ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 20. ΑΓΙΟΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΒΑΣΙΛΕΑΣ ΟΥΓΓΑΡΙΑΣ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ

 

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ Κ

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΒΑΣΙΛΕΑΣ ΟΥΓΓΑΡΙΑΣ

ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ

(Κυρίλλου μητροπολίτου Ῥόδου)

 

ΕΙΣ ΤΟΝ ΜΙΚΡΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟΝ

 

Ἱστῶμεν στίχ. δ΄ καὶ ψάλλομεν τὰ κάτωθι Προσόμοια. Ἦχος α΄. Τῶν οὐρανίων ταγμάτων.

Τὸν εὐσεβῆ βασιλέα, ἀνευφημήσωμεν, τὸν ἐκ Θεοῦ λαβόντα, βασιλείας τὸ σκῆπτρον, καὶ ἔργοις θεαρέστοις ἐπὶ τῆς γῆς, εὐκλεῶς βασιλεύσαντα, ἀναβοῶντες· Ὦ Στέφανε σαῖς εὐχαῖς, ἔσο πάντων ἡμῶν σύμμαχος.

 

Ἐκλελεγμένος ὑπάρχων, προνοίᾳ κρείττονι, ἐπλήρωσας Κυρίου, τὰς βουλὰς τὰς ἁγίας· σὺ γὰρ ἐν Οὑγγαρίᾳ τὴν τοῦ Σταυροῦ, κατεφύτευσας ἄμπελον, ἐξ ἧς ἐξέβλυσεν οἶνος ὁ μυστικός, ἄναξ Στέφανε τῆς πίστεως.

 

Τῆς εὐσεβείας τὸ ξίφος, περιζωσάμενος, πραότατος ἐδείχθης, μαχητὴς τοῦ Κυρίου, καὶ τούτῳ καθυπέταξας τὸν λαόν, Οὑγγαρίας ὦ Στέφανε· ὅθεν ἐδέξω τὸν στέφανον ἐξ αὐτοῦ, φερωνύμως τὸν ἀμάραντον.

 

Τῷ Βασιλεῖ τῶν αἰώνων, ὡς παριστάμενος, ἐν βασιλείοις δόμοις, τῆς ζωῆς τῆς ἀγήρω, ἱκέτευε ἀπαύστως ὑπὲρ ἡμῶν, τῶν τιμώντων σε Στέφανε, ἵνα ῥυσθῶμεν κινδύνων καὶ συμφορῶν, καὶ παντοίων περιστάσεων.

 

Δόξα. Ἦχος β΄.

Τὴν βασιλικήν σου πορφύραν, ταῖς ἀρεταῖς καταποικίλας, ὡς τοῦ Εὐαγγελίου τῷ νόμῳ, ῥυθμίσας τὸν βίον σου ἅπαντα, ὡραϊσμένος καὶ ἐκλάμπων, τῷ ἀθανάτῳ Βασιλεῖ, Χριστῷ τῷ Θεῷ παρίστασαι, ἐν οὐρανῶν ταῖς βασιλείοις αὐλαῖς. Αὐτὸν οὖν ἱκέτευε, ἄναξ ἀοίδιμε Στέφανε, τὴν εἰρήνην τῷ κόσμῳ δωρήσασθαι, τῷ λαῷ σου τὴν εὐπραγίαν, καὶ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν τὸ μέγα ἔλεος.

 

Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς. Ὁ αὐτός.

Ἡ τῶν οὐρανῶν ὑψηλοτέρα ὑπάρχουσα, καὶ τῶν Χερουβὶμ ἐνδοξοτέρα, καὶ πάσης κτίσεως τιμιωτέρα· ἡ δι᾿ ὑπερβάλλουσαν καθαρότητα, τῆς ἀϊδίου οὐσίας δοχεῖον γεγενημένη, ἐν ταῖς τοῦ Υἱοῦ χερσί, σήμερον τὴν παναγίαν παρατίθεται ψυχήν, καὶ σὺν αὐτῇ πληροῦται τὰ σύμπαντα χαρᾶς, καὶ ἡμῖν δωρεῖται τὸ μέγα ἔλεος.

 

Εἰς τὸν Στίχον, Προσόμοια. Ἦχος β΄. Οἶκος τοῦ Ἐφραθᾶ.

Ἄναξ θεοστεφής, ὦ Στέφανε ἐδείχθης, καὶ στέφανον ὑψόθεν, ἐδέξω φερωνύμως, δικαιοσύνης ἄφθαρτον.

 

Στ.: Ὕψωσα ἐκλεκτὸν ἐκ τοῦ λαοῦ μου, εὗρον Δαυῒδ τὸν δοῦλόν μου, ἐν ἐλαίῳ ἁγίῳ μου ἔχρισα αὐτόν.

Φόβῳ τῷ τοῦ Θεοῦ, δικαίως ἐκτελέσας, ὦ Στέφανε τὸν βίον, τῶν ἀγαθῶν μετέσχες, τῆς θείας ἀπολαύσεως.

 

Στ.: Διὰ τοῦτο ἔχρισέ σε ὁ Θεός, ὁ Θεός σου, ἔλαιον ἀγαλλιάσεως.

Πρέσβευε τῷ Θεῷ, ὡς ἔχων παῤῥησίαν, ὦ Στέφανε τρισμάκαρ, ὑπὲρ τῶν εὐφημούντων, πιστῶς τὴν πολιτείαν σου.

 

Δόξα. Τριαδικόν.

Ἄναρχε Βασιλεῦ, Πάτερ, Υἱὲ καὶ Πνεῦμα, εὐχαῖς τοῦ βασιλέως, Στεφάνου τῷ λαῷ σου, χορήγει τὰ ἐλέη σου.

 

Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.

Γῆθεν πρὸς οὐρανόν, μετέστης ὦ Παρθένε, πρεσβεύουσα ἀπαύστως, ὑπὲρ τῶν προσκυνούντων, τὸν τόκον σου τὸν ἄφραστον.

 

Νῦν ἀπολύεις, Τρισάγιον.

 

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Βασιλείας τὸ σκῆπτρον, τῷ Θεῷ ἀναθέμενος, πρᾶος βασιλεὺς ἐγνωρίσθης, εὐσεβὴς καὶ φιλάγαθος· αὐτῷ δὲ Οὑγγαρίας τὸν λαόν, τῷ ὅπλῳ ὑποτάξας τοῦ Σταυροῦ, ἐθριάμβευσας ἐνδόξως ἐν οὐρανοῖς, ὦ Στέφανε σὺν Ἀγγέλοις. Δόξα τῷ σὲ ἐκλέξαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σὲ ἐνισχύσαντι, δόξα τῷ χρίσαντί σε μυστικῶς, ἐλαίῳ τῆς χρίσεως.

Δόξα. Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς Ἦχος ὁ αὐτός.

Ἐν τῇ Γεννήσει τὴν παρθενίαν ἐφύλαξας, ἐν τῇ Κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες Θεοτόκε. Μετέστης πρὸς τὴν ζωήν, μήτηρ ὑπάρχουσα τῆς ζωῆς, καὶ ταῖς πρεσβείαις ταῖς σαῖς λυτρουμένη, ἐκ θανάτου τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

 

Ἀπόλυσις.

 

 

 

 

 

 

 

ΕΙΣ ΤΟΝ ΜΕΓΑΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟΝ

 

Εὐλογήσαντος τοῦ ἱερέως, ὁ Προοιμιακός, καὶ τό· Μακάριος ἀνήρ. Εἰς δὲ τό· Κύριε ἐκέκραξα, ἱστῶμεν Στίχους ς' καὶ ψάλλομεν Στιχηρὰ Προσόμοια τῆς Ἑορτῆς γ' Ἦχος πλ. α' Χαίροις ἀσκητικῶν

Ὅτε ὁ δι' ἡμᾶς καθ' ἡμᾶς, ἐκ τῶν πανάγνων σου αἱμάτων γενόμενος, ἐκ κόσμου σε μεταστῆσαι, καὶ πρὸς αὐτὸν ὡς ἁγνήν, προσλαβέσθαι ξένως ἐπευδόκησεν, αὐτοῦ ἀπεσύναξε, τοὺς ἰδίους κηδεῦσαί σε, διὰ νεφέλης, ὀπαδοὺς τούτου νεύματι, παραστήσας σοι, εἰς τιμὴν τῆς ἐξόδου σου, οἵτινες θεασάμενοι, τῆς χάριτος ἔμπλεοι, γεγενημένοι Παρθένε, σὲ ἱερῶς προσεκύνησαν, πιστῶς ἐκβοῶντες· Χαῖρε κόσμῳ ἡ τεκοῦσα τὸ μέγα ἔλεος.

