πνεύματι.
Δόξα. Ἦχος δ΄.
Ὡς καθαρὸν οἰκητήριον τοῦ Πνεύματος, τῆς προφητείας ὑπεδέξω τὸ χάρισμα, Ἀμὼς θεομακάριστε, καὶ ἐχρημάτισας κῆρυξ, τοῦ λόγου τῆς ἀληθείας. Ὅθεν σήμερον οἱ πιστοί, τὴν μνήμην σου ἑορτάζοντες, πρέσβυν σὲ τῷ Κυρίῳ προσάγομεν, τῷ σώζοντι ἐκ θανάτου τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Ἐκ παντοίων κινδύνων, τοὺς δούλους σου φύλαττε, Εὐλογημένη Θεοτόκε, ἵνα σὲ δοξάζωμεν, τὴν ἐλπίδα τῶν ψυχῶν ἡμῶν.
Νῦν ἀπολύεις. Τρισάγιον.
Ἀπολυτίκιον τοῦ Προφήτου. Ἦχος β'.
Τοῦ Προφήτου σου Ἀμὼς τὴν μνήμην Κύριε ἑορτάζοντες, δι' αὐτοῦ σε δυσωποῦμεν· Σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Πάντα ὑπὲρ ἔννοιαν, πάντα ὑπερένδοξα, τὰ σὰ Θεοτόκε μυστήρια, τῇ ἁγνείᾳ ἐσφραγισμένη, καὶ παρθενίᾳ φυλαττομένη, Μήτηρ ἐγνώσθης ἀψευδής, Θεὸν τεκοῦσα ἀληθινόν, αὐτὸν ἱκέτευε σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Ἀπόλυσις.
ΕΙΣ ΤΟΝ ΜΕΓΑΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟΝ
Εὐλογήσαντος τοῦ ἱερέως, ὁ Προοιμιακός, καὶ τό· Μακάριος ἀνήρ. Εἰς δὲ τό· Κύριε ἐκέκραξα, ἱστῶμεν στίχους στ΄ καὶ ψάλλομεν τὰ κάτωθι Προσόμοια. Ἦχος α΄. Τῶν οὐρανίων ταγμάτων.
Τῶν εὐσεβῶν αἱ χορεῖαι, δεῦτε ὑμνήσωμεν, Ἀμὼς τὸν θεηγόρον, τοῦ Κυρίου Προφήτην˙ οὗτος γὰρ ἑλλάμψεις φωτιστικάς, δεδεγμένος τοῦ Πνεύματος, τῆς θεϊκῆς εὐσπλαγχνίας καταγγελεύς, ἐν ἀνθρώποις ἐχρημάτισε.
Τοῦ Μωϋσέως δογμάτων, φύλαξ γενόμενος, διήλεγξας ἀνδρείως, ἀσεβείας τοὺς ἄνδρας, καὶ ὤφθης ῥιζοτόμος ἐν Ἰσραήλ, τῆς κακίας τῷ λόγῳ σου, ὡς προφητείας πλουτήσας παρὰ Θεοῦ, ὦ Ἀμὼς τὸ θεῖον χάρισμα.
Φερωνυμία ἐκλάμψας, δυνάμει Πνεύματος, Ἀμὼς προφητομάρτυς, εὐκλεὴς ἀνεδείχθης, καὶ δόξης τῶν Δικαίων ἐν οὐρανοῖς, ἀληθῶς ἐκοινώνησας, τοὺς ἐπὶ γῆς σὲ ὑμνοῦντας εὐεργετῶν, ἐνεργείᾳ τῶν θαυμάτων σου.
Ἔτερα. Ἦχος β΄. Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου.
Εὗρεν ἡ τοῦ Πνεύματος αὐγή, τῆς σῆς διανοίας Προφῆτα, τὴν καθαρότητα, στίλβουσαν ὡς ἔσοπτρον, διαφανέστατον, καὶ τὸν κόσμον κατηύγασε, τῆς θεογνωσίας, φέγγος ἀπαστράψασα, καὶ προτυπώσασα, θείων μυστηρίων εἰκόνας, χάριν τε τὴν πᾶσιν ἀνθρώποις, μέλλουσαν δοθήσεσθαι θεσπέσιε.
Στόμα χρηματίσας τοῦ Θεοῦ, τοὺς τῆς ἀσεβείας ἐργάτας, σαφῶς διήλεγξας, δίκην ἀναπόδραστον, αὐτοῖς καὶ ἄφυκτον, ἀπαρτήσας πανόλβιε, τῆς δικαιοσύνης, δόγμασιν ἑπόμενος, καὶ θείοις κρίμασιν. Ὅθεν τῶν σοφῶν σου ῥημάτων, βλέποντες τὴν ἔκβασιν μάκαρ, ὕμνοις ἐπαξίοις εὐφημοῦμέν σε.
Μύστης τῶν ἀῤῥήτων τοῦ Θεοῦ, γέγονας κριμάτων Προφῆτα, θεομακάριστε˙ ἔθνη γὰρ ἐφώτισας, καὶ κατελάμπρυνας, καὶ Τριάδα ἐκήρυξας, Ἀμὼς θεηγόρε. Ὅθεν σου τὴν ἔνδοξον, μνήμην γεραίρομεν˙ ῥῦσαι ἀπὸ πάσης ἀνάγκης, πάντας τοὺς πιστῶς εὐφημοῦντας, καὶ πανηγυρίζοντάς σε ἔνδοξε.
Δόξα. Ἦχος πλ. β΄.
