ΜΑΡΤΙΟΣ ΚΗ & ΙΟΥΛΙΟΣ ΙΗ
ΓΑΒΡΙΗΛΙΑ ΟΣΙΑ ΛΕΡΟΥ
ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ
Ποίημα Κυρίλλου, Μητροπολίτου Ῥόδου
.jpg)
ΕΙΣ ΤΟΝ ΜΙΚΡΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟΝ
Ἱστῶμεν στίχ. δ΄ καὶ ψάλλομεν τὰ κάτωθι Προσόμοια. Ἦχος α΄. Τῶν οὐρανίων Ταγμάτων.
Τῶν Ὀρθοδόξων οἱ δῆμοι, ἐπιτελέσωμεν, Γαβριηλίας μνήμην, τὴν φαιδρὰν γηθοσύνως· σήμερον γὰρ λάμπει, ὥσπερ ἀστήρ, τὰς ψυχὰς καταυγάζουσα, τῶν πρὸς αὐτῆς ἀφορώντων πανευλαβῶς, τὴν πρεσβείαν μετὰ πίστεως.
Τῆς ἐπιγείου ζωῆς σου, ἐπιτελέσασα, δι᾿ ἀρετῆς τὸν δρόμον, τῆς χαρᾶς ἠξιώθης, ἔνθα τῶν Ἁγίων, πάντων χοροί· ἐκτενῶς μεθ᾿ ὧν πρέσβευε, Γαβριηλία θεόφρον ὑπὲρ ἡμῶν, σωτηρίας ἵνα τύχωμεν.
Φιλαδελφίας τοῖς ἔργοις, Θεῷ δουλεύσασα, ὡς τὴν ψυχὴν φλεχθεῖσα, τῷ πυρὶ τῆς ἀγάπης, ἔλαβες τῶν πόνων, εἰς ἑκατόν, τοὺς καρποὺς καθὼς γέγραπται, Γαβριηλία Ὁσία· ὅθεν ἀεί, ὑπερεύχου τῶν ὑμνούντων σε.
Εὐαγγελίου τὸν λόγον, ζήλῳ πληρώσασα, καὶ ἀρετῶν τῷ ὕψει, καρτερῶς ἀνελθοῦσα, ἔλαβες νυμφῶνα, τὸν τῆς ζωῆς, ἀληθῶς εἰς κατάπαυσιν, Γαβριηλία θεόφρον· ὅθεν ἡμῶν, μὴ ἐλλίπῃς προστατεύουσα.
Δόξα. Ἦχος β΄.
Ὁσία Μῆτερ, Γαβριηλία πανεύφημε, ἐκ νεότητος Χριστῷ ἀνακειμένη, τῆς ψυχῆς τὴν λαμπάδα, ταῖς ἀρεταῖς ἐτήρησας ἄσβεστον, καὶ ταύτην ἐφαίδρυνας, φιλαδελφίας ἐλαίῳ. Ὅθεν εἰς τὸν νυμφῶνα τῆς χαρᾶς, τῆς ἀθανάτου εἰσελθοῦσα, καὶ εὐφραινομένη τῷ κάλλει, τοῦ γλυκυτάτου ἐραστοῦ, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν, τῶν τελούντων τὴν μνήμην σου.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου, εἰς σὲ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην σου.
Εἰς τὸν Στίχον, Προσόμοια. Ἦχος β΄. Οἶκος τοῦ Ἐφραθᾶ.
Πόθον τὸν θεϊκόν, πλουτοῦσα ἐν καρδίᾳ, Γαβριηλία Μῆτερ, οὐράνιον τὸν βίον, ἀγάπης πλούτῳ ἔδειξας.
Στίχ. Ὑπομένων, ὑπέμεινα τὸν Κύριον καὶ προσέσχε μοι.
Ὤφθης ἐν γυναιξί, ὀλβία ἐν ἐσχάτοις, Κυρίου ἐν τῷ νόμῳ, βιώσασα σωφρόνως, Γαβριηλία ἔνδοξε.
Στίχ. Καὶ ἔστησεν ἐπὶ πέτραν τοὺς πόδας μου καὶ κατηύθυνε τὰ διαβήματά μου.
Δόξης τῆς ὑπὲρ νοῦν, ὡς κατηξιωμένη, πρέσβευε τῷ Κυρίῳ, ὑπὲρ τῶν σῶν προσφύγων, Γαβριηλία πάνσεμνε.
