ΙΟΥΛΙΟΣ ΛΑ
ΙΩΣΗΦ ΑΡΙΜΑΘΑΙΑΣ
ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ
(Ἰσιδώρας μοναχῆς Μονῆς Ἁγίου Ἱεροθέου Μεγάρων)
.jpg)
ΕΝ Τῼ ΜΙΚΡῼ ΕΣΠΕΡΙΝῼ
Ἱστῶμεν στίχους δ’ καὶ ψάλλομεν τὰ ἑξῆς Προσόμοια.Ἦχος α΄. Τῶν οὐρανίων ταγμάτων.
Τῶν φιλοχρίστων οἱ δῆμοι δεῦτε σπουδάσωμεν, ἐν εὐαρέστοις ὕμνοις, Ἰωσὴφ μεγαλύνειν, Χριστοῦ τοῦ διδασκάλου, τὸν ἐραστήν, φοιτητήν τε εὐσχήμονα, τὸν ἐν Σταυρῷ παρεστῶτα σὺν Μαθηταῖς, καὶ σεπτῶς Αὐτὸν κηδεύσαντα.
Φιλοθεΐας τὸ ἄνθος τὸ πανυπέρτιμον, τῆς εὐσεβείας μύρον, τὸ τῆς πίστεως κάλλος, ἐν ἄνθεσιν ᾀσμάτων δεῦτε πιστοί, Ἰωσὴφ στεφανώσωμεν, τὸν τοῦ παγκάλου ὁμώνυμον καὶ Χριστοῦ, τοῦ ὡραίου κάλλει κήρυκα.
Ἀριμαθαίας τὸν γόνον τὸν εὐκλεέστατον, τὸν βουλευτὴν τὸν πάνυ, ἀρετῶν τὸ ταμεῖον, ἀνδρῶν τῶν εὐσχημόνων τὴν καλλονήν, Ἰωσὴφ μεγαλύνωμεν, τὸν μεγαλύναντα τρόποις ἐπαινετοῖς, τὸν Θεὸν τὸν μεγαλώνυμον.
Ἐν τῷ Σταυρῷ νεκρωθέντα ἰδὼν τὸν Κύριον, ὦ Ἰωσὴφ προσῆλθες, μετὰ δέους Πιλάτῳ, τὸ Σῶμα ἐξαιτῆσαι, Τούτου λαβεῖν, τὸ φθορᾶς ὑπερέκεινα, καὶ καταθέσθαι ἐν μνήματι τῷ καινῷ, ὡς καινῆς ζωῆς τὸν πρόξενον.
Δόξα. Ἦχος α΄.
Δεῦτε πιστοὶ συνδραμόντες ἐνθέως, τὸν τῆς πίστεως φύλακα, καὶ τοῦ τῆς πίστεως Ἀρχηγοῦ, Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, μαθητὴν κεκρυμένον καὶ φίλον γνησιώτατον, Ἰωσὴφ τὸν εὐσχήμονα βουλευτήν, ὑμνήσωμεν λέγοντες· χαίροις ὁ τὴν πηγὴν τῆς ζωῆς, ἐν τῷ τῆς γῆς ταμείῳ καταθέσας, ἐν οὐρανοῦ δὲ τοῖς ταμείοις θησαυρίσας, πλοῦτον τὸν ἀσύλητον, καὶ κομισάμενος σωτηρίαν ἀληθῆ, καὶ τὸ μέγα ἔλεος.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Ἁμαρτωλῶν τὰς δεήσεις προσδεχομένη, καὶ θλιβομένων στεναγμὸν μὴ παρορῶσα, πρέσβευε τῷ ἐξ ἁγνῶν λαγόνων Σου, σωθῆναι ἡμᾶς, Παναγία Παρθένε.
Εἰς τὸν Στίχον. Ἦχος β΄. Οἶκος τοῦ Ἐφραθᾶ.
Δεῦτε καινοπρεπῶς, πιστοὶ μεγαλυνοῦμεν, τὸν Ἰωσὴφ τὸν πάνυ, Χριστοῦ τοῦ Βασιλέως, ἀκόλουθον πιστότατον.
Στ.: Θαυμαστὸς ὁ Θεὸς ἐν τοῖς ἁγίοις Αὐτοῦ.
Βλέπων ἐν τῷ Σταυρῷ, ὦ Ἰωσὴφ τῆς δόξης, τὸν Ἥλιον σβεσθέντα, σπουδῇ θεοτιμήτῳ, νεκροπρεπῶς ηὐτρέπισας.
Στ.: Τοῖς ἁγίοις τοῖς ἐν τῇ γῇ Αὐτοῦ, ἐθαυμάστωσεν ὁ Κύριος.
Χεῖράς σου Ἰωσήφ, δικαίως μακαρίζω, καὶ γὰρ Θεὸν τῶν ὅλων, εἰλήσας ὀθονίοις, ἐν μνήματι κατέθεσας.
Δόξα. Τριαδικόν.
Μόνη ζωαρχική, Τριὰς ὑπεραγία, Πατὴρ Υἱὸς καὶ Πνεῦμα, ζωῆς ἡμῖν παράσχου, τὸ ῥεῖθρον τὸ ἀκένωτον.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Δέσποινα Μαριάμ, ἐλπὶς τῆς οἰκουμένης, Χριστιανῶν τὸ τεῖχος, στερέωσον τῆ πίστει, τοὺς Σοὶ πιστῶς προστρέχοντας.
Νῦν ἀπολύεις. Τρισάγιον.
Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης,
Κατιδὼν τεθνεῶτα ἐν Σταυρῷ τὸν Θεάνθρωπον, ἔδραμες Ποντίῳ Πιλάτῳ, Ἰωσὴφ τοῦ αἰτήσασθαι· τὸ Σῶμα τὸ ἀκήρατο λαβεῖν, ἀλείψας συρναλόῃ δὲ καλῶς, καὶ εἰλίσας ἐν σινδόνι τῇ καθαρᾷ, καινῷ μνημείῳ τέθηκας· χαίροις Ἀριμαθαίας βουλευτά, ἄνερ εὐσχῆμον πλοῦσιε· χαίροις τοῦ Ζωοδότου κηδευτά, καὶ κῆρυξ μεγαλόφωνε.
Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Τοῦ Γαβριὴλ φθεγξαμένου σοι Παρθένε τὸ Χαῖρε, σὺν τῇ φωνῇ ἐσαρκοῦτο ὁ τῶν ὅλων Δεσπότης, ἐν σοὶ τῇ ἁγίᾳ κιβωτῷ, ὡς ἔφη ὁ δίκαιος Δαυΐδ, ἐδείχθης πλατυτέρα τῶν οὐρανῶν, βαστάσασα τὸν Κτίστην σου. Δόξα τῷ ἐνοικήσαντι ἐν σοί, δόξα τῷ προελθόντι ἐκ σοῦ, δόξα τῷ ἐλευθερώσαντι ἡμᾶς διὰ τοῦ τόκου σου.
Ἀπόλυσις.
ΕΝ Τῼ ΜΕΓΑΛῼ ΕΣΠΕΡΙΝῼ
Εὐλογήσαντος τοῦ ἱερέως, ὁ Προοιμιακός, καὶ τό· Μακάριος ἀνήρ. Εἰς δὲ τό· Κύριε ἐκέκραξα, ἱστῶμεν στίχους στ΄, καὶ ψάλομεν τὰ ἑξῆς Προσόμοια. Ἦχος α΄. Ὦ τοῦ παραδόξου θαύματος.
Ὦ τοῦ παραδόξου θαύματος! ἐν φρικτῷ Γολγοθᾷ, τῷ Σταυρῷ κρεμάμενος, Δεσπότης ὁ τοῦ παντός, νεκρὸς ἐγένετο· Ὃν βλέπων ὁ Ἰωσήφ, Ἀριμαθαίας ὁ γόνος ὁ πάντιμος, εὐσχήμων ὢν βουλευτής, πρὸς τὸν Πιλᾶτον ἐν τάχει ἀνέδραμε· τὸ τεθεωμένον Σῶμα, παρ’ αὐτοῦ αἰτήσασθαι, τοῦ κηδεῦσαι πρεπόντως, ὡς καινῆς ζωῆς θεμέλιον.
Βαβαὶ τῶν Σῶν μεγαλείων Χριστέ! ὡς χειρὶ τοῦ δούλου, ἐβαπτίσθης πρότερον, καὶ πάντας ἐκ τῆς ἐχθροῦ, δουλείας ἔσωσας· χερσὶ νῦν τοῦ Ἰωσήφ, ἐν τῷ ταμείῳ τῆς γῆς καταθέμενος, Βασίλειον ἰσχυρόν, τὸ τοῦ θανάτου εἰς τέλος ἐσάλευσας· καὶ τὴν αἰώνιον δόξαν, τοῖς θνητοῖς δεδώρησαι, Ἀναστάσεως θείας, καὶ ζωὴν τὴν ἀτελεύτητον.