Σήμερον τοῖς πέρασι Προφῆτα, ἡ σεβασμία σου μνήμη, ὡς ἥλιος φαιδρὸς ἐξανέτειλε, μαρμαρυγαῖς χαρίτων φωτίζουσα, τὰς ψυχὰς τῶν βοώντων˙ Χαίροις ὁ μυστικῶς τὴν αὐγήν, τοῦ Πνεύματος ὑποδεξάμενος, καὶ τῶν μεγαλουργιῶν τοῦ Κυρίου, χρηματίσας προόπτης˙ χαίροις ὁ Μωϋσέως θεσμῶν, φύλαξ πιστὸς ἀναδειχθείς, καὶ τῆς Καινῆς Διαθήκης, ἔνθεος μεσίτης γενόμενος˙ χαίροις ὁ τὴν ἀσέβειαν ἐλέγξας, καὶ εὐσπλαγχνίας καταγγείλας, τοῦ Θεοῦ τὸ σωτήριον. Ἀλλ’ ὦ Ἀμὼς θεόληπτε, ὡς παῤῥησίαν ἔχων πολλήν, ὑπὲρ ἡμῶν ἀπαύστως πρέσβευε, τῶν εὐσεβῶς τιμώντων σε.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Τίς μὴ μακαρίσει σε Παναγία Παρθένε; τίς μὴ ἀνυμνήσει σου τὸν ἀλόχευτον τόκον; ὁ γὰρ ἀχρόνως ἐκ Πατρός, ἐκλάμψας Υἱὸς μονογενής, ὁ αὐτὸς ἐκ σοῦ τῆς Ἁγνῆς προῆλθεν, ἀφράστως σαρκωθείς, φύσει Θεὸς ὑπάρχων, καὶ φύσει γενόμενος ἄνθρωπος δι’ ἡμᾶς, οὐκ εἰς δυάδα προσώπων τεμνόμενος, ἀλλ’ ἐν δυάδι φύσεων, ἀσυγχύτως γνωριζόμενος. Αὐτὸν ἱκέτευε, σεμνὴ παμμακάριστε, ἐλεηθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Εἴσοδος, Φῶς ἱλαρόν, Προκείμενον τῆς ἡμέρας καὶ τὰ Ἀναγνώσματα.
Προφητείας Ἀμὼς τὸ Ἀνάγνωσμα (Κεφ. ζ΄ 10-15).
Ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις ἐξαπέστειλεν Ἀμασίας ὁ ἱερεὺς Βαιθὴλ πρὸς Ἱεροβοὰμ βασιλέα Ἰσραὴλ λέγων˙ Συστροφὰς ποιεῖται κατὰ σοῦ Ἀμὼς ἐν μέσῳ οἴκου Ἰσραήλ˙ οὐ μὴ δύνηται ἡ γῆ ὑπενεγκεῖν ἅπαντας τοὺς λόγους αὐτοῦ˙ διότι τάδε λέγει Ἀμώς˙ Ἐν ῥομφαίᾳ τελευτήσει Ἱεροβοάμ, ὁ δὲ Ἰσραὴλ αἰχμάλωτος ἀχθήσεται ἀπὸ τῆς γῆς αὐτοῦ. Καὶ εἶπεν Ἀμασίας πρὸς Ἀμώς˙ Ὁ ὁρῶν, βάδιζε, ἐκχώρησον εἰς γῆν Ἰούδα καὶ ἐκεῖ καταβίου καὶ ἐκεῖ προφητεύσεις˙ εἰς δὲ Βαιθὴλ οὐκέτι μὴ προσθῇς τοῦ προφητεῦσαι, ὅτι ἁγίασμα βασιλέως ἐστὶν καὶ οἶκος βασιλείας ἐστίν. Καὶ ἀπεκρίθη Ἀμὼς καὶ εἶπε πρὸς Ἀμασίαν˙ Οὐκ ἤμην προφήτης ἐγὼ οὐδὲ υἱὸς προφήτου, ἀλλ’ ἢ αἰπόλος ἤμην καὶ κνίζων συκάμινα˙ καὶ ἀνέλαβέ με Κύριος ἐκ τῶν προβάτων, καὶ εἶπε Κύριος πρὸς με˙ Βάδιζε προφήτευσον ἐπὶ τὸν λαόν μου τὸν Ἰσραήλ.
Προφητείας Ἀμὼς τὸ Ἀνάγνωσμα (Κεφ. η΄ 11-14).
Τάδε λέγει Κύριος. Ἰδοὺ ἡμέραι ἔρχονται καὶ ἐξαποστελῶ λιμὸν ἐπὶ τὴν γῆν, οὐ λιμὸν ἄρτου, οὐδὲ δίψαν ὕδατος, ἀλλὰ λιμὸν τοῦ ἀκοῦσαι λόγον Κυρίου˙ Καὶ σαλευθήσονται ὕδατα ἕως θαλάσσης, καὶ ἀπὸ βοῤῥᾶ ἕως ἀνατολῶν περιδραμοῦνται ζητοῦντες τὸν λόγον Κυρίου καὶ οὐ μὴ εὕρωσιν. Ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνη ἐκλείψουσιν αἱ παρθένοι αἱ καλαὶ καὶ οἱ νεανίσκοι ἐν δίψῃ οἱ ὀμνύοντες κατὰ τοῦ ἱλασμοῦ Σαμαρείας καὶ οἱ λέγοντες˙ Ζῆ ὁ Θεός, Δάν, καὶ ζῆ ὁ Θεός σου, Βηρσαβεέ˙ καὶ πεσοῦνται καὶ οὐ μὴ ἀναστῶσιν ἔτι.
Προφητείας Ἀμὼς τὸ Ἀνάγνωσμα (Κεφ. θ΄ 11-15).