Δόξα. Ἦχος πλ. δ΄.
Δεῦτε πιστοί, Γαβριηλίαν τὴν σώφρονα, μελῳδικῶς ἐπαινέσωμεν· ἐκ νεότητος γὰρ ἔχουσα, ἱερωτάτην τὴν προαίρεσιν, ταῖς εὐαγγελικαῖς ἀρεταῖς, πνευματικῶς ἐκοσμήθη. Ὅθεν τὸν στέφανον τῆς ζωῆς, παρὰ Θεοῦ δεξαμένη, πρεσβεύει αὐτῷ, πρὸς σωτηρίαν τῶν ψυχῶν ἡμῶν.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Δέσποινα πρόσδεξαι, τὰς δεήσεις τῶν δούλων σου, καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς, ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως.
Νῦν ἀπολύεις, Τρισάγιον.
Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δʹ. Ταχὺ προκατάλαβε.
Χριστῷ ἠκολούθησας, ἐνδιαθέτῳ στοργῇ, καὶ ἔργοις διέπρεψας, τῆς εὐποιΐας ἐν γῇ, Γαβριηλία πανεύφημε· χάριτι ἐμιμήσω, Ἀποστόλων τὸν ζῆλον· δόξῃ ἐθαυμαστώθης, ἐν σκηναῖς τῶν Δικαίων· διὸ ἐν παῤῥησίᾳ θερμῇ, πρέσβευε σωθῆναι ἡμᾶς.
Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον
Τὸ ἀπ' αἰῶνος ἀπόκρυφον, καὶ Ἀγγέλοις ἄγνωστον μυστήριον, διὰ σού Θεοτόκε τοῖς ἐπὶ γῆς πεφανέρωται· Θεὸς ἐν ἀσυγχύτῳ ἑνώσει σαρκούμενος, καὶ Σταυρὸν ἑκουσίως ὑπὲρ ἡμῶν καταδεξάμενος· δι' οὗ ἀναστήσας τὸν πρωτόπλαστον, ἔσωσεν ἐκ θανάτου τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Ἀπόλυσις.
ΕΙΣ ΤΟΝ ΜΕΓΑΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟΝ
Εὐλογήσαντος τοῦ ἱερέως, ὁ Προοιμιακός, καὶ τό· Μακάριος ἀνήρ. Εἰς δὲ τό· Κύριε ἐκέκραξα, ἱστῶμεν στίχ. στ΄ καὶ ψάλλομεν τὰ κάτωθι Προσόμοια. Ἦχος α΄. ῍Ω τοῦ παραδόξου θαύματος.
Δεῦτε συνελθόντες σήμερον, εὐσεβῶν οἱ χοροί, τῷ Κυρίῳ ᾄσωμεν, καὶ ὕμνοις χαρμονικῶς, ἀνευφημήσωμεν, Ὁσίαν τὴν θαυμαστήν, Γαβριηλίαν τὴν βίον ἰσάγγελον, τελέσασαν ἐπὶ γῆς, τῇ ἐργασίᾳ τοῦ θείου θελήματος· χαίροις πρὸς αὐτὴν βοῶντες, Μῆτερ ἀεισέβαστε· ἡμῶν ἔσο ἐν βίῳ, προστασία ταῖς πρεσβείαις σου.
Σὺ Γαβριηλία ἔνδοξε, ἐκ παιδὸς ἱεράν, σχοῦσα τὴν προαίρεσιν, τοῖς ἴχνεσι τοῦ Χριστοῦ, κατηκολούθησας· ἐν σπλάγχνοις δὲ οἰκτιρμῶν, εὐεργετοῦσα διῆλθες τὸν βίον σου, καὶ ἔλαβες τὸν μισθόν, εἰς ἑκατὸν τῶν ἐνθέων σου πράξεων. Ὅθεν τῆς χαρᾶς τυχοῦσα, τῆς ὑπὲρ κατάληψιν, τὴν εἰρήνην ἐξαίτει, ταῖς καρδίαις τῶν τιμώντων σε.
Μένει ἀληθῶς ὡς γέγραφεν, ὁ Προφήτης Δαβίδ, ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι, Ὁσία ἐν γενεαῖς, τὸ σὸν μνημόσυνον· ἡμέρας γὰρ καὶ νυκτός, σὺ ἐν τῷ νόμῳ Θεοῦ ἐμελέτησας, καὶ πάντοτε ἀκριβῶς, τὸ θέλημά σου ἐν τούτῳ ἐτήρησας. Ὅθεν σε Γαβριηλία, οἱ πιστοὶ γεραίρομεν, ἐξαιτοῦντες ἐν βίου, τοῖς κινδύνοις σε βοήθειαν.