Πόθεν τὸ ἐπιγνῶναι ὑμᾶς, τὴν ἐκ τοῦ σώματός μου ἔξοδον, ἔφησεν, ἡ πάναγνος Θεοτόκος, τοῖς ἱεροῖς Μαθηταῖς, τί τὸ ξένον τοῦτο, τέκνα θέαμα; οἱ δὲ Ἄφνω ἔφησαν, ἐν νεφέλαις ἐπήρθημεν, καὶ καθὼς βλέπεις, τῇ σκηνή σου ἐπέστημεν, προσκυνῆσαί σε, ὥσπερ θρόνον πυρίμορφον, βλέψαι τε σοῦ τὴν ἔνδοξον, καὶ θείαν Μετάστασιν, καὶ ταῖς παλάμαις κηδεῦσαι, τὸ θεοδόχον σου σκήνωμα, σκηνὴ Παναγία, δι' ἧς εὔρατο ὁ κόσμος τὸ μέγα ἔλεος.

Κλίνην περιεστῶτες τὴν σήν, οἱ Μαθηταὶ τοῦ Λυτρωτοῦ, καὶ προπέμποντες, πρὸς τάφον φύσεως νόμῳ, σὲ Παναγία ἁγνή, ἐξοδίους ὕμνους προσεφώνουν σοι· Σεμνὴ χαῖρε, λέγοντες, τοῦ Θεοῦ τὸ παλάτιον, χαῖρε ἑτοίμη, τῶν ἀνθρώπων βοήθεια, χαῖρε ὄχημα, καθαρὸν τῆς Θεότητος. Ἄπιθι καὶ μετάβαινε, πρὸς ὄρη αἰώνια, σκήνωμα δόξης πρὸς θεῖα, νῦν κατασκήνου σκηνώματα, πιστοῖς αἰτουμένη, τὴν ἀνέκλειπτον εἰρήνην καὶ μέγα ἔλεος.

 

Καὶ τοῦ Ἁγίου. Ἦχος δ΄. Ὡς γενναῖον ἐν Μάρτυσι.

Φιλεόρτων οἱ σύλλογοι, ἑορτίως συνδράμωμεν, καὶ ᾀσμάτων στέμμασι καταστέψωμεν, τὸν θεοτίμητον Στέφανον, ὡς κράτιστον ἄνακτα, ἐν παντοίαις ἀρεταῖς, ἐπὶ γῆς βασιλεύσαντα, καὶ ὑπήκοον, ἑαυτὸν παραστήσαντα ἀξίως, Βασιλεῖ τῷ ἀθανάτῳ, ᾧ καὶ ἐνδόξως παρίσταται.

 

Ἐπιλάμψει τῆς χάριτος, φωτισθεὶς τὴν διάνοιαν, ὡς ὑπάρχων Στέφανε δεκτικώτατος, τῷ σὺν Πατρί τε καὶ Πνεύματι, Χριστῷ βασιλεύοντι, καθυπέταξας σαυτόν, καὶ αὐτοῦ ἐν τοῖς κρίμασι, τὴν δοθεῖσάν σοι, ἐξουσίαν καλῶς ἐπιτελέσας, οὐρανίων ἀνακτόρων, οἰκήτωρ ὤφθης ὑπέρλαμπρος.

 

 

Τῶν εἰδώλων ὦ Στέφανε, τοὺς βωμοὺς ἐξηφάνισας, καὶ αὐτῶν τὰ ξόανα κατηδάφισας, καὶ ζήλῳ θείῳ τῆς πίστεως, ναοὺς ᾠκοδόμησας, εἰς λατρείαν εὐσεβῆ, τῆς τριττῆς Κυριότητος, καὶ προσήγαγες, τὸν λαὸν ἀληθῶς τῆς Οὑγγαρίας, τῷ Θεῷ κεκαθαρμένον, διὰ λουτροῦ τοῦ Βαπτίσματος.

 

Δόξα. Ἦχος πλ. β΄.

Σήμερον ὡς μύρον εὐωδίας, καὶ ἔλαιον μυστικῆς ἀγαλλιάσεως, ἐν ταῖς ψυχαῖς τῶν εὐσεβῶν ἐκκενούμενον, τοῦ εὐσεβοῦς βασιλέως, ἡ σεβασμία πανήγυρις ἀνέτειλε. Δεῦτε οὖν ἀδελφοί, εὐλαβῶς ἑορτάζον τες εἴπωμεν· Χαίροις ὁ τῆς φθαρτῆς βασιλείας, Θεῷ ἀφιερώσας τὸ διάδημα, καὶ τὴν δοθεῖσάν σοι ἐξουσίαν, ὡς διακονίαν λογισάμενος· χαίροις ὁ τὸν Σταυρὸν ἀναλαβών, ὡς ὅπλον ἀπροσμάχητον, καὶ ἐν αὐτῷ τῷ Χριστῷ καθυποτάξας, ὡς μόνῳ Βασιλεῖ τὸν λαόν σου· χαίροις ὁ ἐν βασιλεῦσιν ἰσαπόστολος, τοῦ πρώτου Χριστιανῶν βασιλέως, Κωνσταν τίνου τοῦ μάκαρος, τέλειον ἀναδειχθεὶς ἀφομοίωμα. Σὺν αὐτῷ οὖν ἀεί, τὴν Ἁγίαν Τριάδα ἱκέτευε, ἵνα ῥυσθῶμεν διὰ σοῦ, κινδύνων τε καὶ θλίψεων.

 

Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς. Ὁ αὐτός.

Τῇ ἀθανάτῳ σου Κοιμήσει, Θεοτόκε Μῆτερ τῆς ζωῆς, νεφέλαι τοὺς Ἀποστόλους, αἰθερίους διήρπαζον· καὶ κοσμικῶς διεσπαρμένους, ὁμοχώρους παρέστησαν τῷ ἀχράντῳ σου σώματι· οἳ καὶ κηδεύσαντες σεπτῶς, τὴν φωνὴν τοῦ Γαβριήλ, μελῳδοῦντες ἀνεβόων· Χαῖρε Κεχαριτωμένη, Παρθένε Μῆτερ Ἀνύμφευτε, ὁ Κύριος μετὰ σοῦ. Μεθ᾿ ὧν ὡς Υἱόν σου καὶ Θεὸν ἡμῶν, ἱκέτευε τοῦ σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

 

Εἴσοδος, Φῶς ἱλαρόν, Προκείμενον τῆς ἡμέρας, καὶ τὰ Ἀναγνώσματα.

Βασιλειῶν Γ΄ τὸ Ἀνάγνωσμα. (Κεφ. η΄, 22-23, 27-30)

Ἔστη Σολομὼν κατὰ πρόσωπον τοῦ θυσιαστηρίου Κυρίου, ἐνώπιον πάσης ἐκκλησίας Ἰσραήλ, καὶ διεπέτασε τὰς χεῖρας αὐτοῦ εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ εἶπε· Κύριε ὁ Θεὸς Ἰσραήλ, οὐκ ἔστιν ὡς σὺ θεὸς ἐν τῷ οὐρανῷ ἄνω, καὶ ἐπὶ τῆς γῆς κάτω... Εἰ ὁ οὐρανὸς καὶ ὁ οὐρανὸς τοῦ οὐρανοῦ οὐκ ἀρκέσουσί σοι, πλὴν καὶ ὁ οἶκος οὗτος, ὃν ᾠκοδόμησα τῷ ὀνόματί σου; Καὶ ἐπιβλέψῃ ἐπὶ τὴν δέησίν μου, Κύριε ὁ Θεὸς Ἰσραήλ, ἀκούειν τῆς προσευχῆς, ἧς ὁ δοῦλός σου προσεύχεται ἐνώπιόν σου πρὸς σὲ σήμερον, τοῦ εἶναι τοὺς ὀφθαλμούς σου ἠνεῳγμένους εἰς τὸν οἶκον τοῦτον ἡμέρας καὶ νυκτός, εἰς τὸν τόπον, ὃν εἶπας· Ἔσται τὸ ὄνομά μου ἐκεῖ, τοῦ εἰσακούειν τῆς προσευχῆς, ἧς προσεύχεται ὁ δοῦλός σου εἰς τὸν τόπον τοῦτον ἡμέρας καὶ νυκτός. Καὶ εἰσακούσῃ τῆς δεήσεως τοῦ δούλου σου καὶ τοῦ λαοῦ σου Ἰσραήλ, ἃ ἂν προσεύξωνται εἰς τὸν τόπον τοῦτον· καὶ σὺ εἰσακούσῃ ἐν τῷ τόπῳ τῆς κατοικήσεώς σου ἐν οὐρανῷ, καὶ ποιήσεις καὶ ἵλεως ἔσῃ.