Τάδε λέγει Κύριος. Ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνη ἀναστήσω τὴν σκηνὴν Δαυΐδ τὴν πεπτωκυῖαν καὶ ἀνοικοδομήσω τὰ πεπτωκότα αὐτῆς καὶ τὰ κατεσκαμμένα αὐτῆς ἀναστήσω καὶ ἀνοικοδομήσω αὐτὴν καθὼς αἱ ἡμέραι τοῦ αἰῶνος, ὅπως ἐκζητήσωσιν οἱ κατάλοιποι τῶν ἀνθρώπων καὶ πάντα τὰ ἔθνη, ἐφ’ οὓς ἐπικέκληται τὸ ὄνομά μου ἐπ’ αὐτούς, λέγει Κύριος ὁ Θεὸς ὁ ποιῶν ταῦτα. Ἰδοὺ ἡμέραι ἔρχονται, λέγει Κύριος, καὶ καταλήψεται ὁ ἀλοητὸς τὸν τρύγητον, καὶ περκάσει ἡ σταφυλὴ ἐν τῷ σπόρῳ, καὶ ἀποσταλάξει τὰ ὄρη γλυκασμόν, καὶ πάντες οἱ βουνοὶ σύμφυτοι ἔσονται. Καὶ ἐπιστρέψω τὴν αἰχμαλωσίαν λαοῦ μου Ἰσραήλ, καὶ οἰκοδομήσουσι πόλεις τὰς ἠφανισμένας καὶ κατοικήσουσι καὶ καταφυτεύσουσιν ἀμπελῶνας καὶ πίονται τὸν οἶνον αὐτῶν καὶ φυτεύσουσι κήπους καὶ φάγονται τὸν καρπὸν αὐτῶν˙ καὶ καταφυτεύσω αὐτούς ἐπὶ τῆς γῆς αὐτῶν, καὶ οὐ μὴ ἐκσπασθῶσιν οὐκέτι ἀπὸ τῆς γῆς αὐτῶν, ἧς ἔδωκα αὐτοῖς, λέγει Κύριος ὁ Θεὸς ὁ Παντοκράτωρ.
ΕΙΣ ΤΗΝ ΛΙΤΗΝ, Ἰδιόμελα. Ἦχος α΄.
Εὐφραίνονται σήμερον, αἱ τῶν πιστῶν χορεῖαι, ἐπὶ τῇ θείᾳ μνήμῃ σου, Ἀμὼς Προφῆτα παμμακάριστε˙ προφητείας γὰρ τιμηθεὶς τῷ χαρίσματι, ἐπὶ γῆς πολιτείαν, ἐπέδειξας ἰσάγγελον˙ διὸ νῦν ἐν οὐρανοῖς, ταῖς ἀγγελικαῖς συγχορεύεις χοροστασίαις, οὐχ ἐν αἰνίγμασιν ἀλλ’ ἀμέσως κατοπτεύων, τὴν δόξαν τοῦ Κυρίου σου. Αὐτῷ οὖν πρέσβευε ἐκτενῶς, ὑπὲρ εἰρήνης τοῦ κόσμου, καὶ σωτηρίας ἡμῶν τῶν τιμώντων σε.
Ἦχος β΄.
Θεοπτίας τῇ αἴγλῃ λελαμπρυσμένος, καὶ προφητικὴ θεωρία τετιμημένος, τῶν ἐσομένων τὰς ἐκβάσεις, θεοπνεύστως προεθέσπισας, Ἀμὼς θεομακάριστε˙ ἀνὴρ γὰρ ὤφθης ἀγαθός, τὰ δικαιώματα τοῦ Κυρίου, ἐν ταμείοις φυλάξας τῆς καρδίας σου. Ὅθεν εὐκλείας ἀκηράτου, ἐν οὐρανοῖς γενόμενος μέτοχος, ὑπὲρ ἡμῶν ἐκδυσώπει τῶν τιμώντων σε, τὸν Παντοκράτορα Θεὸν καὶ Κύριον δεόμεθα.
Ἦχος γ΄.
Τῷ αὐτοκράτορι νοῒ τὴν σάρκα καθυποτάξας, τῆς φωταυγείας τοῦ Πνεύματος ἠξιώθης, Ἀμὼς Προφῆτα σεβάσμιε˙ ὅθεν δι’ αὐτοῦ φθεγγόμενος, τῆς θεϊκῆς εὐσπλαγχνίας καταγγελεύς, μεγαλοφωνότατος ἐχρημάτισας, πάντας καλῶν πρὸς μετάνοιαν, ἐπὶ φυλακῇ τῶν θείων διαταγμάτων. Διὸ ἐν οὐρανοῖς δοξασθείς, ὡς προφητομάρτυς ἡγιασμένος, μνημόνευε ἐν συμπαθείᾳ καὶ ἡμῶν, τῶν ἐν ὕμνοις τελούντων, τὴν σεβασμίαν μνήμην σου.
Ἦχος δ΄.
Μένει εἰς αἰῶνα ὡς γέγραπται, τὸ ἱερόν σου μνημόσυνον, Ἀμὼς θεομακάριστε˙ ὡς Προφήτην γὰρ ἔνθεον, ὁ Παντοκράτωρ σὲ Κύριος ἔστεψε, καὶ χάριν σοὶ δέδωκε, πηγάζειν τοῖς ἀνθρώποις ἰάματα, τοῖς προστρέχουσι τῷ ναῷ σου, καὶ εὐλαβῶς κραυγάζουσιν˙ Ὁ διὰ τῶν Προφητῶν σου λαλήσας Θεός, Παντοδύναμε Κύριε δόξα σοι.
Δόξα. Ἦχος πλ. δ΄.