Τὸ Σὸν ἀκήρατον ἔθετο, μετὰ δέους σῶμα, φθορᾶς τὸ ὑπέρτερον, ἐν τάφῳ ὁ Ἰωσήφ, ἐκ τοῦ Σταυροῦ καθελών· Ἀγγέλων τὰς στρατιάς, τὰς πυριμόρφους τῇ πράξει ἐπέφθασε· ἐν πτέρυξι γὰρ αὐτῶν, τὸν Βασιλέα τῆς δόξης βαστάζουσι· καὶ ἀκαταπαύστοις ὕμνοις, καθαρῶς λατρεύουσι, καὶ αἰνοῦσιν ἀξίως, ὡς πηγὴν τῆς ἀγαθότητος.
Ἕτερα. Ἦχος δ΄. Ὡς γενναῖον ἐν Μάρτυσι.
Ἰωσὴφ τὸν εὐσχήμονα, βουλευτὴν ἐπαινέσωμεν, Ἐκκλησίας ἔξοχον ἐγκαλλώπισμα· Ἀριμαθαίας τὸ βλάστημα, Χριστοῦ τὸν πιστότατον, κεκρυμμένον μαθητήν, τὸν ἐν πλούτῳ ἐκλάμποντα· καὶ πλουτίζοντα, δωρεῶν ἀντιδόσεσι πλουσίαις, τοὺς πιστῶς τὴν πολιτείαν, τούτου τιμῶντας τὴν ἔνθεον.
Ἐν νεκροῖς θεωήσας σε, Ἰωσὴφ ὁ θεράπων σου, ζωοδότα Κύριε ἀποθέμενος· πᾶσαν δειλίαν ἀνέδραμε, Πιλάτῳ καὶ ᾔτησε, Σοῦ τὸ σῶμα τὸ σεπτόν, καὶ ἀκήρατον θάψασθαι, τὸ αἰδέσιμον, καὶ βροτοῖς καὶ Ἀγγέλοις τὸ πηγάζον, τῆς ζωῆς τῆς ἀθανάτου, τὴν αἰωνίαν ἀπόλαυσιν
Μακαρίζω παλάμας σου, Ἰωσὴφ παμμακάριστε, αἷς καθεῖλες Κύριον τῶν δυνάμεων· ἐκ τοῦ Σταυροῦ ἐν ᾧμ πέπονθε, καὶ σμύρνῃ ηὐτρέπισας, καὶ ἀλόῃ πρεπωδῶς, καὶ σινδόνι ἐνείλησας· καὶ κατέθεσας, ἐν μνημείῳ σφραγίσας τοῦτο λίθῳ, ὡς ζωῆς ἀληθεστάτης, πέτραν τὴν ὄντως ἀκρόγωνον.
Δόξα. Ἦχος α΄.
Τὰ πάνσεπτά σου ὄμματα, μακαρίζω ἀξίως, καὶ μεγαλύνω ἀεί, ὑπὲρ τὰ τοῦ θεόπτου Μωϋσέως, Ἰωσὴφ θεοπτικότατε, ὑπουργὲ τῶν τοῦ Θεοῦ ἀῤῥήτων μυστηρίων. Ὃν γὰρ ἐκεῖνος πάλαι, ἐν τῷ ὄρει τῷ Σινᾷ, γνόφῳ καλυπτόμενος κατεῖδε, καὶ τὰς πλάκας τὰς λιθίνας τοῦ νόμου, ταῖς χερσὶν ἐδέξατο, εἰς τὸ καθοδηγῆσαι λαὸν περιου΄σιον. Τοῦτον ἠξιώθης σὺ καθορᾶν, ἐν τῷ τῆς χάριτος φωτί. Νεκρὸν δὲ δι’ ἡμᾶς γενόμενον, ταῖς χερσί σου λαβών, τὸ πανακήρατον τοῦ Δεσπότου Σῶμα, ἐν μνήματι θείς, τῷ λίθῳ ἐσφράγισας. Τοῦτον ὡς Θεόν, σὺν παῤῥησίᾳ ἱκέτευε, ἅμα Μωσῇ καὶ Ἀποστόλοις, τὴν ζωὴν ἡμῖν δωρεῖσθαι τὴν αἰώνιον.
Καὶ νῦν... Θεοτοκίον
Τὴν παγκόσμιον δόξαν, τὴν ἐξ ἀνθρώπων σπαρεῖσαν, καὶ τὸν Δεσπότην τεκοῦσαν, τὴν ἐπουράνιον πύλην, ὑμνήσωμεν Μαρίαν τὴν Παρθένον, τῶν Ἀσωμάτων τὸ ᾆσμα, καὶ τῶν πιστῶν τὸ ἐγκαλλώπισμα· αὕτη γὰρ ἀνεδείχθη οὐρανός, καὶ ναὸς τῆς Θεότητος· αὕτη τὸ μεσότοιχον τῆς ἔχθρας καθελοῦσα, εἰρήνην ἀντεισῆξε, καὶ τὸ Βασίλειον ἠνέῳξε. Ταύτην οὖν κατέχοντες, τῆς πίστεως τὴν ἄγκυραν, ὑπέρμαχον ἔχομεν, τὸν ἐξ αὐτῆς τεχθέντα Κύριον. Θαρσείτω τοίνυν, θαρσείτω λαὸς τοῦ Θεοῦ· καὶ γάρ αὐτὸς πολεμήσει τοὺς ἐχθρούς, ὡς παντοδύναμος.
Εἴσοδος. Φῶς ἱλαρόν, Προκείμενον τῆς ἡμέρας καὶ τὰ Ἀναγνώσματα.
Προφητείας Ἡσαΐου τὸ Ἀνάγνωσμα.(μγ´ 9-14).
Τάδε λέγει Κύριος. Πάντα τὰ ἔθνη συνήχθησαν ἅμα, καὶ συναχθήσονται ἄρχοντες ἐξ αὐτῶν. Τίς ἀναγγελεῖ ταῦτα ἐν αὐτοῖς; ἢ τὰ ἐξ ἀρχῆς, τίς ἀκουστὰ ποιήσει ὑμῖν; Ἀγαγέτωσαν τοὺς μάρτυρας αὐτῶν καὶ δικαιωθήτωσαν, καὶ εἰπάτωσαν ἀληθῆ. Γίνεσθέ μοι μάρτυρες, καὶ ἐγὼ μάρτυς Κύριος ὁ Θεός, καὶ ὁ παῖς, ὃν ἐξελεξάμην· ἵνα γνῶτε, καὶ πιστεύσητε, καὶ συνῆτε, ὅτι ἐγώ εἰμι. Ἔμπροσθέν μου οὐκ ἐγένετο ἄλλος Θεός, καὶ μετ᾿ ἐμὲ οὐκ ἔσται. Ἐγώ εἰμι ὁ Θεός, καὶ οὐκ ἔστι πάρεξ ἐμοῦ ὁ σῴζων. Ἐγὼ ἀνήγγειλα καὶ ἔσωσα, ὠνείδισα, καὶ οὐκ ἦν ἐν ὑμῖν ἀλλότριος. Ὑμεῖς ἐμοὶ μάρτυρες, καὶ ἐγὼ Κύριος ὁ Θεός· ὅτι ἀπ᾿ ἀρχῆς ἐγώ εἰμι, καὶ οὐκ ἔστιν ὁ ἐκ τῶν χειρῶν μου ἐξαιρούμενος. Ποιήσω, καὶ τίς ἀποστρέψει αὐτό; Οὕτω λέγει Κύριος ὁ Θεός, ὁ λυτρούμενος ἡμᾶς, ὁ Ἅγιος Ἰσραήλ.
Σοφίας Σολομῶντος τὸ Ἀνάγνωσμα.(γ´ 1-9).
Δικαίων ψυχαὶ ἐν χειρὶ Θεοῦ, καὶ οὐ μὴ ἅψηται αὐτῶν βάσανος. Ἔδοξαν ἐν ὀφθαλμοῖς ἀφρόνων τεθνάναι, καὶ ἐλογίσθη κάκωσις ἡ ἔξοδος αὐτῶν, καὶ ἡ ἀφ᾿ ἡμῶν πορεία σύντριμμα· οἱ δέ εἰσιν ἐν εἰρήνῃ. Καὶ γὰρ ἐν ὄψει ἀνθρώπων ἐὰν κολασθῶσιν, ἡ ἐλπὶς αὐτῶν ἀθανασίας πλήρης. Καὶ ὀλίγα παιδευθέντες, μεγάλα εὐεργετηθήσονται· ὅτι ὁ Θεὸς ἐπείρασεν αὐτούς, καὶ εὗρεν αὐτοὺς ἀξίους ἑαυτοῦ. Ὡς χρυσὸν ἐν χωνευτηρίῳ ἐδοκίμασεν αὐτούς, καὶ ὡς ὁλοκάρπωμα θυσίας προσεδέξατο αὐτούς. Καὶ ἐν καιρῷ ἐπισκοπῆς αὐτῶν ἀναλάμψουσι, καὶ ὡς σπινθῆρες ἐν καλάμῃ διαδραμοῦνται. Κρινοῦσιν ἔθνη, καὶ κρατήσουσι λαῶν, καὶ βασιλεύσει αὐτῶν Κύριος εἰς τοὺς αἰῶνας. Οἱ πεποιθότες ἐπ᾿ αὐτόν, συνήσουσιν ἀλήθειαν, καὶ οἱ πιστοὶ ἐν ἀγάπῃ προσμενοῦσιν αὐτῷ· ὅτι χάρις καὶ ἔλεος ἐν τοῖς ὁσίοις αὐτοῦ, καὶ ἐπισκοπὴ ἐν τοῖς ἐκλεκτοῖς αὐτοῦ.