Παροιμιῶν τὸ Ἀνάγνωσμα. (ι´ 7, γ´ 13-16, ἐκλογή).

Μνήμη δικαίου μετ᾿ ἐγκωμίων, καὶ εὐλογία Κυρίου ἐπὶ κεφαλὴν αὐτοῦ. Μακάριος ἄνθρωπος, ὃς εὗρε σοφίαν, καὶ θνητός, ὃς εἶδε φρόνησιν. Κρεῖσσον γὰρ αὐτὴν ἐμπορεύεσθαι, ἢ χρυσίου καὶ ἀργυρίου θησαυρούς. Τιμιωτέρα δέ ἐστι λίθων πολυτελῶν· πᾶν δὲ τίμιον, οὐκ ἄξιον αὐτῆς ἐστιν. Ἐκ γὰρ τοῦ στόματος αὐτῆς ἐκπορεύεται δικαιοσύνη, νόμον δὲ καὶ ἔλεον ἐπὶ γλώσσης φορεῖ. Τοιγαροῦν ἀκούσατέ μου, ὦ τέκνα, σεμνὰ γὰρ ἐρῶ· καὶ μακάριος ἄνθρωπος, ὃς τὰς ἐμὰς ὁδοὺς φυλάξει. Αἱ γὰρ ἔξοδοί μου, ἔξοδοι ζωῆς, καὶ ἑτοιμάζεται θέλησις παρὰ Κυρίου. Διὰ τοῦτο παρακαλῶ ὑμᾶς, καὶ προΐεμαι ἐμὴν φωνὴν υἱοῖς ἀνθρώπων. Ὅτι ἐγὼ ἡ Σοφία κατεσκεύασα βουλὴν καὶ γνῶσιν καὶ ἔννοιαν ἐγὼ ἐπεκαλεσάμην. Ἐμὴ βουλὴ καὶ ἀσφάλεια, ἐμὴ φρόνησις, ἐμὴ δὲ ἰσχύς. Ἐγὼ τοὺς ἐμὲ φιλοῦντας ἀγαπῶ, οἱ δὲ ἐμὲ ζητοῦντες, εὑρήσουσι χάριν. Νοήσατε τοίνυν ἄκακοι πανουργίαν, οἱ δὲ ἀπαίδευτοι ἔνθεσθε καρδίαν. Εἰσακούσατέ μου καὶ πάλιν, σεμνὰ γὰρ ἐρῶ, καὶ ἀνοίγω ἀπὸ χειλέων ὀρθά. Ὅτι ἀλήθειαν μελετήσει ὁ λάρυγξ μου, ἐβδελυγμένα δὲ ἐναντίον ἐμοῦ χείλη ψευδῆ. Μετὰ δικαιοσύνης πάντα τὰ ῥήματα τοῦ στόματός μου· οὐδὲν ἐν αὐτοῖς σκολιόν, οὐδὲ στραγγαλιῶδες. Πάντα εὐθέα ἐστὶ τοῖς νοοῦσι, καὶ ὀρθὰ τοῖς εὑρίσκουσι γνῶσιν. Διδάσκω γὰρ ὑμῖν ἀληθῆ, ἵνα γένηται ἐν Κυρίῳ ἡ ἐλπὶς ὑμῶν, καὶ πλησθήσεσθε Πνεύματος.

Σοφίας Σολομῶντος τὸ Ἀνάγνωσμα. (δ´ 7-15).

Δίκαιος, ἐὰν φθάσῃ τελευτῆσαι, ἐν ἀναπαύσει ἔσται. Γῆρας γὰρ τίμιον, οὐ τὸ πολυχρόνιον, οὐδὲ ἀριθμῷ ἐτῶν μεμέτρηται. Πολιὰ δέ ἐστι φρόνησις ἀνθρώποις· καὶ ἡλικία γήρως, βίος ἀκηλίδωτος. Εὐάρεστος Θεῷ γενόμενος, ἠγαπήθη, καὶ ζῶν μεταξὺ ἁμαρτωλῶν, μετετέθη. Ἡρπάγη, μὴ κακία ἀλλάξῃ σύνεσιν αὐτοῦ, ἢ δόλος ἀπατήσῃ ψυχὴν αὐτοῦ. Βασκανία γὰρ φαυλότητος ἀμαυροῖ τὰ καλά, καὶ ῥεμβασμὸς ἐπιθυμίας μεταλλεύει νοῦν ἄκακον. Τελειωθεὶς ἐν ὀλίγῳ, ἐπλήρωσε χρόνους μακρούς· ἀρεστὴ γὰρ ἦν Κυρίῳ ἡ ψυχὴ αὐτοῦ· διὰ τοῦτο ἔσπευσεν ἐκ μέσου πονηρίας. Οἱ δὲ λαοὶ ἰδόντες, καὶ μὴ νοήσαντες, μηδὲ θέντες ἐπὶ διανοίᾳ τὸ τοιοῦτον, ὅτι χάρις καὶ ἔλεος ἐν τοῖς ὁσίοις αὐτοῦ, καὶ ἐπισκοπὴ ἐν τοῖς ἐκλεκτοῖς αὐτοῦ.

Λιτή. Ἦχος α’.

Εὐφραίνονται σήμερον τῆς οἰκουμένης τὰ πέρατα, καὶ λαμπροφοροῦσα ἡ Ἐκκλησία, ἐν ἐγκωμίοις ἄγει τὴν μνήμην σου, Στέφανε ἀοίδιμε· τοῦτο γὰρ θέμις ἐστί, ὅτι δικαιοσύνης τοῖς ἔργοις ἐπερίσσευσας, καὶ ἐν βασιλεῦσιν ἀνεδείχθης, εὐσεβείας φυτοκόμος φιλόπονος, Χριστῷ ὁλοτρόπως ἀνατεθείς, τῷ ἐνανθρωπήσαντι Λόγῳ τοῦ Πατρός, ᾧ εὐλαβῶς βοῶμεν· Φιλάνθρωπε Κύριε, ὁ τὴν βασιλείαν ἔχων ἀδιάδοχον, κυβέρνησον ἡμῶν τὰς ψυχάς, ἐν τῷ ἁγίῳ σου θελήματι, πρεσβείαις τοῦ σοῦ θεράποντος.

 

Ἦχος β΄.

Τὸ ἀκέραιον τῆς καρδίας σου εἰδώς, ὁ βασιλεύων εἰς αἰῶνας Κύριος, ἀγαλλιάσεως ψαλμικῶς τῷ ἐλαίῳ, εἰς βασιλέα ἀνθρώπων σε ἔχρισε· σὺ δὲ ὑπήκοος αὐτῷ, τέλειος κατὰ πάντα γενόμενος, τὸν λαόν σου ὡδήγησας, ἐν τρίβοις τῶν θείων δικαιωμάτων. Ὅθεν ἀοίδιμε Στέφανε, τῆς αἰωνίου βασιλείας μέτοχος γέγονας, συμβασιλεύων ἀεὶ τῷ Χριστῷ, ᾧ πρέσβευε δεόμεθα, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

 

Ἦχος γ΄.