Ὡς τῶν Μωσαϊκῶν διαταγμάτων ζηλωτής, τῆς ἀσεβείας τοὺς ἄνδρας διήλεγξας, Ἀμὼς παμμακάριστε˙ καθαρθεῖσα γὰρ Πνεύματι, ἡ ὁσία καρδία σου, τῆς προφητείας σκεῦος ἀναδέδεικται. Ὅθεν οἱ εὐσεβεῖς ὑμνοῦμέν σε, τῆς εὐσεβείας τὸν κήρυκα κράζοντες˙ Ὡς παῤῥησίαν ἔχων πρὸς Θεόν, ὑπὲρ ἡμῶν ἐκδυσώπει, ἵνα τῆς θείας εὐσπλαγχνίας, ἀξιωθῶμεν οἱ τιμῶντές σε.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Δέσποινα πρόσδεξαι, τὰς δεήσεις τῶν δούλων σου, καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς, ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως.
ΕΙΣ ΤΟΝ ΣΤΙΧΟΝ, προσόμοια. Ἦχος δ΄. Ὡς γενναῖον ἐν Μάρτυσι.
Ὡς Προφήτην θεόπνευστον, καὶ οὐράνιον ἄνθρωπον, συνελθόντες σήμερον εὐφημοῦμέν σε˙ σὺ γὰρ εὐάρμοστον ὄργανον, γενόμενος Πνεύματος, ὦς τοῦ νόμου ζηλωτής, τὴν ἀσέβειαν ἤλεγξας, καὶ τὰ μέλλοντα, ὡς παρόντα προλέγων θεοπνεύστως, τὴν ἀνόρθωσιν ἀνθρώπων, Ἀμὼς μακάριε εἴρηκας.
Στ.: Μὴ ἅπτεσθε τῶν χριστῶν μου καὶ ἐν τοῖς Προφήταις μου μὴ πονηρεύεσθε.
Ἐξ ἀλόγου ποιμνίου σε, ὁ φιλάνθρωπος Κύριος, ὦ Ἀμὼς μακάριε ἐκλεξάμενος, ὡς τῇ ψυχῇ καθαρώτατον, Προφήτην κατέστησε, τῷ λαῷ τοῦ Ἰσραήλ, φωταυγείᾳ τῇ ἄνωθεν, διαλάμποντα, καὶ ἀνθρώπων φωτίζοντα καρδίας, πρὸς ἐπίδοσιν ἀρίστην, δικαιοσύνης πανόλβιε.
Στ.: Σὺ Ἱερεὺς εἰς τὸν αἰῶνα κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδέκ.
Τὴν καρδίαν κτησάμενος, ἀρετῶν καταγώγιον, πολιτεία σώφρονι Ἀμὼς ἔνδοξε, τῆς προφητείας τὸ χάρισμα, θεόθεν εἰσδέδεξαι, καὶ ἐκήρυξας τρανῶς, τοῦ Θεοῦ τὸ σωτήριον, καὶ διήλεγξας, Ἀμασίαν Βαιθὴλ τὸν ἱερέα, ἀναιδῶς παρανομοῦντα, κατὰ τοῦ θείου θελήματος.
Δόξα. Ἦχος πλ. δ΄.
Τῶν Ὀρθοδόξων ὁ λαός, τὴν διόπτραν τοῦ Πνεύματος, τιμῶμέν σε, Ἀμὼς παμμακάριστε˙ ἐκ ποιμνίου γὰρ ὁ Θεός, τὴν ἀρετήν σου δεξάμενος, προφήτην σὲ θεηγόρον ἀνέδειξε, τῶν οὐρανίων ἐπόπτην, καὶ κήρυκα μυστηρίων θαυμάσιον. Μακάριος εἶ, ὁ ἀσεβεῖς διελέγξας, καὶ μαρτυρικῶς τὸν θάνατον δεξάμενος. Παῤῥησίαν οὖν πολλήν, πρὸς τὸν εὔσπλαγχνον Κύριον κεκτημένος, τὴν εἰρήνην ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν αἴτησαι.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Δέσποινα πρόσδεξαι, τὰς δεήσεις τῶν δούλων σου, καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς, ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως.
Νῦν ἀπολύεις. Τρισάγιον.
Ἀπολυτίκιον τοῦ Προφήτου. Ἦχος β'.
Τοῦ Προφήτου σου Ἀμὼς τὴν μνήμην Κύριε ἑορτάζοντες, δι' αὐτοῦ σε δυσωποῦμεν· Σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Πάντα ὑπὲρ ἔννοιαν, πάντα ὑπερένδοξα, τὰ σὰ Θεοτόκε μυστήρια, τῇ ἁγνείᾳ ἐσφραγισμένη, καὶ παρθενίᾳ φυλαττομένη, Μήτηρ ἐγνώσθης ἀψευδής, Θεὸν τεκοῦσα ἀληθινόν, αὐτὸν ἱκέτευε σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Ἀπόλυσις.
ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΡΘΡΟΝ
Μετὰ τὴν α΄. Στιχολογίαν, Κάθισμα. Ἦχος α΄. Τὸν τάφον σου.
Προφήτης ἀληθής, ἐκ Θεοῦ ἀνεδείχθης, καὶ ἤλεγξας στεῤῥῶς, ἀσεβείας τοὺς ἄνδρας, Ἀμὼς παμμακάριστε, ἀφειδήσας τῶν θλίψεων, καὶ τὸν θάνατον, μαρτυρικῶς ὑπεδέξω, δι’ οὗ ἔτυχες, τῆς ἀθανάτου ἐν πόλῳ, ζωῆς εὐφραινόμενος.
Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Παράδεισος τερπνόν, ἀληθῶς ἀνεδείχθης, ὡς τίμιον ζωῆς, ἐκβλαστήσασα ξύλον, τῆς φύσεως Πανάχραντε, φυτουργὸν τὸν οὐράνιον, παρεχόμενον, φιλανθρωπία ἀφάτῳ, τὴν ἀνάστασιν, τοῖς νεκρωθεῖσιν ἀθλίως, Παρθένε τοῖς πάθεσι.
Μετὰ τὴν β΄ Στιχολογίαν, Κάθισμα. Ἦχος γ΄. Θείας πίστεως.
Ἐξ αἰπόλων σε, πιστὸν Προφήτην, ἀνηγόρευσεν, ἡ τοῦ Κυρίου, καὶ Θεοῦ παντεπίσκοπος πρόνοια, καὶ τῶν ἐν νόμῳ φωστῆρα ἀνέδειξε, δικαιοσύνης τῇ αἴγλῃ ἀστράπτοντα. Ὅθεν πρέσβευε, Ἀμὼς τῷ Κυρίῳ πάντοτε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.
Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Γένος σέσωσται, ἄπαν ἀνθρώπων, θείᾳ χάριτι, τοῦ ἐκ γαστρός σου, ἑκουσίως Παρθένε πτωχεύσαντος, καὶ διὰ πάθους τιμίου ἀνοίξαντος, τῆς σωτηρίας τῷ κόσμῳ τὴν ἄβυσσον. Αὐτῷ πρέσβευε, ὡς Μήτηρ αὐτοῦ ἀπείρανδρος, σωθῆναι τοὺς πιστῶς σε μακαρίζοντας.
Μετὰ τὸν Πολυέλεον, Κάθισμα. Ἦχος δ΄. Ταχὺ προκατάλαβε.
Αὐγαῖς ἐλλαμπόμενος, τοῦ τρισηλίου Φωτός, τὴν θείαν ἐνέργειαν, τῷ ἀπιστοῦντι λαῷ, Ἀμὼς μάκαρ ἔφανας˙ ἔλαμψας ἐν τῷ κόσμῳ, διὰ τῆς προφητείας, ἤσχυνας ἀσεβούντων, τὸ παράνομον θράσος. Διὸ σὲ ὁ Θεὸς ἐν Ἐδέμ, ἀξίως ἐδόξασε.
Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Χριστὸν ἡ κυήσασα, τὸν Ποιητὴν τοῦ παντός, τὸν νοῦν μου ἀπάλλαξον, τῶν ψυχοφθόρων παθῶν, ἁγία σου χάριτι, ἵνα ἐν κατανύξει, Θεοτόκε Μαρία, κράζω σοι εὐγνωμόνως, τοῦ Ἀγγέλου τὸ Χαῖρε˙ Χαῖρε Κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετὰ σοῦ.
Εἶτα, οἱ Ἀναβαθμοί· τὸ α΄ Ἀντίφωνον τοῦ δ΄ ἤχου.
Προκείμενον: Μὴ ἅπτεσθε τῶν χριστῶν μου καὶ ἐν τοῖς Προφήταις μου μὴ πονηρεύεσθε.
Στ.: Σὺ Ἱερεὺς εἰς τὸν αἰῶνα κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδέκ.
Εὐαγγέλιον, ζήτει τῇ Τετάρτῃ τῆς ια΄ Ἑβδομάδος Ματθαίου.
Ὁ Ν΄ ψαλμός.
Δόξα: Ταῖς τοῦ σοῦ Προφήτου...
Καὶ νῦν: Ταῖς τῆς Θεοτόκου...
Ἰδιόμελον. Ἦχος πλ. β΄. Στ.: Ἐλέησόν με ὁ Θεός...
Ἐπ’ ἀρετῶν τῆς κρηπῖδος, ἀσφαλῶς σεαυτὸν οἰκοδομήσας, ναὸς ἔμψυχος ἀναδέδειξαι˙ ὅθεν ἐν σοὶ οἰκήσασα, ἡ τοῦ Πνεύματος δύναμις, Προφήτην σὲ θεηγόρον, καὶ μυστηρίων ἐπόπτην ἀπειργάσατο, τὴν ἐσομένην σωτηρίαν, τοῖς ἀνθρώποις ὑποφαίνοντα, καὶ νεανικῶς τὴν εὐσέβειαν διδάσκοντα, τῷ ἀπιστοῦντι λαῷ καὶ σκληροκαρδίῳ. Ἀλλ’ ὡς ἐν οὐρανοῖς δοξασθείς, Ἀμὼς θεομακάριστε, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν, τῶν συναθροισθέντων ἐν τῷ ναῷ σου, ἐν ὧ ἡ χάρις σου ἀνεκφοίτητος μένουσα, θαυμάτων ἐκβλύζει ποταμούς, εὐεργετοῦσα τοὺς τιμῶντάς σε.
Εἶτα˙ οἱ Κανόνες· τῆς Θεοτόκου μετὰ τῶν Εἱρμῶν εἰς στ΄, καὶ ὁ Κανὼν τοῦ Προφήτου εἰς δ΄, οὗ ἡ Ἀκροστιχίς: Ἀμὼς σὲ μέλπω τὸν Προφήτην τὸν μέγαν.
ᾨδὴ α'. Ἦχος βαρύς. Τῷ ἐκτινάξαντι.
Ἀνακαθάρας μου τὸν νοῦν, τοῦ τῶν παθῶν ἀχλυώδους λογισμοῦ, τὸν Προφήτην σου Ἀμώς, Δέσποτα μέλπειν καταύγασον.
Μυσταγωγὸς ἀναδειχθείς, τῶν ὑπὲρ νοῦν μυστηρίων τοῦ Θεοῦ, ἠξιώθης προορᾶν, Ἔνδοξε τὰ γενησόμενα.