Ἕτερα. Ἦχος β´. Ποίοις εὐφημιῶν.
Ποίοις εὐφημιῶν στέμμασι, στεφανώσωμεν τὴν θεοφόρον; τὴν Γαβριηλίαν τὴν σώφρονα, τὴν ἐν ταπεινώσει ἐλπίσασαν, ἐπὶ τῷ Κυρίῳ παιδιόθεν· τὴν κόσμου, παρωσαμένην τὰ ἐπίκηρα, καὶ ζήλῳ, τῆς εὐσεβείας διαπρέψασαν· δόξης γὰρ αὕτη τῆς θείας, ὡς ἀξιωθεῖσα, Παραδείσου ἐν ταῖς αὐλαῖς, βραβεύει τὰ κρείττονα, τοῖς πόθῳ αὐτῇ προστρέχουσιν.
Ποίοις ὑμνῳδιῶν κάλλεσιν, ἀναδήσωμεν τὴν θεοφόρον; τὴν Γαβριηλίαν τὴν πάνσεμνον, τὴν Χριστοῦ τρωθεῖσαν τῷ ἔρωτι, καὶ ἀποῤῥαγεῖσαν τῶν ματαίων· τὴν ζήλῳ, ἐν μέσῳ κόσμου τῆς συγχύσεως, Ἀγγέλων, μιμησαμένην τὸ πολίτευμα· τὴν ἐν ὑψίστοις συνοῦσαν, αὐτῶν ταῖς χορείαις, καὶ πρεσβεύουσαν τῷ Θεῷ, ἡμεῖς ἵνα λάβωμεν, πταισμάτων πολλῶν τὴν ἄφεσιν.
Ποίοις ἀσματικοῖς μέλεσιν, εὐφημήσωμεν τὴν θεοφόρον; τὴν Γαβριηλίαν τὴν ἔνδοξον, τὴν μιμησαμένην τὸ ἔλεος, τοῦ Θεοῦ ἐκ πρώτης ἡλικίας· τὴν πόλεις, τόπους καὶ χώρας διαμείψασαν, καὶ πλείστοις, τοῖς ἐν ἀνάγκαις ἐπαρκέσασαν· πολλὴν γὰρ αὕτη λαβοῦσα, τὴν ἀντιμισθίαν, τῆς Τριάδος ἐν οὐρανοῖς, τῷ θρόνῳ παρίσταται, ὑπὲρ τῶν πιστῶν πρεσβεύουσα.
Δόξα. Ἦχος πλ. α΄.
Σήμερον μυστικῶς, ἡ Ἐκκλησία στολίζεται, ὡς χρέος ἐτήσιον, καὶ πανήγυριν εὔσημον, τὴν μνήμην σου ἄγουσα, Γαβριηλία πανεύφημε· ἐν ᾗ καὶ ἡμεῖς συναχθέντες, ἑόρτια κροτοῦμέν σοι, καὶ ὁμοφώνως λέγομεν· Χαίροις ἡ τὴν θείαν φωνὴν ἐνωτισθεῖσα, καὶ τὸν σταυρὸν ἀραμένη, καὶ Χριστῷ ἀκολουθήσασα, μηδὲν προκρίνασα, τῆς ἀγάπης αὐτοῦ· ἡ θεωρίας ἐπίβασιν, τὴν πρᾶξιν ἐφευροῦσα, καὶ ἱεροκῆρυξ τῆς ἀληθείας, ζήλῳ ἀποστολικῷ, ἐν περισσείᾳ ἔργων ἀγάπης, τοῖς πέρασι χρηματίσασα. Ἀλλ᾿ ὡς ἐν οὐρανοῖς, κτησαμένη τὴν κατάπαυσιν, καὶ Ἀγγέλων χαρᾶς κοινωνήσασα, πρέσβευε σὺν αὐτοῖς, πρὸς τὸν σώζειν δυνάμενον Κύριον, ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Ἐν τῇ Ἐρυθρᾷ θαλάσσῃ, τῆς Ἀπειρογάμου Νύμφης, εἰκὼν διεγράφη ποτέ. Ἐκεῖ, Μωϋσῆς διαιρέτης τοῦ ὕδατος· ἐνθάδε, Γαβριὴλ ὑπηρέτης τοῦ θαύματος. Τότε, τὸν βυθὸν ἐπέζευσεν ἀβρόχως Ἰσραήλ· νῦν δέ, τὸν Χριστὸν ἐγέννησεν ἀσπόρως ἡ Παρθένος. Ἡ θάλασσα, μετὰ τὴν πάροδον τοῦ Ἰσραήλ, ἔμεινεν ἄβατος· ἡ Ἄμεμπτος, μετὰ τὴν κύησιν τοῦ Ἐμμανουήλ, ἔμεινεν ἄφθορος. Ὁ ὢν καὶ προών, καὶ φανεὶς ὡς ἄνθρωπος Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς.