Τὴν ἀγαθὴν μερίδα ἐκλεξάμενος, τὴν βασιλικὴν ἀλουργίδα ἐκόσμησας, εὐαγγελικῶν ἔργων ἐν καλλωπισμοῖς, Στέφανε ἄναξ εὐκλεέστατε. Ὅθεν Θεὸς ἐν σοὶ εὐαρεστηθείς, ἐν οὐρανῶν τῆς βασιλείας ταῖς μοναῖς, μετ᾿ ἀγγελικῆς σε δορυφορίας εἰσῳκίσατο, ἔνθα ἀείζωον ὑπάρχει, τῶν Ἁγίων πάντων τὸ πολίτευμα. Ἀλλὰ μὴ παύσῃ μακάριε, σὺν αὐτοῖς ὑπὲρ ἡμῶν δεήσεις ἀναφέρων, ἵνα τύχωμεν καὶ ἡμεῖς διὰ σοῦ, τῶν μελλόντων ἀγαθῶν τῆς ἀπολαύσεως.

 

Δόξα. Ἦχος δ΄.

ᾌσωμεν πιστοί, τῷ Θεῷ ἡμῶν ᾄσωμεν, τὸν βασιλέα τιμῶνι τες, ὃν αὐτοῦ ἡ χάρις ἀνέδειξεν. Οὗτος γὰρ ὁ ἀοίδιμος, τῷ Βασιλεῖ τῶν δυνάμεων, τὴν Οὑγγαρίαν ὡς προῖκα προικοδοτήσας, καὶ αὐτῷ ἐν ἀληθείᾳ λατρεύσας, δόξης τὸν φερώνυμον στέφανον, οὐρανόθεν ἐκομίσατο. Διὸ νῦν στεφανηφορῶν, ἐν ταῖς αὐλαῖς τῆς ζωῆς ἀγάλλεται, ὡς ἀλουργίδα θεοΰφαντον, τὴν στολὴν ἐνδεδυμένος τῆς θεώσεως, καὶ πρεσβεύων διὰ παντός, ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

 

Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς. Ὁ αὐτός.

Τὴν πάνσεπτόν σου Κοίμησιν, Παναγία Παρθένε Ἁγνή, τῶν Ἀγγέλων τὰ πλήθη ἐν οὐρανῷ, καὶ ἀνθρώπων τὸ γένος, ἐπὶ τῆς γῆς μακαρίζομεν· ὅτι Μήτηρ γέγονας τοῦ Ποιητοῦ τῶν ἁπάντων, Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸν ἱκετεύουσα, ὑπὲρ ἡμῶν μὴ παύσῃ δεόμεθα, τῶν εἰς σὲ μετὰ Θεὸν τὰς ἐλπίδας θεμένων, Θεοτόκε Πανύμνητε καὶ Ἀπειρόγαμε.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Εἰς τὸν Στίχον. Προσόμοια. Ἦχος πλ. α΄. Χαίροις ἀσκητικῶν.

Χαίροις τῶν βασιλέων κανών, ὁ βασιλεύσας τοῦ λαοῦ ὡς διάκονος, καὶ γνώμονα εὐσεβείας, τοῖς ὑπηκόοις σαυτόν, παραστήσας ἄναξ ἀκριβέστατον· Χριστῷ τῷ Παντάνακτι, τὸ βασίλειον σκῆπτρόν σου, ἀφιερώσας, καὶ καρδίας τὴν ἔφεσιν, πρὸς σωτήριον, ἀνυψώσας πολίτευμα· Στέ φανε ἱερώτατε, τῷ ὄντι οὐράνιε, ἡ ἀκατάσειστος βάσις, ἐν Οὑγγαρίᾳ τῆς πίστεως. Χριστὸν ἐκδυσώπει, ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν δοθῆναι, τὸ μέγα ἔλεος.

 

Στ.: Ὕψωσα ἐκλεκτὸν ἐκ τοῦ λαοῦ μου, εὗρον Δαυῒδ τὸν δοῦλόν μου, ἐν ἐλαίῳ ἁγίῳ μου ἔχρισα αὐτόν.

Χαίροις Εὐαγγελίου φωτί, καταυγασθεὶς πλησιφαῶς τὴν καρδίαν σου, καὶ τούτου ἐξανατείλας, τὰς ἀνεσπέρους αὐγάς, ἐν τῇ Οὑγγαρίᾳ ἀξιάγαστε· ἀνάκτων ἀγλάϊσμα, παναοίδιμε Στέφανε, ὁ βασιλείας, ἐπιγείου τὴν εὔκλειαν, λογισάμενος, εἰς οὐδὲν νῷ θεόφρονι· δόξαν ὁ τὴν ἀνέσπερον, καὶ μὴ διαπίπτουσαν, Χριστοῦ ἐνθέρμως ποθήσας, τοῦ Βασιλέως τῆς κτίσεως· ὃν μάκαρ δυσώπει, ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν δοθῆναι, χάριν καὶ ἔλεος.

 

Στ.: Διὰ τοῦτο ἔχρισέ σε ὁ Θεός, ὁ Θεός σου, ἔλαιον ἀγαλλιάσεως.

Χαίροις τῶν ἀρετῶν ὁ φωστήρ, θεοσεβείας ὁ ἀνέσπερος ἥλιος, καὶ πίστεως τῆς ἁγίας, ὁ ἑωσφόρος ἀστήρ, ἀσεβείας λύσας τὴν σκοτόμαιναν· πραότητος ἄγαλμα, σωφροσύνης κειμήλιον, τῆς εὐποιΐας, τὸ εὐῶδες ἀλάβαστρον, ταπεινώσεως, καὶ ἀνδρείας ὀσφράδιον· βίου σεπτοῦ ὀρθότητος, παράδειγμα ἔμψυχον, δικαιοσύνης ὁ οἶκος, ἄναξ τρισόλβιε Στέφανε. Χριστὸν ἐκδυσώπει, ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν δοθῆναι, χάριν καὶ ἔλεος.

 

Δόξα. Ἦχος πλ. δ΄.

Ἐν ἀνακτόροις ἐξανθήσας, τῇ γεωργίᾳ Θεοῦ τῆς χάριτος, ὥσπερ εὐωδέστατον ῥόδον, Στέφανε ἄναξ θεοτίμητε, τὴν Οὑγγαρίαν πᾶσαν ἐπλήρωσας, τῇ εὐωδίᾳ τῆς εὐσεβείας· εἰδώλων δὲ τῶν βδελυρῶν, βαρβαρικῆς μισοθεΐας, τὰς δυσώδεις πηγὰς ἀποξηράνας, τῶν ὑπηκόων σου τὰς ψυχάς, εὐωδίαν ἐποίησας μυστικήν, Χριστοῦ τοῦ Κυρίου σου. Αὐτῷ οὖν πρέσβευε ἐκτενῶς, ὡς παῤῥησίαν πολλὴν πλουτήσας, τῇ οἰκουμένῃ τὴν εἰρήνην δωρήσασθαι, καὶ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν τὸ μέγα ἔλεος.

 

Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς. Ὁ αὐτός.

Παρθενικαὶ χορεῖαι σήμερον, μυστικῶς τῇ κλίνῃ τῆς Παρθένου καὶ Μητρός, κύκλῳ παρίστανται· καὶ ψυχαὶ Δικαίων περιΐπτάμεναι, τὴν Βασιλίδα γεραίρουσιν· αἱ μέν, ὡς προῖκα τὴν παρθενίαν, ἀντὶ μύρου κομίζουσαι· αἱ δὲ τὴν ἄϋλον ὑμνῳδίαν, τὰ τῆς ἀρετῆς προσάγουσαι· πρέπει γὰρ τῇ Μητρὶ τοῦ Θεοῦ, ὡς Βασιλίδι, ταῖς βασιλικαῖς τῶν ἀρετῶν, δορυφορεῖσθαι λαμπροφορίαις. Αἷς καὶ ἡμεῖς, βίον καθαρὸν συνεισενεγκόντες, ἐξέλθωμεν πρὸς κηδείαν, τῆς ὄντως Μητρὸς τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, ὕμνοις καὶ ᾠδαῖς πνευματικαῖς, αὐτὴν συμφώνως μακαρίζοντες.

 

Νῦν ἀπολύεις, Τρισάγιον.