Ὡς ἀκηλίδωτον Θεοῦ, καὶ καθαρὸν οἰκητήριον φανείς, τὴν τοῦ Πνεύματος Ἀμώς, εἴληφας θείαν ἐνέργειαν.
Θεοτοκίον
Σὺ τὴν πεσοῦσαν τοῦ Ἀδάμ, προφητικῶς ἐξανέστησας σκηνήν, τὸν Σωτῆρα καὶ Θεόν, Ἄχραντε κυοφορήσασα.
ᾨδὴ γ'. Ἐστερεώθη τῇ πίστει
Σὺ παρανόμους ἐλέγχων, Ἀμὼς τὴν τοῦ Κυρίου, δικαιοσύνην ἐδείκνυς, βοῶν θεοφάντορ· Ἅγιος εἶ Κύριε, ὁ σῴζων τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Ἐτέθης στῦλος Προφῆτα, τῆς Καινῆς Διαθήκης, ἀνέχων ταύτης τὴν στέγην, καὶ πίστει κραυγάζων· Ἅγιος εἶ Κύριε, καὶ σὲ ὑμνεῖ τὸ πνεῦμά μου.
Μεμυημένος τὰ θεῖα, Προφῆτα θεηγόρε, Ἀμὼς ἐνθέως φωτίζων, λαοὺς ἐμελῴδεις· Ἅγιος εἶ Κύριε, ὁ σῴζων τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Θεοτοκίον
Ἐστερεώθην τὸν θεῖον, τόκον ἐπεγνωκώς σου, καὶ προστασίαν Παρθένε, πλουτῶ σε κραυγάζων· Ἅγιος εἶ Κύριε, ὁ σῴζων τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Κάθισμα. Ἦχος γ΄. Θείας πίστεως.
Θεῖον ὄργανον, τοῦ Παρακλήτου, ἐχρημάτισας, ταῖς τούτου μάκαρ, διηνεκέσι πνοαῖς ὑπηχούμενον˙ ἀναφωνεῖς γὰρ ἀδήλων τὴν δήλωσιν, καὶ καταυγάζεις τοὺς πίστει προστρέχοντας˙ Ἀμὼς ἔνδοξε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.
Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Θείας φύσεως, οὐκ ἐχωρίσθη, σάρξ γενόμενος, ἐν τῇ γαστρί σου, ἀλλὰ Θεὸς ἐνανθρωπήσας μεμένηκεν, ὁ μετὰ τόκον Παρθένον Μητέρα σε, ὡς πρὸ τοῦ τόκου φυλάξας Πανάμωμε, μόνος Κύριος. Αὐτὸν ἐκτενῶς ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.
ᾨδὴ δ'. Ἀκήκοα τὴν ἀκοήν σου
Λατρεύοντα κωφοῖς εἰδώλοις, τὸν λαὸν τοῦ Ἰσραὴλ ἤλεγξας· ὅθεν αἰχμάλωτον γενέσθαι, τοῦτον ἔφης Ἀξιάγαστε.
Προφήτην σὲ τὸν πρὶν ποιμένα, ἔδειξεν ὁ Θεὸς ἀναλαβών, Ἱεροφάντορ Ἀμώς· διὸ σε πάντες πίστει μακαρίζομεν.
Ὡς ἔσοπτρον τὰς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, δεδεγμένος ἀστραπάς, τὰς φωτοβόλους Ἀμώς, πᾶσι προφαίνεις, χαίρων τὴν εὐσέβειαν.
Τὴν ἄμεμπτόν σου πολιτείαν Ἔνδοξε, θεασάμενος Θεός, κήρυκα δόξης αὐτοῦ προβάλλεταί σε, θείας τε σαρκώσεως.
Θεοτοκίον
Ὁ λόγος σοι κατασκηνώσας, Ἄχραντε, τὴν οὐσίαν τὴν ἐμήν, ἀνεμορφώσατο διαπεσοῦσαν, ταῖς πρὶν παραβάσεσιν.
ᾨδὴ ε'. Πρὸς σὲ ὀρθρίζω
Νενεκρωμένους, τρυφῆς βολίσι Μάκαρ ὠνείδισας, ὡς λογιζομένους, πεπηγέναι τὰ ῥευστά, τὰ τρεπτὴν κεκτημένα, καὶ φθειρομένην τὴν ἀπόλαυσιν.
Πλουσιωτάταις, φωτοχυσίαις περιχεόμενος, ὤφθης θεοῤῥῆμον, καὶ συνόμιλος Θεοῦ, διαγγέλλων τοῖς πᾶσι, τῆς ἀσεβείας τὰ ἐπίχειρα.
Ῥυσθῆναι πάντας, τοὺς σὲ ὑμνοῦντας Μάκαρ δυσώπησον, τῶν δελεασμάτων, καὶ τῶν βρόχων τοῦ ἐχθροῦ, καὶ φωτὶ λαμπρυνθῆναι, τῆς οὐρανίου προφητείας σου.
Θεοτοκίον
Οἱ Θεοτόκον, ὁμολογοῦντές σε Μητροπάρθενε, τῆς ἀδιαδόχου, βασιλείας καὶ τρυφῆς, διὰ σοῦ Θεομῆτορ, ἐπιτυχεῖν ἀξιωθείημεν.
ᾨδὴ ς'. Ὁ Ἰωνᾶς ἐκ κοιλίας
Φωτιστικαῖς, ἀληθείας ἀκτῖσιν ἐκλάμπων, ἐῤῥάπισας τὸν τοῦ ψεύδους προφήτην, εὐτόνως διελέγχων, καὶ προλέγων τὴν αὐτοῦ ἐξολόθρευσιν.