Εἴσοδος, Φῶς ἱλαρόν, Προκείμενον τῆς ἡμέρας καὶ τὰ Ἀναγνώσματα.
Παροιμιῶν τὸ Ἀνάγνωσμα. (Κεφ, λα', λα΄. 10. -20, 25)
Γυναῖκα ἀνδρείαν τίς εὑρήσει; τιμιωτέρα δὲ ἐστι λίθων πολυτελῶν ἡ τοιαύτη. Μηρυομένη ἔρια καὶ λίνον, ἐποίησεν εὔχρηστον ταῖς χερσὶν αὐτῆς. Ἐγένετο ὡσεὶ ναῦς ἐμπορευομένη μακρόθεν, συνάγει δὲ αὕτη τὸν βίον. Καὶ ἀνίσταται ἐκ νυκτῶν, καὶ ἔδωκε βρώματα τῷ οἴκῳ, καὶ ἔργα ταῖς θεραπαίναις. Θεωρήσασα γεώργιον ἐπρίατο, ἀπὸ δὲ καρπῶν χειρῶν αὐτῆς, κατεφύτευσε κτῆμα. Ἀναζωσαμένη ἰσχυρῶς τὴν ὀσφὺν αὐτῆς, ἤρεισε τοὺς βραχίονας αὐτῆς εἰς ἔργον. Ἐγεύσατο ὅτι καλόν ἐστι τὸ ἐργάζεσθαι, καὶ οὐκ ἀποσβέννυται ὅλην τὴν νύκτα ὁ λύχνος αὐτῆς. Τὰς χεῖρας αὐτῆς ἐκτείνει ἐπὶ τὰ συμφέροντα, τοὺς δὲ πήχεις αὐτῆς ἐρείδει εἰς ἄτρακτον. Χεῖρας δὲ αὐτῆς διήνοιξε πένητι, καρπὸν δὲ ἐξέτεινε πτωχῷ. Ἰσχὺν καὶ εὐπρέπειαν ἐνεδύσατο, καὶ εὐφράνθη ἐν ἡμέραις ἐσχάταις.
Σοφίας Σολομῶντος τὸ Ἀνάγνωσμα. (Κεφ. γ' 1)
Δικαίων ψυχαὶ ἐν χειρὶ Θεοῦ, καὶ οὐ μὴ ἅψηται αὐτῶν βάσανος. Ἔδοξαν ἐν ὀφθαλμοῖς ἀφρόνων τεθνάναι, καὶ ἐλογίσθη κάκωσις ἡ ἔξοδος αὐτῶν, καὶ ἡ ἀφ’ ἡμῶν πορεία σύντριμμα· οἱ δέ εἰσιν ἐν εἰρήνῃ. Καί γὰρ ἐν ὄψει ἀνθρώπων ἐὰν κολασθῶσιν, ἡ ἐλπὶς αὐτῶν ἀθανασίας πλήρης. Καὶ ὀλίγα παιδευθέντες, μεγάλα εὐεργετηθήσονται· ὅτι ὁ Θεὸς ἐπείρασεν αὐτούς, καὶ εὗρεν αὐτοὺς ἀξίους ἑαυτοῦ. Ὡς χρυσὸν ἐν χωνευτηρίῳ ἐδοκίμασεν αὐτούς, καὶ ὡς ὁλοκάρπωμα θυσίας προσεδέξατο αὐτούς. Καὶ ἐν καιρῷ ἐπισκοπῆς αὐτῶν ἀναλάμψουσι, καὶ ὡς σπινθῆρες ἐν καλάμῃ διαδραμοῦνται. Κρινοῦσιν ἔθνη, καὶ κρατήσουσι λαῶν, καὶ βασιλεύσει αὐτῶν Κύριος εἰς τοὺς αἰῶνας. Οἱ πεποιθότες ἐπ’ αὐτόν, συνήσουσιν ἀλήθειαν, καὶ οἱ πιστοὶ ἐν ἀγάπῃ προσμενοῦσιν αὐτῷ· ὅτι χάρις καί ἔλεος ἐν τοῖς ὁσίοις αὐτοῦ καὶ ἐπισκοπὴ ἐν τοῖς ἐκλεκτοῖς αὐτοῦ.