 

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Βασιλείας τὸ σκῆπτρον, τῷ Θεῷ ἀναθέμενος, πρᾶος βασιλεὺς ἐγνωρίσθης, εὐσεβὴς καὶ φιλάγαθος· αὐτῷ δὲ Οὑγγαρίας τὸν λαόν, τῷ ὅπλῳ ὑποτάξας τοῦ Σταυροῦ, ἐθριάμβευσας ἐνδόξως ἐν οὐρανοῖς, ὦ Στέφανε σὺν Ἀγγέλοις. Δόξα τῷ σὲ ἐκλέξαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σὲ ἐνισχύσαντι, δόξα τῷ χρίσαντί σε μυστικῶς, ἐλαίῳ τῆς χρίσεως.

Δόξα. Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς Ἦχος ὁ αὐτός.

Ἐν τῇ Γεννήσει τὴν παρθενίαν ἐφύλαξας, ἐν τῇ Κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες Θεοτόκε. Μετέστης πρὸς τὴν ζωήν, μήτηρ ὑπάρχουσα τῆς ζωῆς, καὶ ταῖς πρεσβείαις ταῖς σαῖς λυτρουμένη, ἐκ θανάτου τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

 

Ἀπόλυσις.

 

ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΡΘΡΟΝ

 

Μετὰ τὴν α΄ Στιχολογίαν, Κάθισμα. Ἦχος α΄. Τὸν τάφον σου.

Ἰδοὺ τοῦ εὐσεβοῦς, βασιλέως ἡ μνήμη, Στεφάνου ὡς ἀστήρ, ἐξανέτειλε πάντας, ἡμᾶς καταπυρσεύουσα, λαμπηδόσι τῆς χάριτος· ἣν γεραίροντες, τῷ Βασιλεῖ τῶν αἰώνων, τῷ δοξάσαντι, αὐτὸν πιστῶς δῶμεν δόξαν, τιμήν τε καὶ αἴνεσιν.

Δόξα. Ὅμοιον.

Παθῶν τῶν τῆς σαρκός, εὐκλεῶς βασιλεύσας, βασίλειον ἀρχήν, ὁ Θεὸς δέδωκέ σοι, καὶ ταύτην θεῖε Στέφανε, εὐσεβείᾳ ἐκόσμησας. Ὅθεν ἔτυχες, τῆς οὐρανῶν βασιλείας, καὶ τῆς χάριτος, τῷ θείῳ θρόνῳ παρέστης, ἀεὶ εὐφραινόμενος.

Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς. Ὅμοιον.

Ὁ πάντιμος χορός, τῶν σοφῶν Ἀποστόλων, ἠθροίσθη θαυμαστῶς, τοῦ κηδεῦσαι ἐνδόξως, τὸ σῶμά σου τὸ ἄχραντον, Θεοτόκε Πανύμνητε· οἷς συνύμνησαν, καὶ τῶν Ἀγγέλων τὰ πλήθη, τὴν Μετάστασιν, τὴν σὴν σεπτῶς εὐφημοῦντες· ἣν πίστει ἑορτάζομεν.

 

 

 

 

 

 

Μετὰ τὴν β΄ Στιχολογίαν, Κάθισμα.Ἦχος γ΄. Τὴν ὡραιότητα.

Νόμῳ τῆς πίστεως, πολιτευόμενος, δικαιοσύνῃ τε, καλλωπιζόμενος, καὶ διαπρέπων εὐσεβῶς, τοῖς ἔργοις τῆς εὐποιΐας, ἄναξ ἐνθεώτατος, ἐχρημάτισας Στέφανε, καὶ Χριστὸν τὸν ἄνακτα, τῶν ἁπάντων ἐδόξασας· ᾧ πρέσβευε ἀεὶ ὑπὲρ πάντων, τῶν ἐν ᾠδαῖς σε εὐφημούντων.

Δόξα. Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς. Ὅμοιον.

Ἐν τῇ Γεννήσει σου, σύλληψις ἄσπορος· ἐν τῇ Κοιμήσει σου, νέκρωσις ἄφθορος· θαῦμα ἐν θαύματι διπλοῦν, συνέδραμε Θεοτόκε· πῶς γὰρ ἡ Ἀπείρανδρος, βρεφοτρόφος ἁγνεύουσα; πῶς δὲ ἡ Μητρόθεος, νεκροφόρος μυρίζουσα; Διὸ σὺν τῷ Ἀγγέλῳ βοῶμέν σοι· Χαῖρε ἡ Κεχαριτωμένη.

 

Μετὰ τὸν Πολυέλεον, Κάθισμα. Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Τῷ Θεῷ ὑποτάξας, τὴν βασιλείαν σου, τῷ Βασιλεῖ τῶν αἰώνων, Στέφανε ἄναξ σοφέ, διεξήγαγες αὐτὴν ἐν φόβῳ κρείττονι, καὶ αἰωνίοις τὰ φθαρτά, ἀνταλλαξάμενος λαμπρῶς, ἐν οὐρανῶν ἀνακτόροις, περιπολεύεις πρεσβεύων, ὑπὲρ ἡμῶν τῶν ἀνυμνούντων σε.

Δόξα. Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς. Ὅμοιον.

Τῶν Ἀγγέλων τὰ πλήθη, δοξολογοῦσί σε· τῶν ἀνθρώπων τὸ γένος, πιστῶς ὑμνοῦμέν σε· ὅτι μετέστης ἀπὸ γῆς πρὸς οὐράνια, καὶ πρεσβεύεις ἐκτενῶς, τῷ Υἱῷ σου καὶ Θεῷ, ῥυσθῆναι ἐκ τῶν κινδύνων, τοὺς πίστει ἀνευφημοῦντας, τὴν σὴν Παρθένε Μετάστασιν.

 

Εἶτα, οἱ Ἀναβαθμοί· τὸ α΄ Ἀντίφωνον τοῦ δ΄ ἤχου.

Προκείμενον: Ὕψωσα ἐκλεκτὸν ἐκ τοῦ λαοῦ μου, εὗρον Δαυῒδ τὸν δοῦλόν μου, ἐν ἐλαίῳ ἁγίῳ μου ἔχρισα αὐτόν.

Στ.: Διὰ τοῦτο ἔχρισέ σε ὁ Θεός, ὁ Θεός σου, ἔλαιον ἀγαλλιάσεως.

Εὐαγγέλιον, ζήτει τῇ Τρίτῃ τῆς θ΄ Ἑβδομάδος Λουκᾶ.

Ὁ Ν΄ Ψαλμός.

Δόξα: Ταῖς τοῦ Θεοστέπτου...

Καὶ νῦν: Ταῖς τῆς Θεοτόκου...

Ἰδιόμελον. Ἦχος πλ. β΄. Στ.: Ἐλέησόν με, ὁ Θεός...

Σήμερον χρεωστικῶς οἱ εὐσεβεῖς, εὐφημιῶν σε στεφάνοις καταστέφομεν, Στέφανε ἄναξ θεόστεπτε, ὡς τῆς εὐσεβείας φερωνύμως, στέφανον οὐρανόπλοκον χρηματίσαντα, κεκοσμημένον ἀρετῶν τοῖς πολυτίμοις λίθοις. Διὸ πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν, ἵνα εἰρηναίαν διάγωμεν ζωήν, ἐν τοῦ Θεοῦ τῷ ἁγίῳ θελήματι.

 

 

 

 

 

Εἶτα οἱ Κανόνες· ὁ α’ τῆς Ἑορτῆς, καὶ τοῦ Ἁγίου οὗ ἡ Ἀκροστιχίς ἐν τοῖς Θεοτοκίοις τήνδε: Κυρίλλου.

ᾨδὴ α΄. Ἦχος πλ. δ΄. Ἁρματηλάτην Φαραώ.

Ἄναξ ἀνάκτων Βασιλεῦ οὐράνιε, Τριὰς ὁ μόνος Θεός, ταῖς τοῦ θεοστέπτου, ἄνακτος δεήσεσι, Στεφάνου τοῦ παμμάκαρος, δὸς τῇ γλώττῃ μου λόγον, ὡς ἂν αὐτῷ ὁ πανάθλιος, πλέξω κατ᾿ ἀξίαν τὸν ἔπαινον.