Σοφίας Σολομῶντος τὸ Ἀνάγνωσμα. (Κεφ. ζ΄ 7-15)
Δίκαιος, ἐὰν φθάσῃ τελευτῆσαι, ἐν ἀναπαύσει ἔσται. Γῆρας γὰρ τίμιον οὐ τὸ πολυχρόνιον, οὐδὲ ἀριθμῷ ἐτῶν μεμέτρηται. Πολιὰ δέ ἐστι φρόνησις ἀνθρώποις, καὶ ἡλικία γήρως βίος ἀκηλίδωτος. Εὐάρεστος Θεῷ γενόμενος, ἠγαπήθη· καὶ ζῶν μεταξὺ ἁμαρτωλῶν, μετετέθη. Ἡρπάγη, μὴ κακία ἀλλάξῃ σύνεσιν αὐτοῦ, ἢ δόλος ἀπατήσῃ ψυχὴν αὐτοῦ· βασκανία γὰρ φαυλότητος ἀμαυροῖ τὰ καλά, καὶ ῥεμβασμὸς ἐπιθυμίας μεταλλεύει νοῦν ἄκακον. Τελειωθεὶς ἐν ὀλίγῳ, ἐπλήρωσε χρόνους μακρούς· ἀρεστὴ γὰρ ἦν Κυρίῳ ἡ ψυχὴ αὐτοῦ· διὰ τοῦτο ἔσπευσεν ἐκ μέσου πονηρίας. Οἱ δὲ λαοὶ ἰδόντες καὶ μὴ νοήσαντες, μηδὲ θέντες ἐπὶ διανοίᾳ τὸ τοιοῦτον, ὅτι χάρις καὶ ἔλεος ἐν τοῖς Ὁσίοις Αὐτοῦ, καὶ ἐπισκοπὴ ἐν τοῖς ἐκλεκτοῖς Αὐτοῦ.
Λιτή. Ἦχος α΄.
Δεῦτε πιστοὶ συμφώνως πάντες, τὰ τῆς καρδίας ὄμματα καθάραντες, τῷ τῆς ἀγάπης ἁγνισμῷ, ἐν Γολογθᾷ συνέλθωμεν τῷ Πνεύματι, ἵνα τὸ Πάθος τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, ἐν πίστει προσκυνήσωμεν· καὶ τὸ πανάγιον Αὐτοῦ Σταυρόν, νοερῶς περιπτυσσόμενοι, τὰ ἐν Αὐτῷ τελεσθέντα εὐλαβῶς ἐνοπτρισώμεθα. Ἴδωμεν Θεὸν ἀληθινόν, Πάθη καὶ τὸν Θάνατον, δι’ ἡμᾶς ἑκουσίως ὑποστάντα· τὸν δὲ μαθητὴν Αὐτοῦ, καὶ φίλον γνήσιον, Ἰωσὴφ τὸν πάνυ, εὐσχήμονα βουλευτήν, τῷ ἀψευδεῖ φίλτρῷ πρὸς Αὐτὸν κοσμηθέντα, καὶ τῇ ἀῤῥαγεῖ πίστει στηριχθέντα, τὸ πανακήρατον σῶμα μυρίσας, τῇ σμυρναλόῃ καὶ τοῖς ὀθονίοις νεκροπρεπῶς εἰλίσας, τῷ τάφῳ καταθέμενος. Ἔνθα ἀπαντλῶν τῆς ζωῆς τὴν ἀπαρχήν, μεταδίδωσιν ἡμῖν ταῖς Αὐτοῦ ἱκεσίαις, ῥεῖθρα τὰ νεκρέγερτα.
Ἦχος β΄.
Τὴν ἐπωνυμίαν τῆς καλῆς εὐσχημοσύνης, τῇ τῶν τρόπων σου εὐκοσμίᾳ, δικαίως ἐκτήσω Ἰωσὴφ εὐσχῆμον, ἄνερ ἐπιθυμιῶν τῶν τοῦ πνεύματος. Τῆς φιλοθεΐας γὰρ κτησάμενος τὸν πλοῦτον, καὶ τῆς εὐψυχίας συνεκτήσω τὸ χάρισμα· ὅθεν τόλμην τὴν καλλίστην ἀναλαβών, προσῆλθες τῷ ἄρχοντι Πιλάτῳ, αἰτῆσαι καὶ λαβεῖν, τοῦ Παμβασιλέως Χριστοῦ τὸ πανακήρατον σῶμα, τὸ θανάτου ἑκουσίως γευσάμενος, ἵνα τὴν πικρίαν τοῦ θανάτου, ἣν παρακοὴ ἡμῖν ἐπέφερε ἐξαλείψῃ ὡς Θεός, καὶ δωρήσηται παντὶ τῷ γένει τοῦ Ἀδάμ, ζωῆς τὸν γλυκασμὸν καὶ Ἀνάστασιν εἰς τοὺς αἰῶνας.
Ἦχος γ΄.
Ἀριμαθαία σκίρτα ἱερῶς, καὶ τῷ πνεύματι χόρευε, ὅτι ἐκ λαγόνων σου λαμπρῶν, υἱὸς ἔνδοξος γεγένηται, Ἰωσὴφ ὁ ἐνθεώτατος, τὸ τοῦ Πνεύματος πληρέστατον δοχεῖον. Πατρὸς γὰρ τὸν νόμον ἀγαπήσας, τῷ Υἱῷ καὶ Λόγῳ Αὐτοῦ ἀκλινῶς ἠκολούθει, ὡς μαθητὴς εὐπειθέστατος καὶ φίλος κεκρυμμένος· ὅθεν καὶ ἠξίωται τιμῆς ὑπερβαλούσης, ἣν σέβουσιν αἱ στρατιαὶ Ἀγγέλων. Ὃν γὰρ μετὰ δέους λατρεύουσι αὗται καὶ λιτανεύουσι πτέρυξι κεκαλυμμέναις, Ἰωσὴφ οὗτος ὁ θειότατος, ἠξιώθη ταὶς χερσὶν αὐτοῦ νεκροστολῆσαι, καὶ τῷ ταμείῳ τῆς γῆς καταθέσθαι, ὡς θησαύρισμα ὑπέρτιμον· διὸ καὶ ἡμῖν δωρεῖται, τῶν ἀρετῶν τὸν θησαυρόν, τὸν μὴ παλαιούμενον, καὶ αἰωνίων ἀγαθῶν τὴν ἀπόλαυσιν.
Ἦχος δ΄.
Τὴν ὁμωνυμίαν τὴν κλεινήν, τοῦ μακαρίου τῆς Παρθένου Μνήστορος καλῶς ἐκτήσω, καὶ ἐπαξίως ἐδικαίωσας, Ἰωσὴφ θεοτίμητε. Ὡς γὰρ ἐκεῖνος τὸν θησαυρὸν τῆς ζωῆς Χριστόν, ἐν τῷ σπηλαίῳ ἐφύλαξε, τούτου κηδεμὼν φιλόστοργος γενόμενος, σὺ ἐν τῷ τάφῳ τῷ καινῷ ἐφύλαξας, ὡς θησαύρισμα τῆς αἰωνίου σωτηρίας, τούτου κηδευτὴς φιλόφρων γεγονώς, καὶ θεράπων πιστόστατος. Κρείττονος οὖν εὐκλείας τυχῶν, καὶ αἰωνίου δόξης κοινωνὸς γενόμενος, μὴ διαλίπῃς πρεσβεύειν ἐκτενῶς τῷ Κυρίῳ, τοῦ διδόναι καὶ ἡμῖν ἀθανάτου δόξης τὸν ἀείφωτον στέφανον.
Ἦχος πλ. α΄.
Ταῖς ἀγγελικαῖς ταξιαρχίαις ἑνούμενοι πιστοί, δεῦτε πανευπρεπῶς ὑμνολογήσωμεν πάντες, Ἰωσὴφ τὸν θειότατον, τὸν τῇ πολιτείᾳ χρηματίσαντα ἰσάγγελον καὶ μέγαν, ὡς ζηλώσαντα καλῶς τῶν ἀρετῶν τοὺς τρόπους. Σχήματι οὖν εὐσεβείας κοσμούμενος καὶ ἔργοις ἐπαινετοῖς διακρινόμενος, ὑπούργησε μυστήρια τὰ ἄῤῥητα καὶ ξένα. Τὸν ὑπ’ Ἀγγέλων γὰρ ἀενάως δοξολογούμενον καὶ ὡς Θεὸν τοῦ παντὸς λατρευόμενον, χερσὶν αὐτοῦ τιμαίαις ἐκ τοῦ Σταυροῦ καθεῖλε καὶ νεκροπρεπῶς ἐν τῇ γῇ ἠσφαλίσατο, θείᾳ σιγῇ διακονήσας τὸν ἀσιγήτως ἀινούμενον, ὑπὸ πάσης τῆς κτίσεως ὡς Δεσπότην τῶν ἁπάντων. Μεγαλύνοντες αὐτὸν καὶ τὴν αὐτοῦ διακονίαν θαυμάζοντες, οὕτω βοῶντες εἴπωμεν· σὺν Ἀσωμάτοις τὸν Θεὸν δυσώπει Πάτερ θεοτιμήτε ὑπὲρ ἡμῶν, ὅπως τῶν σωματικῶν παθῶν ἀπαλλαγέντες καὶ τῶν γηΐνων ὑψούμενοι φροντίδων, τὴν οὐράνιον κτησώμεθα πολιτείαν, ἔνθα τὸ πολίτευμα τῶν ἀπ’ αἰῶνος ἐστὶν Ἁγίων.