Ἠμαύρωσας, τῆς ἀπάτης τὴν φλόγα Προφῆτα, ὡς ἥλιος εὐσεβείας τὴν αἴγλην, τοῖς πᾶσιν ἀνατέλλων, ὡς τοῦ Πνεύματος αὐγὴν εἰσδεξάμενος.
Θεοτοκίον
Τὴν ἄχραντον, παρθενίαν ὑμνῶ σου Παρθένε, τὸν ἄφθαρτον καὶ σεβάσμιον τόκον, τιμῶ σου Παναγία, δι' οὗ σέσωσμαι φθορᾶς καὶ νεκρώσεως.
Κοντάκιον. Ἦχος β΄. Τοῖς τῶν αἱμάτων σου.
Ὡς προφητείας πλουτήσας τὸ χάρισμα, φωστὴρ τῷ κόσμῳ ἀνέτειλας πάμφωτος, ἐκφαίνων Θεοῦ τὸ σωτήριον, καὶ ἀσεβείας ἐλαύνων τὴν νέφωσιν, Προφῆτα Ἀμὼς κρατερότατε.
Ὁ Οἶκος.
Ὅλος ὑπάρχων ἐν ἁμαρτίαις, καὶ ἀκάθαρτον ἔχων τὴν γλῶσσαν Χριστέ, πῶς τολμήσω ὑμνῆσαι ὁ τάλας, τὸν θεῖον Προφήτην σου, τὸν ἀπόρθητον στῦλον τῆς ἀληθείας, καὶ ἀκοίμητον πυρσὸν τῆς δικαιοσύνης, τὸν ὀξυγράφον κάλαμον τῶν θείων μυστηρίων σου; Ὅμως γινώσκων τὴν σὴν φιλανθρωπίαν, οὐ παραιτοῦμαι τοῦ τολμήματος, ἀλλ’ ἐκ βεβήλων χειλέων δοξάζω σε, καὶ τὸν θεράποντά σου πρέσβυν προσάγω σοι, κραυγάζων καὶ λέγων αὐτῷ˙ Ἐν εὐμενείας ὄμματι, ἐπ’ ἐμὲ τὸν ἱκέτην σου ἐπίβλεψον, καὶ κάθαρόν με τὸν ἐναγέστατον, νάμασι καθαρτικοῖς τῆς πρεσβείας σου, Προφῆτα Ἀμὼς κρατερότατε.
Συναξάριον
Τῇ ΙΕ' τοῦ αὐτοῦ μηνός, Μνήμη τοῦ Ἁγίου Προφήτου Ἀμώς.
Ταῖς αὐτῶν ἁγίαις πρεσβείαις, ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν.
ᾨδὴ ζ'. Οἱ ἐν καμίνῳ πυρός
Ἣν προηγόρευσας θείαν σωτηρίαν, ἐφανερώθη, Ἀμὼς προφῆτα θαυμάσιε, φωτισμοῖς εὐσεβείας λάμπουσα κόσμῳ· Εὐλογητὸς εἶ κράζοντι, ὁ Θεὸς ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν.
Νενευρωμένος τῇ θείᾳ δυναστείᾳ τοῖς ἀντιθέοις, ἐχθροῖς ἀνάλωτος γέγονας, καρτερῶς ὡς ἀδάμας μείνας κραυγάζων· Εὐλογητὸς εἶ Κύριε, ὁ Θεὸς ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν.
Θεοτοκίον
Τὸν ἀκατάληπτον τόκον τῆς Παρθένου, δοξολογοῦμεν, δι' οὗ θανάτου ἐῤῥύσθημεν, δι' αὐτοῦ γεννηθέντες εἰς ἀφθαρσίαν· Εὐλογητὸς εἶ κράζοντες· ὁ Θεὸς ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν.
ᾨδὴ η'. Τὸν μόνον ἄναρχον
Ὅλος ἀνέδραμες εἰς αἰθέριον ὕψος, καὶ ἐμυήθης τῶν ἀῤῥήτων τὴν γνῶσιν, καὶ γέγονας μηνυτὴς τῆς τοῦ Λόγου σαρκώσεως Ἀμώς· διὸ σε ἀνυμνοῦμεν, εἰς πάντας τούς αἰῶνας.
Νοὸς ὀξύτητι τὸν τῶν ὅλων Δεσπότην, κατανοεῖν ὡς ἐφικτὸν ἠξιώθης, μυοῦντά σε, τῶν ἀῤῥήτων τὴν γνῶσιν κραυγάζων εὐσεβῶς· Λαὸς ὑπερυψοῦτε, αὐτὸν εἰς τούς αἰῶνας.
Μακαριότητος καὶ χαρᾶς ἀνεκφράστου, καὶ βασιλείας οὐρανῶν ὡς προφήτης, ἐπέτυχες οὐρανίων ἐπόπτα, κραυγάζων εὐσεβῶς· Λαὸς ὑπερυψοῦτε, Χριστὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.
Θεοτοκίον
Ἐν δύο φύσεσι τῆς Τριάδος, τὸν ἕνα θεοπρεπῶς ἄνευ σπορᾶς Θεομῆτορ, ἐγέννησας τὸν Σωτῆρα τοῦ κόσμου· διὸ σε οἱ πιστοί, πόθῳ ὑπερυψοῦμεν, εἰς πάντας τούς αἰῶνας.
ᾨδὴ θ'. Πανύμνητε τῶν οὐρανῶν
Γενόμενος προφητικῆς ἐκφαντορίας, θεοκίνητος γλῶσσα, τὰ θεῖα φθεγγόμενος, πᾶσιν ἀναγγέλλεις Ἀμώς, τὴν θείαν εὐσπλαγχνίαν. Διὸ πάντες σε ἀεὶ μακαρίζομεν.