Ὡς τὸν πραότατον Δαυῒδ ὁ Κύριος, καὶ Βασιλεὺς τοῦ παντός, ἀγαθὸν προγνούς σε, ἐν ἀγαλλιάσεως, ἐλαίῳ σὲ ἀνέδειξεν, εἰς λαοῦ βασιλέα, τῆς Οὑγγαρίας μακάριε, Στέφανε ἀνάκτων στεφάνωμα.

Βασιλικῆς ἐκ γενεᾶς ἐβλάστησας, καὶ βασιλεύσας παθῶν, ὡς Εὐαγγελίου, νόμῳ εὐθυνόμενος, ἀνθρώπων ἐβασίλευσας, ἐπινεύσει Κυρίου, πρᾶος καὶ δίκαιος Στέφανε, ἄναξ ἱερῶς γνωριζόμενος.

Θεοτοκίον.

Καταιγιζόμενος δεινῶς τοῖς πάθεσι, Μῆτερ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ, καὶ εἰς ἀπωλείας, τὸν βυθὸν ἑλκόμενος, βοήθειαν ὁ ἄθλιος, σὴν ἑτοίμην αἰτοῦμαι· ἀντιλαβοῦ μου Πανάχραντε, ὅτι σὺ ἐλπίς μου καὶ καύχημα.

 

ᾨδὴ γ΄. Ὁ στερεώσας κατ᾿ ἀρχάς.

Τῆς εὐσεβείας ἐπιβάς, τῷ ἅρματι θεομάκαρ, καὶ ὡς ξίφος τοῦ Χριστοῦ περιφέρων, ἐν χερσί σου τὸν Σταυρόν, ἄναξ θεόφρον Στέφανε, κατὰ τῆς ἀσεβείας, νίκην λαμπρὰν ἐπετέλεσας.

Καθυποτάξας ἑαυτόν, τῷ Βασιλεῖ τῶν αἰώνων, οὐκ ἐν μάχαις περιβόητος ὤφθης, ἀλλ᾿ ἐν ἔργοις ἀρετῆς, καὶ εὐποιΐας Στέφανε, καὶ ὤφθης τῷ σῷ βίῳ, τοῖς ὑπηκόοις παράδειγμα.

Ὡς εὐθαλέστατος βλαστός, βασιλικῆς ῥιζουχίας, Παρακλήτου μυστικῇ γεωργίᾳ, τοὺς τῆς πίστεως καρπούς, ὦ Στέφανε ἐξήνεγκας, δι᾿ ὧν ἀεὶ ἐκτρέφεις, τῆς Ἐκκλησίας τὸ πλήρωμα.

Θεοτοκίον.

Ὕμνοις τιμῶμέν σε ἀεί, τὴν τοῦ Κυρίου Μητέρα, καὶ ἐν πίστει ἐκβοῶμέν σοι· Κόρη, μὴ ἀπώσῃ τὰς λιτάς, τῶν τέκνων ὡς φιλότεκνος, ἐχθροῦ κινδυνευόντων, ἐν ταῖς σφοδραῖς ἐπιθέσεσι.

 

Κάθισμα. Ἦχος δ΄. Ταχὺ προκατάλαβε.

Ἐνθέως ἐλάτρευσας, τῷ ἐπὶ πάντων Θεῷ, καὶ ἔργοις ἐκόσμησας, δικαιοσύνης τὸ σόν, διάδημα Στέφανε. Ὅθεν ἐν βασιλείοις, νῦν αὐλαῖς συναυλίζῃ, τάξεσι τῶν Δικαίων, καὶ Ἁγίων ἁπάντων· διό σε εὐφημοῦμεν, τελοῦντες τὴν μνήμην σου.

Δόξα. Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς. Ὅμοιον.

Κελεύσει τοῦ Κτίστου σου, τοῦ γεννηθέντος ἐκ σοῦ, νεφέλαις συνήθροισας, τοὺς Ἀποστόλους τὴν σήν, ἰδέσθαι Μετάστασιν· ὅθεν καὶ μετὰ δόξης, καὶ πολλῆς εὐφροσύνης, ἐκήδευσαν ἀνυμνοῦντες, τὸ πανάχραντον σῶμα, τῆς σῆς μακαριότητος, Μήτηρ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ.

 

ᾨδὴ δ΄. Σύ μου ἰσχύς.

Ἐπιποθῶν, τὴν βασιλείαν τῆς χάριτος, ἐχαυνώθης, μηδαμῶς ὦ Στέφανε, τιμαῖς, τρυφαῖς τε ταῖς γεηραῖς, δόξῃ ἐπιγείῳ, καὶ κοσμικαῖς ἀπολαύσεσιν, ἀλλ᾿ ὤφθης ἐν τῷ νόμῳ, τοῦ Κυρίου βαδίζων, ἐν πολλῇ ταπεινώσει ὡς πάνσοφος.

Χριστιανῶν, τὸν πρῶτον ἄνακτα Στέφανε, Κωνσταντῖνον, ἱερῶς μιμούμενος, τὸν ζωοπάροχον τοῦ Χριστοῦ, Σταυρὸν θεομάκαρ, ἐν Οὑγγαρίᾳ ἀνύψωσας, καὶ βάσιν αὐτὸν ἔσχες, κραταιὰν καὶ βεβαίαν, τῆς ἀρχῆς τῆς θεόθεν δοθείσης σοι.

Θεῖον ναόν, τῶν ἀρετῶν ἐργασάμενος, τῇ τηρήσει, ἐντολῶν τῆς χάριτος, Στέφανε ἔνδοξε ἑαυτόν, ναοὺς τῷ Κυρίῳ, ζήλῳ ἀνήγειρας κρείττονι, ἐν οἷς τὰς προσευχάς σου, ἀναφέρων ἐβόας· Τῇ δυνάμει σου δόξα Φιλάνθρωπε.

Θεοτοκίον.

Ῥοῦς τῶν παθῶν, τῶν σαρκικῶν κατακλύζει με, καὶ πτοοῦμαι, Μῆτερ τὴν ἀπώλειαν· πρόφθασον, σπεῦσον ὡς ἀγαθή, καὶ τῆς χάριτός σου, αὐτὸν ῥοαῖς καταξήρανον, πιστῶς ἵνα βοῶ σοι, σεσωσμένος Μαρία· Χαῖρε νύμφη Θεοῦ ἡ ἀμόλυντος.

 

ᾨδὴ ε΄. Ἵνα τί με ἀπώσω.

Ἐντολῶν τῶν ἁγίων, προθύμως ἐν τρίβοις ὦ Στέφανε ἔδραμες, καὶ τὴν ἀλουργίδα, ἀρεταῖς λαμπροτέραν ἀνέδειξας. Ὅθεν τῶν Ἁγίων, νῦν ἐν λαμπρότησιν ἀγάλλῃ, σῶν προσφύγων θερμῶς προμηθούμενος.

Ὁ οὐράνιος πόθος, προσαναπτερώσας πρὸς δόξαν ἀμάραντον, μάκαρ τὴν ψυχήν σου, ἀγαθόν σε ἀνέδειξεν ἄνακτα, οὐκ ἐν δυναστείᾳ, ὅπλων γηΐνων πεποιθότα, ἀλλ᾿ ἐν μόνῳ Χριστῷ τῷ Κυρίῳ σου.

Ἐμπορίας θεόθεν, τὸν ἀσύλητον ὄλβον μάκαρ ἀπέλαβες, ὡς ἐλλιμενίσας, ἀρετάς σου πρὸς ὅρμον οὐράνιον, καὶ ἐν βασιλεῦσιν, ὤφθης ὁ ἔμπορος ἐκεῖνος, ὃν Χριστὸς ὡς ὑπόδειγμα δέδωκε.

Θεοτοκίον.

Ἱλασμόν μοι ἐξαίτει, καὶ πταισμάτων τὴν λύσιν Μῆτερ φιλεύσπλαγχνε, ὅτι τὴν ζωήν μου, ἐν παντοίοις κακοῖς ἐδαπάνησα, ἵνα σοι κραυγάζω· Χαῖρε βροτοῖς ἡ τετοκυῖα, τὸν Δεσπότην Χριστὸν ἀπολύτρωσιν.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ᾨδὴ στ΄. Ἱλάσθητί μοι Σωτήρ.