Ἦχος πλ. β΄.
Ὑπὲρ τὴν ἁμαρτωλόν, ἣν Χριστὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν ἐμακάρισε, καὶ τὸ αὐτῆς φίλτρον διελάλησε, τιμῷ σε καὶ μακαρίζω ἐν ᾠδαῖς ἐπαξίως, ἀγαθὲ καὶ παμμακάριστε, Ἰωσὴφ εὐσχῆμον βουλευτά· ὅτι ἐκείνη μὲν τοὺς πόδας τοῦ Διδασκάλου ἠξιώθη ἐγγίσαι καὶ προσψαῦσαι ἐν σπουδῇ καὶ τῷ πολυτίμῳ μύρῳ σὺν τοῖς δάκρυσι τούτοις πλύναι καὶ μυρίσαι καθαρῶς, ὡς μυρισμοῦ παντὸς ὑπέρτερον τῇ χρείᾳ. Σὺ δὲ τὸ τεθεώμενον σῶμα καὶ Δεσποτικόν, τῷ μύρῳ τῆς σμυρναλόης ὅλον, ταῖς χερσί σου προσψαύσας καὶ καλῶς ἀλείψας, τοῖς ὀθονίοις συνέδησας καὶ τῷ μνημείῳ κατέθου· διό σου τὸ μνημόσυνον, ἀδιστάκτως πάντες ἐγκωμιάζομεν, σὲ δὲ οὐ παυόμεθα ὑμνεῖν. Πρέσβευε τῷ Θεῷ τοῦ ἀξιῶσαι καὶ ἡμᾶς, Τούτῳ προσάγειν μετανοίας μύρον μυστικόν, καὶ δάκρυα καρδίας, ἐν συντριβῆ, ὅπως εὕρωμεν ζωὴν τὴν εἰς τοὺς αἰῶνας διαμένουσαν.
Δόξα. Ἦχος πλ. δ΄.
Θεομακάριστε Πάτερ, εὐσχῆμον βουλευτά, τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ κοσμῆτορ ἐνθεώτατε! Πῶς μὴ θαυμάσωμεν τὰς μεγαλουργίας τῶν σῶν ἐνθέων ἐπιτευγμάτων; Τῆς τόλμης τὸ μέγεθος; Τῆς εὐψυχίας σου τὸ ὕψος; Τοῦ πλούτου τῆς πρὸς Θεὸν ἀγάπης τὸ ἄμετρον βάθος; ὅτι πάντα οὐδὲν ἐλογίσω, ἵνα Χριστῷ μετὰ τὸ Πάθος, ὡς νεκρὸν τὰ πρέποντα καθυπουργήσῃς. χαίροις διό σοι λέγομεν Ἰωσήφ, τῆς πρὸς Θεὸν ἀγάπης ἡ ἀκριβὴς ὑποτύπωσις, καὶ τῶν εὐσχημόνων ἀνδρῶν ἡ σεμνοπρέπεια. Χαίροις κηδευτὰ τοῦ Ζωοδότου ἱερώτατε, ὁ ἐξαιρέτως τοῦτον ταῖς παλάμαις σου ἐνταφιάσας. Ταύτας ὑπὲρ ἡμῶν ἀνάγαγε τῷ θρόνῳ τῆς μεγαλωσύνης, τὴν χάριν ὅπως λάβωμεν εὐχαῖς σου εὐπροσδέκτοις, τοῦ φιλεῖν Χριστοῦ τὸν νόμον πλεῖον πάντων, ἵνα τῆς ζωῆ τὴν πλησμονὴν ὑπερπλειόνως ἀπολαύσωμεν.
Καὶ νῦν... Θεοτοκίον
Ἀνύμφευτε Παρθένε, ἡ τὸν Θεὸν ἀφράστως συλλαβοῦσα σαρκί, Μήτηρ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου, σῶν οἰκετῶν παρακλήσεις δέχου Πανάμωμε, ἡ πᾶσι χορηγοῦσα καθαρισμὸν τῶν πταισμάτων, νῦν τὰς ἡμῶν ἱκεσίας προσδεχομένη, δυσώπει σωθῆναι πάντας ἡμᾶς.
Εἰς τὸν Στίχον. Ἦχος πλ. α΄. Χαίροις ἀσκητικῶν.
Χαίροις, Ἀριμαθαίας βλαστέ, τῶν βουλευτῶν ἡ εὐκοσμία ἡ πάντιμος, ὁ πλούτῳ κεκοσμημένος, τῶν θεουργῶν ἀρετῶν, τῆς εὐσχημοσύνης ὑποτύπωσις· ὁ φίλτρον διάπυρον, εὐσεβείας κτησάμενος, καὶ διαπρέψας, ἐν ἠθῶν τελειότητι, δι’ ὧν εὕρηκας, θησαυρὸν ἀδαπάνητον· χαίροις ὅτι ἠγλάϊσας, χορὸν τὸν ὑπέρτιμον, τῶν Μαθητῶν τοῦ Κυρίου, τῇ θαυμαστῇ πολιτείᾳ σου, Αὐτὸν ἐκδυσώπει, Ἰωσὴφ ἡμῖν διδόναι τὸ μέγα ἔλεος.
Στ.: Θαυμαστὸς ὁ Θεὸς ἐν τοῖς ἁγίοις Αὐτοῦ.
Τάξεις, τῶν Χερουβὶμ ἀληθῶς, καὶ Σεραφεὶμ ὦ Ἰωσὴφ ὑπερβέβηκας, Δεσπότην γὰρ τῶν ἁπάντων, Ὃν μετὰ δέους πολλοῦ, ἐν ὑψίστοις αὗται λιτανεύουσι· εὐθὺς ὡς ἑώρακας, ἐν τῷ Ξύλῳ νεκρούμενον, πρὸς τὸν Πιλᾶτον, ἐν σπουδῇ πλείστῃ ἔδραμες, καὶ ἐζήτησας, παῤῥησίᾳ εὐτόλμῳ σου· σῶμα Τούτου τὸ ἄχραντον, τὸ πᾶσιν αἰδέσιμον, παραλαβεῖν καὶ κηδεῦσαι, σὺν Νικοδήμῳ θεόφρονι, ζωὴν αἰωνίαν, τὸ πηγάζον τπῖς ἀνθρώποις, καὶ τὴν Ἀνάστασιν.
Στ.: Τοῖς ἁγίοις τοῖς ἐν τῇ γῇ Αὐτοῦ, ἐθαυμάστωσεν ὁ Κύριος.
Χεῖράς σου, τὰς σεπτὰς Ἰωσήφ, ἐν εὐλαβείᾳ περισσῇ κατασπάζομαι, τῶν ὅλων γὰρ Βασιλέα, ἀποκαθεῖλες Σταυροῦ, καὶ τῇ σμυρναλόῃ θείως ἤλειψας· εἰλήσας σινδόνι τε, καθαρωτάτῃ ὡς ἔπρεπε, ἐν τῷ μνημείῳ, τῷ καινῷ ἐναπέθηκας, καὶ ἐσφράγισας, λίθῳ τούτου τὴν εἴσοδον· δεῦρο οὖν εὐμενέστατε, Θεῷ ἀναπέτασον, τὰς σεβασμίας σου χεῖρας, ὑπὲρ ἡμῶν ἐξαιτούμενος, εὑρεῖν σωτηρίαν, καὶ εἰρήνην τὴν βαθείαν, καὶ θεῖον ἔλεος.
Δόξα. Ἦχος πλ. δ΄.