Ἀνέκφραστος τῶν Προφητῶν ἡ εὐδοξία· τὸ γὰρ Ἅγιον Πνεῦμα ἐν τούτοις κατοικῆσαν, τῆς φωτοχυσίας αὐτοῦ, ἀνέδειξε μετόχους, ἐξ ὧν πάντες οἱ πιστοὶ φωτιζόμεθα.
Θεοτοκίον
Νεκρώσεως καὶ φθορᾶς μου τοὺς χιτῶνας, περιεῖλες Παρθένε, σωτήριον χιτῶνα, τὸν σεσαρκωμένον Θεόν, τεκοῦσα τοῖς ἀνθρώποις. Διὸ πάντες σε ἀεὶ μεγαλύνομεν.
Ἐξαποστειλάριον. Ὁ οὐρανὸν τοῖς ἄστροις.
Ὁ θεηγόρος Προφήτης, ὑμνείσθω σήμερον Ἀμώς, ὅτι ἀπόρθητος στῦλος, ὤφθη τοῦ νόμου τοῦ Θεοῦ, καὶ μύστης πνευματοφόρος, τῆς θεϊκῆς εὐσπλαχνίας.
Θεοτοκίον.
Κυρίως σε Θεοτόκον, ὁμολογοῦμεν οἱ πιστοί, ὅτι ἐκύησας μόνη, ἐν γυναιξὶ ἄνευ φθορᾶς, Πατρὸς Παρθένε τὸν Λόγον, τοῦ κόσμου εἰς σωτηρίαν.
Αἶνοι. Ἦχος α΄. Πανεύφημοι Μάρτυρες.
Προφῆτα πανεύφημε Ἀμώς, φερωνύμως σύνεσιν, προφητικὴν ἐγεώργησας, δυνάμει χάριτος, καὶ τὴν παγκαρπίαν, μυστικῶς ἐξήνεγκας, τῶν θείων δωρεῶν τοῖς ἀγῶσι σου, ἀνθ’ ὧν ἀπέλαβες, ἐν ὑψίστοις τὴν ἀνάπαυσιν, σὺν Ἀγγέλοις Θεῷ παριστάμενος.
Προφῆτα πανεύφημε Ἀμώς, Πνεύματι λαμπόμενος, φωτιστικῷ τὴν καρδίαν σου, ὡς ἐγκοσμούμενος, ἀρετῶν ἰδέαις, τὰ θεῖα ἐλάλησας, καὶ ὤφθης θεοκῆρυξ οὐράνιος, φαίνων τῆς γλώσσης σου, θεοσόφοις ἀπηχήμασι, τοῖς ἀνθρώποις Θεοῦ τὸ σωτήριον.
Προφῆτα πανεύφημε Ἀμώς, ζήλῳ τὴν καρδίαν σου, θεοσεβείας βαλλόμενος, ἀνδρῶν διήλεγξας, ἀσεβῶν τὸ θράσος, ὑφ’ ὧν διωκόμενος, ἐδέξω φερωνύμως τὸν θάνατον. Ὅθεν τῆς κρείττονος, ἐν Ἐδὲμ ζωῆς μετέλαβες, διαλάμπων τῷ κόσμῳ τοῖς θαύμασι.
Προφῆτα πανεύφημε Ἀμώς, θρόνῳ παριστάμενος, τῆς τρισηλίου Θεότητος, ἡμῶν μνημόνευε, τῶν συναθροισθέντων, ἐν ναῷ ἁγίῳ σου, ἐν ᾧ ἡ θεοδώρητος χάρις σου, βρύει ἰάματα, καὶ βραβεύει τὰ σωτήρια, τοῖς ἐν ὕμνοις ἀξίως τιμῶσι σε.
Δόξα. Ἦχος πλ. α΄.
Χάριν προφητείας, καὶ μαρτυρίου δόξαν, ἀνεδήσω Ἀμὼς παμμακάριστε˙ διὸ εὐφροσύνης τὸν τερπνόν, χιτῶνα περι- κείμενος, ἐν τοῖς ὑψίστοις ἀγάλλῃ, σὺν Ἀγγέλοις χορεύων, καὶ δόξῃ Κυρίῳ παριστάμενος. Ὅθεν τοὺς τελοῦντας τὴν μνήμην σου, καὶ ὡς προφητομάρτυρα ἡγιασμένον, κατ’ ἀξίαν ἐπαινοῦντάς σε, δυνάμει τῆς πρὸς Θεὸν παῤῥησίας σου, τῆς θεϊκῆς εὐσπλαχνίας καταξίωσον, καὶ διάσωσον τοὺς προσφοιτῶντας τῷ ναῷ σου, ἀπὸ πάσης ἀσθενείας καὶ θλίψεως.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Μακαρίζομέν σε, Θεοτόκε Παρθένε, καὶ δοξάζομέν σε, οἱ πιστοὶ κατὰ χρέος, τὴν πόλιν τὴν ἄσειστον, τὸ τεῖχος τὸ ἄῤῥηκτον, τὴν ἀῤῥαγῆ προστασίαν, καὶ καταφυγήν τῶν ψυχῶν ἡμῶν.
Δοξολογία Μεγάλη καὶ Ἀπόλυσις
Μεγαλυνάριον.
Χαίροις ὦ Προφῆτα μάκαρ Ἀμώς, ὁ τῆς θεοπτίας, καθαρώτατος ὀφθαλμός˙ χαίροις εὐσεβείας, τὸ θεηγόρον στόμα, καὶ μύστης τῶν ἀῤῥήτων, θεοειδέστατος.