Τῆς χάριτος τὴν ἰσχύν, σύμμαχον ἔχων ἀήττητον, ἐνίκησας νοητῶν, ἐχθρῶν τὴν παράταξιν, καὶ τούτων ὦ Στέφανε, καταδυναστείας, τὸν λαόν σου ἠλευθέρωσας.

Γεγένησαι βασιλεύς, πρᾶος ἀκέραιος μέτριος, φιλάγαθος συμπαθής, ἐλέους ἀνάπλεως, Χριστοῦ μάκαρ Στέφανε, φοιτητὴς ὡς πέλων, τοῦ τῶν πάντων βασιλεύοντος.

Δοχεῖον χωρητικόν, τοῦ Παρακλήτου γενόμενος, ἐφάνης τῷ σῷ λαῷ, ὡς ἄλλος Ἀπόστολος, οὐ λόγοις ἀλλ᾿ ἔργοις σου, Στέφανε διδάσκων, τοῦ Κυρίου τὸ σωτήριον.

Θεοτοκίον.

Λαμπρύνεις μου τὴν ψυχήν, τῇ φωταυγείᾳ σῆς χάριτος, Παρθένε Μῆτερ Θεοῦ· διὸ ἀνακράζω σοι· Φωτὸς τῆς Θεότητος, χαῖρε Θεοτόκε, τὸ θεόκτιστον παλάτιον.

 

Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ΄. Τῇ Ὑπερμάχῳ.

Τῷ τῶν αἰώνων Βασιλεῖ ὑπείκων Στέφανε, τῆς Οὑγγαρίας τὸν λαὸν αὐτῷ ὑπέταξας, ἐν τῆς χάριτος παμμάκαρ τῇ συμμαχίᾳ. Ἀλλ᾿ ὡς νῦν συμβασιλεύων αὐτῷ ἔνδοξε, δυναστείᾳ σῆς πρεσβείας φρούρει πάντοτε, τοὺς βοῶντάς σοι· Χαίροις, ἄναξ θεόστεπτε.

Ὁ Οἶκος.

Οὐκ ἐν ταῖς δυναστείαις, τῶν ἁρμάτων θελήσας, ἀλλ᾿ ἐν τῇ τοῦ Σταυροῦ πανοπλίᾳ, στρατοπεδάρχης εὐκλεής, τοῦ Βασιλέως τοῦ κόσμου γεγένησαι, ἄναξ θεόφρον Στέφανε· διὸ πιστῶς σοι ἐκβοῶμεν·

Χαῖρε, θεμέλιον εὐσεβείας·

χαῖρε, ἀνάκτορον ἐμμελείας.

Χαῖρε, Οὑγγαρίας φωστὴρ οὐρανόφωτος·

χαῖρε, ἀσεβείας πρηστὴρ ἀκμαιότατος.

Χαῖρε, θεῖον ἀφομοίωμα Σολομῶντος τοῦ σοφοῦ·

χαῖρε, τέλειον ἐκμίμημα Κωνσταντίνου τοῦ κλεινοῦ.

Χαῖρε, τῆς Ἐκκλησίας ὁ ὑψώσας τὸ κέρας·

χαῖρε, τῆς ἀθεΐας καταργήσας τὸ κράτος.

Χαῖρε, Χριστοῦ ὑπήκοος ἔνθεος·

χαῖρε, Θεοῦ θεράπων οὐράνιος.

Χαῖρε, Σταυροῦ τὸ σημεῖον ὑψώσας·

χαῖρε, ναοὺς τῷ Κυρίῳ ἐγείρας.

Χαίροις, ἄναξ θεόστεπτε.

 

Συναξάριον.

Τῇ Κ΄ τοῦ αὐτοῦ μηνός, Μνήμη τοῦ Ἁγίου βασιλέως τῆς Οὑγγαρίας Στεφάνου.

Ταῖς αὐτοῦ πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν.

 

ᾨδὴ ζ΄. Παῖδες Ἑβραίων.

Μνήμην τὴν σὴν ἐν ἐγκωμίοις, πόθῳ ἄγομεν, ὦ Στέφανε παμμάκαρ, ὅτι δίκαιος ὤν, δικαιοσύνης ἔργοις, ἀφθόνως ἐπερίσσευσας, τοῦ Κυρίου σου εἰς δόξαν.

Φίλτρῳ πυρούμενος ἐνθέῳ, τοῦ Παντάνακτος, ἐτήρησας τὸν νόμον, ᾧ καὶ ψάλλεις αὐτῷ, ἀεὶ συμβασιλεύων, τὸν ὕμνον τὸν τρισάγιον, σὺν νοῶν χοροστασίαις.

Χάριν ἀεὶ ὁμολογεῖ σοι, μάκαρ Στέφανε, ἡ χώρα Οὑγγαρίας· ἐν αὐτῇ γὰρ Σταυροῦ, ὑψώσας τὸ σημεῖον, φυγῇ τελείᾳ ἔτρεψας, ἀπιστίας παρατάξεις.

Θεοτοκίον.

Λάμπρυνον Μῆτερ τὴν ψυχήν μου, ἀντιλήψεως τῆς σῆς τῇ φωταυγείᾳ, καὶ παθῶν μου Ἁγνή, διάλυσον τὸ σκότος, ὡς τὸν Χριστὸν κυήσασα, φῶς ἀνέσπερον τοῦ κόσμου.

 

ᾨδὴ η΄. Ἑπταπλασίως κάμινον.

Γνώσει ἐκλάμπων Στέφανε, οὐρανίῳ τῆς χάριτος, τῇ πατρίδι ὤφθης, ἄλλος ἰσαπόστολος, τῷ ζήλῳ τῆς πίστεως, συντρίβων πλάνης εἴδωλα, καὶ ναοὺς Θεῷ, τῷ ἐν Τριάδι ἐγείρων, καὶ τοῦ Εὐαγγελίου, τῷ κηρύγματι μάκαρ, ψυχὰς τῶν ὑπηκόων, τῶν σῶν μεταῤῥυθμίζων.

Ὡς θαυμαστὰ ὑπάρχουσι, καὶ μεγάλα τὰ ἔργα σου, ἃ ἐν τῷ ἐνδόξῳ, ἄνακτι ἐτέλεσας· ἀπάτης ἐῤῥύσω γάρ, τῆς τῶν εἰδώλων Κύριε, ὄντως δι᾿ αὐτοῦ, τῆς Οὑγγαρίας τὰ πλήθη· αὐτὸν δὲ μετὰ πότμον, ἐνεργεῖν πολυτρόπους, ἠξίωσας ἰάσεις, καὶ θαύματα ποικίλα.

Δαυϊτικῶς σε ἔχρισεν, ἐν ἐλαίῳ ὁ Κύριος, καὶ ἐν σῇ καρδίᾳ, ἀγαθὰ ἐλάλησεν, ἃ καὶ ἐρευξάμενος, ὡς ἡγεμὼν θεόσοφος, λόγοις καθαροῖς, καὶ λαλιαῖς ὑψηγόροις, λαῷ τῆς Οὑγγαρίας, αὐτὸν ἡγιασμένον, ἐποίησας Κυρίου, λαὸν Στέφανε μάκαρ.

Θεοτοκίον.

Ὁ ἐξ ἁγνῶν αἱμάτων σου, σαρκωθεὶς ὑπὲρ ἔννοιαν, τοῦ γενάρχου πάντας, τῆς κατάρας ἔσωσεν· Αὐτὸν οὖν ἱκέτευε, ὡς παῤῥησίαν ἔχουσα, ἵνα τοῦ πυρός, τῆς αἰωνίου γεέννης, λυτρώσηται εὐσπλάγχνως, τοὺς βοῶντάς σοι πόθῳ· Χαῖρε εὐλογημένη, καὶ Κεχαριτωμένη.

 

ᾨδὴ θ΄. Ἐξέστη ἐπὶ τούτῳ.

Ἐξέστησαν Ἀγγέλων αἱ στρατιαί, τῇ σεπτῇ πολιτείᾳ σου Στέφανε· σὺ γὰρ σαφῶς, ἐν τοῖς ἀνακτόροις δι᾿ ἀρετῆς, καθάπερ φοῖνιξ ἤνθησας, καὶ καρποφορίαν τὴν ἀγαθήν, ἐξήνεγκας πλουσίως, Χριστοῦ τοῦ ζωοδότου, τῆς ἀμωμήτου θείας πίστεως.