Χριστοῦ τὸν φίλον σήμερον, χρεωστικῶς ὑμνολογήσωμεν ὦ φιλόχριστοι. Χριστοῦ τὸν μαθητήν, οἱ μαθητεύοντες ἐν τῷ ἀγῶνι τῶν ἀρετῶν, δεῦτε ἐγκωμιάσωμεν. Χριστοῦ τὸν κηδευτὴν τὸν θειότατον, οἱ νεκρωθέντες τῇ ῥαθυμίᾳ, δεῦτε φιλοτίμως ἐπαινέσωμεν. Χριστοῦ τὸν κήρυκα τὸν μεγαλόφωνον, τὸν λαλήσαντα τῆς Ἀναστάσεως τὸ μυστήριον, δεῦτε πάντες φωναῖς αἰσίαις μεγαλύνωμεν. Χριστοῦ τὸν εὐσχήμονα οἰκονόμον, καὶ τῆς χάριτος εὐπρεπέστατον τρόφιμον, ἐν ἔργοις θεαρέστοις καὶ χάρισιν εὐποιΐας, δεῦτε σεμνολογήσωμεν. Χριστοῦ τὸν ἀκραίμονα ἀκόλουθον, τὸν ἄχρι Σταυροῦ πιστότατον φίλον, ἐν χριστωνύμοις ᾠδαῖς εὐφημήσωμεν πιστῶς. Χαίροις λέγοντες, Ἰωσὴφ θεοδόξαστε Πάτερ, τῆς Ἐκκλησίας πλοῦτε πανυπέρτιμε, τῶν βουλευτῶν ἡ δόξα, ὁ ἐν εὐσχήμονι πολιτείᾳ τὸν Βασιλέα τῆς δόξης κατευφράνας, καὶ Τοῦτον ἀξιωθείς, ταῖς χερσί σου νεκροστολῆσαι καὶ ἐν τῇ γῇ πρεπωδῶς καταθέσθαι. Μείζονος οὖν δόξης παρ’ Αὐτοῦ τυχών, καὶ εὐκλείας τῆς ἀρίστης, πρέσβευε δεόμεθα, τοῦ τιμῆσαι καὶ ἡμᾶς Αὐτοῦ τὸ ἅγιον ὄνομα, ἵνα λάβωμεν καλῶς τὸ τῆς δόξης ἀκήρατον στέφανον.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Δέσποινα, πρόσδεξαι τὰς δεήσεις τῶν δούλων Σου, καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς, ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως.
Νῦν ἀπολύεις. Τρισάγιον.
Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης,
Κατιδὼν τεθνεῶτα ἐν Σταυρῷ τὸν Θεάνθρωπον, ἔδραμες Ποντίῳ Πιλάτῳ, Ἰωσὴφ τοῦ αἰτήσασθαι· τὸ Σῶμα τὸ ἀκήρατο λαβεῖν, ἀλείψας συρναλόῃ δὲ καλῶς, καὶ εἰλίσας ἐν σινδόνι τῇ καθαρᾷ, καινῷ μνημείῳ τέθηκας· χαίροις Ἀριμαθαίας βουλευτά, ἄνερ εὐσχῆμον πλοῦσιε· χαίροις τοῦ Ζωοδότου κηδευτά, καὶ κῆρυξ μεγαλόφωνε.
Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Τοῦ Γαβριὴλ φθεγξαμένου σοι Παρθένε τὸ Χαῖρε, σὺν τῇ φωνῇ ἐσαρκοῦτο ὁ τῶν ὅλων Δεσπότης, ἐν σοὶ τῇ ἁγίᾳ κιβωτῷ, ὡς ἔφη ὁ δίκαιος Δαυΐδ, ἐδείχθης πλατυτέρα τῶν οὐρανῶν, βαστάσασα τὸν Κτίστην σου. Δόξα τῷ ἐνοικήσαντι ἐν σοί, δόξα τῷ προελθόντι ἐκ σοῦ, δόξα τῷ ἐλευθερώσαντι ἡμᾶς διὰ τοῦ τόκου σου.
Ἀπόλυσις.
ΕΝ Τῼ ΟΡΘΡῼ
Μετὰ τὴν α’ Στιχολογίαν, Κάθισμα. Ἦχος α΄. Τὸν τάφον Σου Σωτήρ.
Συστήματα πιστῶν, φιλοχρίστων χορεῖαι, σὺν θείαις στρατιαῖς, ἀσωμάτων Ἀγγέλων, τιμήσωμεν ἐν ᾄσμασιν, Ἰωσὴφ τὸν εὐσχήμονα· τὸν κηδεύσαντα, τὸ πανακήρατον σῶμα, τοῦ συντρίψαντος, τὴν δυναστείαν τοῦ ᾍδου, Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν.
Δόξα.
Ἰδὼν ἐν τῷ Σταυρῷ, τὸν Δεσπότην τῶν ὅλων, κρεμάμενον σαρκί, Ἰωσὴφ καὶ θανόντα, σπουδῇ θεοτιμήτῳ σου, τῷ Πιλάτῳ προσέδραμες· ἐξαιτήσασθαι, τὸ ζωοπάροχον σῶμα, τοῦ ἑνώσαντος, τὰ διεστῶτα βουλήσει, Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Ἡ βάτος ἐν Σινᾷ, ἣν Μωσῆς ἐθεώρει, Παρθένε Μαριάμ, Σὲ σαφῶς προεδήλου, τὸ πῦρ γὰρ τῆς θεότητος, συλλαβοῦσα ἐν μήτρᾳ Σου· ἀκατάφλεκτος, διαμεμένηκας Κόρη, ὅθεν δέομαι, τὰ τυραννοῦντά με πάθη, εὐχαῖς Σου κατάφλεξον.
Μετὰ τὴν β΄ Στιχολογίαν, Κάθισμα. Ἦχος γ΄. Τὴν ὡραιότητα.
Τὸν ἐποχούμενον, Ἀγγέλων πτέρυξι, καὶ δοξαζόμενον, πυρίνοις στόμασι, Τοῦτον καθεῖλες Ἰωσήφ, πηλίναις χερσὶ ἐκ ξύλου· σμύρνῃ πρεπωδέστατα, καὶ ἀλόῃ ἐμύρισας, καθαρᾷ σινδόνι δέ, ἐνείλησας κατέθεσας· μνημείῳ ἐν καινῷ ὅθεν εὗρες, κλέος ζωῆς αἰωνιζούσης.
Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Ὄρος καλοῦμέν Σε, δασὺ καὶ σύσκιον, πύλην Σὲ ἔγνωμεν, τὴν ἀδιάβατον, δι’ ἧς διῆλθεν ὁ Θεός, ἁγνήν Σε διατηρήσας· χαίροις πανυπέραγνε, παρθενίας κειμήλιον· χαίροις ἀπειρόγαμε, τῆς ἁγνείας ἡ ἄβυσσος, κεφάλαιον τῆς θείας σοφίας· χαίροις ὑπέρκαλλε Μαρία.
Μετὰ τὸν Πολυέλεον, Κάθισμα. Ἦχος πλ. δ΄. Τὸ προσταχθέν.
Τὸν οὐρανοὺς ἐν νεφέλαις σπαργανοῦντα, καὶ ἐν ἀνέμων τοῖς πτεροῖς περιπατοῦντα, ταῖς χερσί σου τοῦ Ξύλου Ἰωσὴφ καθεῖλες· εἰλήσας δὲ ὀθονίοις τάφῳ καινῷ, κατέθου καὶ ἐκομίσω ἐν οὐρανοῖς· θησαυρὸν ἀδιάφθορον, ὃν διανέμεις ἀεί, τοῖς πίστει ἀνακράζουσι· χαίροις Πάτερ θειότατε.
Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Τῶν Προφητῶν ὁ χορὸς ὁ θεηγόρος, πολυμερῶς ἐν ταῖς γραφαῖς ἁγνὴ ἐλάλει, τὸ ἀπόῤῥητον θαῦμα ᾄδων Σῆς λοχείας· πῶς τίκτει Θεοῦ τὸν Λόγον ἄνευ σπορᾶς, καὶ μένεις πάλιν Παρθένος ὥσπερ τὸ πρίν· τοῦ Ἀδὰμ τὴν κατήφειαν, εἰς χαρμονὴν ἀληθῆ, καὶ δόξαν μετατρέψασα· χαίροις θαῦμα παγκόσμιον.
Εἶτα, οἱ Ἀναβαθμοί· τὸ α’ Ἀντίφωνον τοῦ δ’ ἤχου.
Προκείμενον: Θαυμαστὸς ὁ Θεὸς ἐν τοῖς ἁγίοις Αὐτοῦ.
Στ.: Τοῖς ἁγίοις τοῖς ἐν τῇ γῇ Αὐτοῦ, ἐθαυμάστωσεν ὁ Κύριος.
Εὐαγγέλιον, ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον (Κεφ. ΙΕ΄, 43-47). Ζήτει τῷ Ι΄ τῆς Μεγάλης Πέμπτης.
Ὁ Ν’ ψαλμός.
Δόξα: Ταῖς τοῦ Κηδευτοῦ Σου...
Καὶ νῦν: Ταῖς τῆς Θεοτόκου...
Ἰδιόμελον. Ἦχος πλ. δ΄. Στ.: Ἐλέησόν με ὁ Θεός...
Δεῦτε ἅπαντες οἱ πιστοί, ἐν κάλλεσιν ᾀσμάτων, καταστέψωμεν σήμερον, Ἰωσὴφ τὸν εὐσχήμονα, τὸν κάλλει πολιτείας ἀρίστης κοσμούμενον, καὶ τὴν ὁμωνυμίαν τοῦ παγκάλου Ἰωσήφ, πάνυ ἀξίως δικαιώσαντα. Καὶ γὰρ ἐκείνῳ ὁμοφρόνως διάγων, τῇ σωφροσύνῃ καὶ τῇ φιλοθεΐᾳ σεμνυνόμενος, Θεὸν ἠξιώθη, τὸν ὡραῖον κάλλει ὑπὲρ υἱοὺς τῶν γηγενῶν, ἐν τάφῳ καταθέσαι· διὸ καὶ τοῦ κάλλους τοῦ Δεσποτικοῦ ὁρᾷ εἰς τοὺς αἰῶνας, ὑπὲρ ἡμῶν δεόμενος, τῶν ἐν πίστει εἰλικρινεῖ, τιμώντων εὐσεβῶς, αὐτοῦ τὸ μνημόσυνον.