Στεφάνῳ ἐστεφάνωσεν ὁ Χριστός, τῆς ζωῆς τῆς ἀγήρω σε Στέφανε, καὶ δωρεαῖς, τῶν θαυμάτων ἔνδοξε βασιλεῦ, ὑπερφυῶς ἐτίμησεν, ὡς τῇ πολιτείᾳ σου τιμηθείς. Διὸ αὐτὸν δυσώπει, ἀεὶ ἐν παῤῥησίᾳ, ὑπὲρ ἡμῶν τῶν εὐχομένων σοι.

Ὁ δίκαιος καὶ κράτιστος βασιλεύς, Οὑγγαρίας προστάτης ὁ μέγιστος, ὁ τῶν πιστῶν, θεῖος ἀντιλήπτωρ πρὸς τὸν Θεόν, ὦ Στέφανε ἀοίδιμε, πρόσδεξαι τοὺς ὕμνους μου εὐμενῶς, καὶ δίδου μοι σὴν χάριν, ἐξαίρων τὴν ζωήν μου, τῆς κακουργίας τοῦ ἀλάστορος.

Θεοτοκίον.

Ὑπέραγνε Μαρία Μῆτερ Θεοῦ, τῇ θερμῇ μου φωνῇ ἐπικάμφθητι, ὡς εὐμενής, καὶ ἀπὸ κινδύνων καὶ πειρασμῶν, ἀσθενειῶν Πανάχραντε, καὶ τῶν ἐπιθέσεων τῶν παθῶν, διάσωσόν με Κόρη, ὅτι εἰς σὲ ἐλπίζω, μετὰ Θεὸν μόνην ὁ ἄθλιος.

 

Ἐξαποστειλάριον. Ὁ οὐρανὸν τοῖς ἄστροις.

Τὴν ἀλουργίδα λαμπρύνας, ταῖς γενικαῖς σου ἀρεταῖς, καὶ τὸν λαὸν τοῦ Κυρίου, διακονήσας εὐσεβῶς, τῆς οὐρανῶν βασιλείας, μέτοχος Στέφανε ὤφθης.

Καὶ τῆς Ἑορτῆς.

Ἀπόστολοι ἐκ περάτων, συναθροισθέντες ἐνθάδε, Γεθσημανῇ τῷ χωρίῳ, κηδεύσατέ μου τὸ σῶμα· καὶ σὺ Υἱὲ καὶ Θεέ μου, παράλαβέ μου τὸ πνεῦμα.

 

Αἶνοι. Ἦχος β΄. Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου.

Ὅτε τῷ Δεσπότῃ τοῦ παντός, ὕψωσας ψυχῆς σου τὸν πόθον, οὐρανοδρόμῳ νοΐ, τότε ἠκολούθησας, αὐτῷ ὡς πάνσοφος, καὶ ἐνθέως διήνυσας, ἐν τοῖς ἀνακτόροις, Στέφανε ἀοίδιμε, βίον ἐνάρετον. Ὅθεν τῆς ζωῆς ἐκομίσω, ἀμοιβὰς ὑψόθεν πλουσίας, καὶ Δικαίων δήμοις  συνηρίθμησαι.

 

Φέρων ὥσπερ σκῆπτρον τὸν Σταυρόν, καὶ ὡς ἀλουργίδα τὴν πίστιν, ἐνδεδυμένος φαιδρῶς, ἄναξ ἐνθεώτατος, ἐδείχθης Στέφανε, καὶ τῆς δόξης τῷ ἄνακτι, σεμνότητι βίου, καὶ ἀρίστοις πράξεσι, ζήλῳ ἐλάτρευσας.Ὅθεν φερωνύμως ἐδέξω, παρ᾿ αὐτοῦ τῆς ἄνωθεν δόξης, στέφανον σοφὲ τὸν ἀμαράντινον.

 

Ἄλλος ἰσαπόστολος τῇ σῇ, Στέφανε πατρίδι ὡράθης, ὡς Κωνσταντῖνός ποτε, τούτου ἀφομοίωμα, ὡς πέλων τέλειον, καὶ τῆς πίστεως ἤγειρας, τὸ κράτος νικήσας, πᾶσαν τὴν παράταξιν, τῆς ματαιότητος. Ὅθεν νίκης τρόπαιον ἦρας, καὶ ἐθαυμαστώθης θαυμάτων, θείᾳ χορηγίᾳ τοῖς χαρίσμασι.

 

Πράξεων ἀρίστων γεωργός, χάριτος φαιδρὸς λαμπαδοῦχος, ὑφηγητὴς ἀρετῆς, φυτοκόμος ἔνθεος, Χριστοῦ τῆς πίστεως, καὶ διδάσκαλος πάνσοφος, τοῦ Εὐαγγελίου, ἔργῳ τε καὶ ῥήματι, ἐφάνης Στέφανε, καὶ τὴν Οὑγγαρίαν ὡς νύμφην, ἐκλεκτὴν Χριστῷ τῷ Κυρίῳ, τῷ τῆς δόξης ἄνακτι παρέστησας.

Δόξα. Ἦχος πλ α΄.

Πανηγυρίζει σήμερον φαιδρῶς, ἡ ἐν Οὑγγαρίᾳ ἁγία Ἐκκλησία, καὶ σὺν αὐτῇ πᾶσα ἡ οἰκουμένη, τὴν μνήμην τὴν ὑπέρλαμπρον, τοῦ χριστοφόρου ἄνακτος. Οὗτος γὰρ ὁ ἀοίδιμος, παρὰ Θεοῦ τὸ σκῆπτρον ἐγχειρισθείς, εὐσεβῶς ἐπὶ τῆς γῆς ἐβασίλευσεν, οὐκ ἐν ἅρμασι καὶ ἵπποις πεποιθώς, ἀλλ᾿ ἐν τοῦ Σταυροῦ τῇ παντευχίᾳ· καὶ στεῤῥῶς τροπωσάμενος, τῆς τῶν εἰδώλων λατρείας τὰ ὑψώματα, τῆς εὐσεβείας πᾶσι παρέσχε τὸ ἀκίβδηλον, καὶ τὴν πάτριον χθόνα καθηγίασε, ναοὺς ἐγείρας ἐν αὐτῇ, τῷ Βασιλεῖ τῶν ἁπάντων. Ὅθεν αὐτῷ ἐκβοήσωμεν· Στέφανε μακάριε, Ἀποστόλων ὁμότροπε, καὶ Δικαίων ὁμόσκηνε, κατὰ παθῶν βασιλεύειν ἐνίσχυσον ἡμᾶς, τοὺς πεποιθότας ἐν πίστει, τῇ συμμαχίᾳ τῆς πρεσβείας σου.

 

Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς. Ὁ αὐτός.

ᾌσατε λαοί, τῇ Μητρὶ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν ᾄσατε· σήμερον γὰρ τὴν ὁλόφωτον ψυχὴν αὐτῆς, εἰς τὰς ἀχράντους παλάμας, τοῦ ἐξ αὐτῆς σαρκωθέντος ἄνευ σπορᾶς, παρατίθησιν· ᾧ καὶ πρεσβεύει ἀδιαλείπτως, δωρηθῆναι τῇ οἰκουμένῃ εἰρήνην, καὶ τὸ μέγα ἔλεος.

 

Δοξολογία Μεγάλη καὶ Ἀπόλυσις.

 

Μεγαλυνάρια.

Χαίροις βασιλέων κλέος σεπτόν, καὶ τῆς Οὑγγαρίας, ἐγκαλλώπισμα θαυμαστόν· χαίροις ὁ ὑψώσας, τῆς πίστεως τὸ κέρας, θεοστεφὴς ὡς ἄναξ, Στέφανε ἔνδοξε.

Φέρων ὥσπερ μάχαιραν τὸν Σταυρόν, νίκας κατὰ πλάνης, ἐπετέλεσας εὐκλεῶς, καὶ ἐλευθερίας, τῆς ἐν Χριστῷ τὸ δῶρον, παρέσχες τῷ λαῷ σου, Στέφανε ἔνδοξε.