Εἶτα, οἱ Κανόνες· τῆς Θεοτόκου, καὶ τοῦ Ἁγίου οὗ ἡ ἀκροστιχίς: Χεῖράς σου Ἰωσὴφ εὐσχῆμον σέβω. Ἰσιδώρας.
ᾨδὴ α’. Ἦχος α’. Σοῦ ἡ τροπαιοῦχος δεξιά.
Χαίροις ὦ εὐσχῆμον Ἰωσήφ, χαρμονικῶς ἀνακράζειν οὐ παύομαι· χάριν μοι πρυτάνευσον, ἐξ οὐρανοῦ εὐπρεπεστάτην δέομαι, τῆς σῆς πολιτείας, ὑμνολογεῖν τὰ ἐξαίσια.
Ἔλαμψας ὡς πάμφωτος ἀστήρ, Ἀριμαθαίας ἐκ πόλεως ἔνδοξε· ἥλιον τὸν ἄδυτον, ἐπεγνωκὼς ὦ Ἰωσὴφ θεσπέσιε, κάλλει ἀπροσίτῳ, τὸν καινουργοῦντα καρδίαν σου.
Ἵλεων ἀπέργασαι ἡμῖν, τὸν ζωοδότην Θεὸν τὸν φιλάνθρωπον· τάφῳ Ὃν κατέθεσας, ταῖς ἱεραῖς ὦ Ἰωσὴφ παλάμαις σου, ἃς καὶ μακαρίζω, καὶ εὐλαβῶς κατασπάζομαι.
Θεοτοκίον.
Ῥήσεις θεηγόρων Προφητῶν, παναληθῶς ἐπὶ Σοὶ ἐκπεπλήρωνται· ἔτεκες Θεάνθρωπον, ὑπερφυῶς ἄνευ σπορᾶς γὰρ ἄχραντε, τὸν τῆς πρώτης Εὔας, τὴν ὀφειλὴν ἀποτίσαντα.
ᾨδὴ γ΄. Ὁ μόνος εἰδώς.
Ἀγγέλων λαβὼν ἐπὶ τῆς γῆς, τὴν τάξιν Θεὸν ἅγιον, ὡς ἀληθῶς ἐπ’ ὤμων ἐβάστασας, ἐπὶ τοῦ Ξύλου θελήσει θνήξαντα, καὶ ἐν τάφῳ ἔθηκας, Ἰωσὴφ πανάριστε, ὡς ζωῆς ἀρχηγὸν καὶ θεμέλιον.
Στολὴν ἱερὰν θεοπρεπῶς, φορέσας παναοίδιμε, φόβον Θεοῦ ἁγνότατον ἔδραμες, λαβεῖν τὸ σῶμα Χριστοῦ τὸ ἅγιον, καταθέσθαι μνήματι, Ἰωσὴφ θειότατε, αἰωνίου ζωῆς ὡς θησαύρισμα.
Σινδόνα λαβὼν τὴν καθαράν, τὸ σῶμα ἐνετύλιξας, τοῦ οὐρανὸν εἰλήσσοντος νέφεσι, χειρὶ Αὐτοῦ τε τὴν γῆν συνέσχοντος, ἣν τῷ λόγῳ ἔκτισε, Ἰωσὴφ ἀοίδιμε, εὐσχημόνων ἀνδρῶν τὸ ἐκσφράγισμα.
Θεοτοκίον.
Ὁ τόκος ὁ Σὸς τῶν οὐρανῶν, κατέπληξε τὰ τάγματα, ὑπερφυῶς Θεὸν γὰρ ἐγέννησας, καινοποιοῦντα βροτῶν τὸ φύραμα, παραβάσει χείρονι, παντελῶς ὀλλύμενον, Θεοτόκε Παρθένε ἀπείρανδρε.
Κάθισμα. Ἦχος πλ. δ΄. Τὴν Σοφίαν καὶ Λόγον.
Εὐσεβείας τοὺς τρόπους ἀναλαβών, καὶ τῆς πίστεως ὄλβον καταπλουτῶν, ταλάντων ἐπλεόνασας, Ἰωσὴφ τὰ χαρίσματα, ὡς ἀγαθὸς θεράπων, καὶ δοῦλος πιστόστατος, καὶ μαθηταῖς ἠρίθμησαι, Χριστοῦ ἀγαλλόμενον· ὅθεν εὐσχημόνως, διανύσας σὸν βίον, κηδεῦσαι ἠξίωσαι, τὸν Δεσπότην τῆς κτίσεως, ταῖς χερσὶ ταῖς τιμίαις σου· ταύτας ἐκτενῶς τῷ Θεῷ, ὑπὲρ τῶν δούλων σου πάτερ ἀνάγαγε, τῶν τιμώντων ἐκ πόθουν, τὴν λαμπρὰν πολιτείαν σου.
Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Τῶν Ἀγγέλων τὰ πλήθη ἐν οὐρανῷ, καὶ ἀνθρώπων τὸ γένος ἐπὶ τῆς γῆς, Παρθένε μακαρίζομεν, Σὲ τὴν μόνην ἀπείρανδρον, καὶ ὡς Θεοῦ Μητέρα, συμφώνως δοξάζομεν, χαριστηρίους ὕμνους τε, προσάδομεν Δέσποινα· χαίροις μελῳδοῦντες, Θεοτόκε Μαρία, τοῦ Λόγου παλάτιον, φωτοφόρον τε σκήνωμα, καὶ εὐῶδες κειμήλιον, φγέφυρα ἑνοῦσα βροτούς, τῷ ἐκ μὴ ὄντων τὰ πάντα ποιήσαντι· Ὃν ἐκτενῶς δυσώπει, τοῦ σωθῆναι τοὺς δούλους Σου.
ᾨδὴ δ΄. Ὄρος σε τῇ χάριτι.
Ὕπτιον κατέθεσας, Θεὸν τὸν ὑπέρτατον, τὸν ἐπὶ θρόνου ὑψηλοῦ, ὡς οἰκουμένης Βασιλεύς, ἐν πόλῳ καθήμενον, καὶ τῇ δρακὶ Αὐτοῦ κρατοῦντα τὰ σύμπαντα, ὡσεὶ νεκρὸν Ἰωσὴφ ἐν τῷ μνήματι.
Ἴασιν τοῖς χρήζουσιν, ἀφθόνως τὸν δίδοντα, καὶ τοῖς χωλοῖς τὸ εὐδρομεῖν, καὶ τὸν ἐγείροντα νεκρούς, Δεσπότην ὑπνώσαντα, ὦ Ἰωσὴφ πανευσχημόνως ἐκήδευσας, πᾶσι βροτοῖς τὴν ζωὴν τὸν βραβεύοντα.
Ὤφθης θεῖον ὄχημα, Ἀγγέλων ὑπέρτερον, ἐπιβαστάσας Ἰωσήφ, ταῖς πανιέροις σου χερσί, νεκρὸν τὸν Θεάνθρωπον, τὸν Χερουβὶμ ἐπὶ πτερύγων ὀχούμενον, καὶ Σεραφὶμ τοῖς χοροῖς ἀνυμνούμενον.
Θεοτοκίον.
Σάρκα Σου ἐδάνεισας, Θεῷ παναμώμητε, καθαρωτάτην Μαριάμ, καὶ κατοικία ἑαυτοῦ, ἐγένου ὁλόφωτος, τὴν τοῦ Ἀδὰμ περιελεῖν ἀμαυρότητα, καὶ ἐπανάγειν εἰς κάλλον πρωτόκτιστον.
ᾨδὴ ε’. Ὁ φωτίσας τῇ ἐλλάμψει.
Ἡδυπνόοις ἐπαλείψας τοῖς μύροις τὸ σῶμα Χριστοῦ, καὶ εἰλήσας τῇ σινδόνι, Θεὸν τὸν ἀχώρητον, Ἰωσὴφ δυσώπησον, Αὐτὸν ἐν χώρᾳ τῶν δικαίων, τοῦ κατατάξαι τοὺς δούλους σου.
Φαεινότερον ἀστράπτεις ἡλίου σοφὲ Ἰωσὴφ ταῖς ἀκτῖσι πολιτείας, ἀμέμπτου καὶ κρείττονος, εὐσχημόνων μέγιστε, ἀνδρῶν καλῶς θεηγορούντων, τὸ εὐκλεὲς ἐγκαλλώπισμα.
Ἐπὶ πέτραν προσταγμάτων Χριστοῦ ἑδρασθεὶς Ἰωσήφ, ἠξιώθης Νομοδότου, ὑπουργῆσαι μυστήριον, ὡς κηδεύσας πάντιμε, φρικτῶς Αὐτοῦ τὸ θεῖον σῶμα, τὸ τοῖς Ἀγγέλοις αἰδέσιμον.
Θεοτοκίον.
Ὑψηλότατον τοῦ Λόγου χωρὶον ὑπάρχεις ἁγνή, ὡς χωρήσασα ἐν κόλποις Θεὸν τὸν ἀχώρητον, τῶν ἀνθρώπων γέφυρα, πρὸς πόλου ὕψος ὁδηγοῦσα, καὶ τῷ Πατρὶ καταλάττουσα.
ᾨδὴ στ΄. Ἐκύκλωσεν ἡμᾶς ἐσχάτη ἄβυσσος.
Σειραῖς τῶν ὀθονίων σῶμα εἴλησας, Θεοῦ τοῦ διαῤῥήξαντος, τῆς θαλάσσης ἀθεώρητον βυθόν, σώσαντος λαόν τε περιούσιον, ὦ Ἰωσὴφ καὶ τῶν πταισμάτων, λύσιν παρέχοντος.
Χιτῶνα τῶν παθῶν ἡμῶν διάῤῥηξον, εὐχαῖς πανευπροσδέκτοις σου, ὁ Πιλάτῳ αἰτησάμενος γυμνόν, μάκαρ Ἰωσὴφ Θεὸν τοῦ θάψασθαι, καὶ ἀρετῶν στολὴν τιμίαν, ἡμᾶς ἐπένδυσον.
Ἠδέσθησαν χοροὶ Ἀγγέλων πάνσεπτε, τὰς χεῖρας τὰς τιμίας σου, αἷς καθεῖλες ἐκ τοῦ Ξύλου Ἰωσήφ, Κύριον Θεὸν βουλήσει θνήξαντα, ταύτας πιστοὶ ἐν εὐλαβείᾳ, κατασπαζόμεθα.
Θεοτοκίον.
Μητέρα Σε Θεοῦ ἐπιγινώσκομεν, Μαρία Παναμώμητε, ὡς κυήσασα ἀῤῥήτως ἐν γαστρί, Λόγον καὶ Υἱὸν τὸν προαιώνιον, ἡμᾶς παθῶν τῆς ἀλογίας, πάντας ῥυόμενον.
Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ΄. Τῇ Ὑπερμάχῳ
Ἀριμαθαίας βουλευτὴν τὸν ἱερώτατον, τὸν κεκρυμμένον μαθητὴν Χριστοῦ εὐσχήμονα, Ἰωσὴφ τὸν πάνυ πλούσιον εὐφημοῦμεν, τὸν κηδεύσαντα πρεπόντως τὸν Θεάνθρωπον, καὶ ζωὴν ἀντιλαβόντα τὴν αἰώνιον, τούτῳ μέλποντες· χαίροις Πάτερ θειότατε.
Ὁ Οἶκος.
Τὰ τῆς ψυχῆς ἡμῶν ὄμματα ἐπιμελῶς καθάρωμεν πιστοί, ἐν εὐπρεπείας λογισμοῖς καὶ πράξεσι εὐσχήμοσι, τὴν δὲ καρδίαν ἡμῶν ἁγνίσωμεν ἐν καθαραῖς καὶ ὑψηλαῖς ἐννοίαις· ἐν ταῖς βουλαῖς Ἁγίων ὅθεν πορευόμενοι καὶ τούτων τοὺς τρόπους ἰχνηλατοῦντες, δεῦτε καὶ μεταβῶμεν ἐν τῷ φρικτῷ Γολογθᾷ, τοῦ ἐνοπτρίσασθαι τὸ μέγα καὶ φοβερὸν μυστήριον, τῆς ἄκρας τοῦ Θεοῦ ἡμῶν συγκαταβάσεως, καὶ τῆς δι’ ἡμᾶς ἀφάτου Αὐτοῦ οἰκονομίας· ἴδωμεν τοίνυν τὴν Αὐτοῦ ταπείνωσιν, πῶς Πάθη τὰ ἄχραντα ὑπομείνας, ἐν τῷ Σταυρῷ νεκρὸς ἐγένετο, ὁ τὴν ζωὴν δωρούμενος πάσῃ τῇ κτίσει καὶ τὸ φῶς χορηγῶν αὐτεξουσίως, ὁ λόγῳ Αὐτοῦ ἐν ἀρχῇ τοῦτο παραγαγών. Τοῦτον Ἰωσήφ, ὁ ἀπ’ Ἀριμαθαίας τίμιος ἀνὴρ καὶ βουλευτὴς εὐσχήμων, τοῦ Ξύλου καθελὼν καὶ τῇ σμυρναλόῃ πρεπωδῶς μυρίσας, σινδόνι δὲ καθαρᾷ, ὡς καθαρότητος πηγῇ εἰλήσας, ἐν μνημείῳ τῷ καινῷ κατέθετο, τῷ λίθῳ τοῦτο κατασφραγίσας· ὃν μακαρίζοντες ἀξίως, ἐκ βαθέων αὐτῷ εἴπωμεν πάντες· χαίροις Πάτερ θειότατε.
Συναξάριον.
Τῇ ΛΑ τοῦ αὐτοῦ Μηνός, Μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἰωσὴφ τοῦ ἀπ’ Ἀριμαθαίας, τοῦ κηδευτοῦ τοῦ Κυρίου.
Ταῖς αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν.
ᾨδὴ ζ΄. Σὲ νοητήν, Θεοτόκε κάμινον.
Ὄλβιος εἶ, Ἰωσὴφ πανάριστε, τὸν θησαυρὸν γὰρ τῆς ζωῆς, ἐκ Πιλάτου ἔσχες χερσί, τοῦτόν τε κατέθεσας, φίλτρῳ μάκαρ κρείττονι, σὺν Νικοδήμῳ ἐν μνήματι, τὸν αἰνετὸν τῶν Πατέρων, Θεὸν καὶ ὑπερένδοξον.
Νᾶμα ζωῆς, Ἰωσὴφ ἐτρύγησας, τῆς αἰωνίου ἀληθῶς, τὸν γὰρ βότρυν ἔγνως Χριστόν, γεύσεως ἀμείνονος· ὅθεν σὲ ἐνέπλησε, καὶ χαρμονῆς τὴν ἀπόλαυσιν, ὁ αἰνετὸς τῶν Πατέρων, Θεὸς καὶ ὑπερένδοξος.
Σκεῦος Θεοῦ, ἀνεδείχθης εὔχρηστον, πανευπρεπές τε Ἰωσήφ, ἠξιώθης γνῶναι Αὐτοῦ, Πάτερ τὴν λαμπρότητα, τούτῳ ὡς ἑπόμενος, καὶ τοῖς λαοῖς διεκήρυξας, τὸν αἰνετὸν τῶν Πατέρων, Θεὸν καὶ ὑπερένδοξον.
Θεοτοκίον.
Ἔαρ ἡμῖν, τῶν ψυχῶν ἀνέτειλας, Παρθενομῆτορ Μαριάμ, καὶ χειμῶνα λύεις παθῶν, ὃν Ἀδὰμ ἐπέφερε, βρώσει πρώην χείρονι, ἐν τῇ γαστρί Σου κυήσασα, τὸν αἰνετὸν τῶν Πατέρων, Θεὸν καὶ ὑπερένδοξον.
ᾨδὴ η΄. Ἐν καμίνῳ παῖδες Ἰσραήλ
Βουλευτὰ εὐσχῆμον Ἰωσήφ, ἀκόλουθε Κυρίου, τῷ πλούτῳ τῆς εὐσεβείας, τηλαυγέστερον χρυσοῦ, ἐκλάμπεις τοῖς πέρασιν· εὐλογεῖτε πάντα τὰ ἔργα, τὸν Κύριον ὑμνεῖτε, καὶ ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.
Ὡραιώθης θεῖε Ἰωσήφ, ὑπὲρ υἱοὺς ἀνθρώπων, τὸν κάλλει γὰρ ἀσυγκρίτῳ, ὑπερέχοντα βροτούς, ἐκήδευσας Κύριον· εὐλογεῖτε ψάλλων τὰ ἔργα, τὸν Κύριον ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε, εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.
Ἰουδαίων φόβον ἀποθείς, προσῆλθες τῷ Πιλάτῳ, αἰτούμενος τοῦ Δεσπότου, θαρσαλέως Ἰωσήφ, τὸ σῶμα τὸ ἄχραντον· εὐλογεῖτε ψάλλων τὰ ἔργα, τὸν Κύριον ὑμνεῖτε, καὶ ὑπερυψοῦτε, εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.
Θεοτοκίον.
Σαρκοφόρος ὤφθη δια Σοῦ, ὁ Κύριος τῆς δόξης, Παρθένον Σε φυλάξας, καὶ ἀμόλυντον ὡς πριν, ᾧ ψάλλομεν ἄχραντε· εὐλογεῖτε πάντα τὰ ἔργα, τὸν Κύριον ὑμνεῖτε, καὶ ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.
ᾨδὴ θ΄. Τύπον τῆς ἁγνῆς λοχείας Σου.
Ἶσον τῷ Πατρὶ καὶ Πνεύματι, σεσαρκωμένον Λόγον μάκαρ ἐκήδευσας, Αὐτὸν καθελὼν ὦ Ἰωσὴφ πρεπωδέστατα, ἐκ τοῦ Ξύλου Σταυροῦ ἐν ᾧ πέπονθε, ἵνα τῆς καταδίκης, ἡμᾶς τοῦ ξύλου ἐκλυτρώσηται.
Δόξης αἰωνίου ἔτυχες, ὦ Ἰωσὴφ καὶ πλούτου μὴ διαῤῥέοντος, καὶ γὰρ παριδών, ὡς νουνεχὴς τὰ ἐπίκηρα, τῷ Κυρίῳ ἐγνώσθης μακάρια, ὃν ἅμα Νικοδήμῳ, ἐνταφιᾶσαι ἠξιώθητε.
Ὥσπερ Χερουβὶμ ἐβάστασας, ὦ Ἰωσὴφ χερσί σου τὸν πάντων Κύριον, νεκρὸν καθελών, ἐκ τοῦ Σταυροῦ παναοίδιμε, καὶ μνημείῳ καινῷ κατατέθηκας· διὸ ἐπαπολαύεις, τῆς καινοτάτης Πάτερ χάριτος.
Ῥάνας τῷ Δεσπότῃ δάκρυα, ὦ Ἰωσὴφ τρισμάκαρ Τοῦτον ἐκήδευσας, νεκρὸν ὡς βροτόν, τὸν τῆς ζωῆς παρεχόμενον, καὶ θανάτου τὸ κράτος συντρίψαντα, Αὐτὸν ἀεὶ δυσώπει, ζωὴν δωρεῖσθαι τοῖς ἱκέταις σου.
Τριαδικόν.
Ἄναξ τῶν ἁπάντων ὕψιστε, ὁ ἐκ μὴ ὄντων πλάσας χειρὶ τὰ σύμπαντα, χειρὸς τοῦ ἐχθροῦ πάντας ἡμᾶς ἐλευθέρωσον, ὁ Πατὴρ ὁ Υἱὸς σὺν τῷ Πνεύματι, Τριὰς ἡ Παναγία, ἣν προσκυνοῦμεν καὶ δοξάζομεν.
Θεοτοκίον.
Σάρκα ἐξ ἁγνῶν αἱμάτων Σου, ὁ Ποιητὴς τῶν ὅλων ἁγνὴ ἐφόρεσε, Ἀδὰμ δὲ στολήν, τῆς θείας δόξης ἐνδέδυται, ἣν τῇ βρώσει καρποῦ ἐξεδύσατο· διό σε κατὰ χρέος, ἁγνὴ Παρθένε μακαρίζομεν.
Ἐξαποστειλάριον. Ἦχος γ΄. Ἐν πνεύματι τῷ ἱερῷ
Τὰς χεῖράς σου τὰς ἱεράς, Ἰωσὴφ ἐκθειάζω, δι’ ὧν Χριστὸν τὸν Κύριον, ἐκ τοῦ Ξύλου καθεῖλες, μυρίσας δὲ σμυρναλόῃ, τῇ σινδόνι εἰλήσας, καὶ τέθηκας ἐν μνημείῳ, τῷ καινῷ θεοπρεπῶς, ὡς θεμέλιον ζωῆς, καὶ θησαυρὸν σωτηρίας.
Θεοτοκίον.
Ὡς βάτον Σε ὁ Μωϋσῆς, ἀκατάφλεκτον εἶδε, Μαρία ὑπεράμωμε, ἐν γαστρί Σου γὰρ ἔσχες, ἀστέκτως πῦρ θεαρχίας, καὶ ἁγνὴ διέμεινας, τὴν ὕλην τῆς ἁμαρτίας, φλέξον οὖν μητροπρεπῶς, τοῖς βοῶσι ἐκ ψυχῆς, τοῦ Γαβριήλ Σοι τὸ χαῖρε
Αἶνοι. Ἦχος πλ. δ΄. Ὦ τοῦ παραδόξου θαύματος.
Ὦ τοῦ παραδόξου θαύματος! Τὸν ζωοδότη Χριστόν, Ἰωσὴφ ὡς ἑώρακας, Πάθη καὶ τὸν θάνατον, ἐν Σταυρῷ ὑπομείναντα, πρὸς τὸν Πιλᾶτον μάκαρ ἀνέδραμες, τόλμῃ αἰτῆσαι σῶμα τὸ ἄχραντον· ὦ ξένον ἄκουσμα, σαῖς χερσὶν κατέθεσας, τάφῳ καινῷ, Τοῦτον ὡς θεμέλιον, ζωῆς ἀσάλευτον.
Χαίροις Ἰωσὴφ θειότατε! Ἀριμαθαίας βλαστέ, βουλευτὰ θεοβράβευτε, ἐν ἀμέμπτοις ἤθεσι, εὐσχημόνως κοσμούμενος· ὁ πλούτῳ πάνυ διακρινόμενος, καὶ πλουτοδότῃ Χριστῷ ἑπόμενος, τούτου γεγένησαι, μαθητὴς τὸ πρότερον, ἐν τῷ κρυπτῷ, κηδευτὴς δὲ ὕστερον, καὶ κῆρυξ ἔνθεος,
Ὦ τοῦ παραδόξου θαύματος! Ὃν στρατιαὶ οὐρανῶν, μετὰ δέους λατρεύουσι, Ἰωσὴφ παλάμαις σου, ἐκ τοῦ Ξύλου κατήγαγες, καὶ σμυρναλόη πρεπόντως ἤλειψας, καθαρωτάτῃ σινδόνι δήσας τε, τοῦτο κατέθεσας, καινοτάτῳ μνήματι, καθυπουργῶν, ἄῤῥητα μυστήρια, θείας κενώσεως.
Χεῖράς σου σεπτὰς ἀσπάζομαι, πανευλαβῶς Ἰωσήφ, μακαρίζων ἀξίως σε, ὡς τὸν θεῖον Πρόδρομον, Συμεών τε τὸν δίκαιον, Ὃν ὁ πρεσβύτης ἀγκάλαις ἔφερε, καὶ Ἰωάννης χειρὶ ἐβάπτισε, Τοῦτον παλάμαις σου, ἐν μνημείῳ τέθηκας νεκροπρεπῶς, καὶ ψυχῇ καὶ σώματι, ἁγιαζόμενος.
Δόξα. Ἦχος πλ. δ΄.
Τὴν πρὸς ἡμᾶς σου οἰκονομίαν, πάντες πιστοὶ θαυμάζομεν, φιλάνθρωπε Κύριε! Δι’ ἡμᾶς γὰρ σάρκα φορέσαι ηὐδόκησας, ἐν σπηλαίῳ γεννηθείς, ὑπὸ Παρθένου, Μάγοι δὲ σοὶ προσῆξαν, σμύρναν χρυσὸν καὶ λίβανον, ὡς Βασιλεῖ τῶν ὅλων. Ἄκρᾳ δὲ ταπεινώσει, καὶ ἀφάτῳ σου συγκαταβάσει κενούμενος, ἐν τῷ Σταυρῷ νεκρὸς ὡράθης· σπουδῇ δὲ δραμόνες, Ἰωσὴφ ὁ εὐσχήμων καὶ Νικόδημος, οἱ ἐν κρυπτῷ σου μαθηταί, σμύρνην καὶ ἀλόην σοι ἔφερον τοῦ ἀλεῖψαι, τῶν Μυροφόρων γυναικῶν προλαβόντες τὴν τάξιν· σινδόνι δὲ καθαρᾷ, σὲ τὸν καθαρώτατον Θεόν, χερσὶ αὐτῶν τιμίαις εὔλησαν, τὸ πρὸς Σὲ φίλτρον πιστούμενοι. Μάγοι μὲν γόνυ κλίνατες, τοὺς θησαυροὺς σοὶ ἀπέθεντο, καὶ οὗτοι ψυχάς τε καὶ καρδίας κάμπτοντες, πρὸ τοῦ παναχράντου Σου σώματος, ζωαρχικότατε Λόγε, νεκροστολῆσαι ἐτόλμησαν, καὶ τῷ μνημείῳ τῷ καινῷ σε, ἐν δέει κατέθεσαν. Πάντων τούτων τὰς λιτὰς προσδεξάμενος, δώρησαι ἡμῖν βίου διόρθωσιν, ὅπως τῶν ἀρετῶν Σοὶ τὰ δῶρα κομίζοντες, ἀντιλάβωμεν παρὰ Σοῦ τὸ μέγα καὶ πλούσιον καὶ ἀμέτρητόν Σου ἔλεος.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Δέσποινα πρόσδεξαι τὰς δεήσεις τῶν δούλων Σου, καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς, ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως.
Δοξολογία Μεγάλη καὶ Ἀπόλυσις.
Μεγαλυνάρια.
Χαίροις Θεοῦ Λόγου ὁ μαθητής, τῆς Ἀριμαθαίας εὐκλεέστατος βουλευτής, πλούτῳ διαλάμπων, καὶ ἀρεταῖς ἐμπρέπων, ὦ Ἰωσὴφ εὐσχῆμον, Ἀγγέλων σύσκηνε.
Ἄπνουν ὡς ἑώρακας ἐν Σταυρῷ, τὸν πνοὴν διδόντα, οἷς διέπλασεν ἐξ Ἀδάμ, τοῦτον ταῖς χερσί σου, ὦ Ἰωσὴφ καθεῖλες, καὶ ὀθονίοις δήσας, μνήματι τέθηκας.