Σοφίας Σολομῶντος τὸ ἀνάγνωσμα. (Κεφ. ζ′.7)
Δίκαιος, ἐὰν φθάσῃ τελευτῆσαι, ἐν ἀναπαύσει ἔσται. Γῆρας γὰρ τίμιον οὐ τὸ πολυχρόνιον, οὐδὲ ἀριθμῷ ἐτῶν μεμέτρηται. Πολιὰ δέ ἐστι φρόνησις ἀνθρώποις, καὶ ἡλικία γήρως βίος ἀκηλίδωτος. Εὐάρεστος Θεῷ γενόμενος, ἠγαπήθη· καὶ ζῶν μεταξὺ ἁμαρτωλῶν, μετετέθη. Ἡρπάγη, μὴ κακία ἀλλάξῃ σύνεσιν αὐτοῦ, ἢ δόλος ἀπατήσῃ ψυχὴν αὐτοῦ· βασκανία γὰρ φαυλότητος ἀμαυροῖ τὰ καλά, καὶ ῥεμβασμὸς ἐπιθυμίας μεταλλεύει νοῦν ἄκακον. Τελειωθεὶς ἐν ὀλίγῳ, ἐπλήρωσε χρόνους μακρούς· ἀρεστὴ γὰρ ἦν Κυρίῳ ἡ ψυχὴ αὐτοῦ· διὰ τοῦτο ἔσπευσεν ἐκ μέσου πονηρίας. Οἱ δὲ λαοὶ ἰδόντες καὶ μὴ νοήσαντες, μηδὲ θέντες ἐπὶ διανοίᾳ τὸ τοιοῦτον, ὅτι χάρις καὶ ἔλεος ἐν τοῖς ὁσίοις αὐτοῦ, καὶ ἐπισκοπὴ ἐν τοῖς ἐκλεκτοῖς αὐτοῦ.
Λιτή. Ἦχος α΄.
Δεῦτε πιστοὶ εὐφρανθῶμεν, καὶ πανηγυρίσωμεν· δεῦτε δόξαν καὶ τιμήν, τῷ Θεῷ δαυϊτικῶς, ἐν ἀληθείᾳ ἐνέγκωμεν, ὅτι ἐθαυμάστωσε, τὴν Ὁσίαν αὐτοῦ, Γαβριηλίαν τὴν σώφρονα· τὴν ἐκ νεότητος Χριστοῦ, τοῖς ἴχνεσιν ἐπιβᾶσαν, καὶ εὐαγγελικῶν ἀρετῶν, τὴν χάριν γεωργήσασαν· τὴν διὰ βίου παντός, ὑπὲρ τῶν ἐλαχίστων, δι᾿ ἀγάπην κοπιάσασαν, καὶ ταῖς ἀόκνοις εὐεργεσίαις, οἰκονόμος τῶν ἀγαθῶν, τῆς χάριτος γενομένην· τὴν ἐν αὐλαῖς τῆς ζωῆς, σὺν Ἀγγέλοις τανῦν χοροβατοῦσαν, καὶ πρεσβεύουσαν Τριάδι τῇ σεπτῇ, ὑπὲρ εἰρήνης τοῦ κόσμου, καὶ σωτηρίας τῶν ψυχῶν ἡμῶν.
Ἦχος β΄.
Χαῖρε καὶ εὐφραίνου, Γαβριηλία πανθαύμαστε, Ὁσία ἀγγελώνυμε, ὅτι γυνὴ ἀνδρεία εὑρέθης, καὶ λίθων πολυτελῶν, τιμιωτέρα ἐγνωρίσθης· Χριστὸν γὰρ ἐρασθεῖσα, καὶ τὸν πλησίον ἀγαπήσασα, ἐγεύσω ὅτι καλόν ἐστι, τὸ ὑπὲρ τῶν ἐν ἀνάγκαις, καὶ κακοπαθείαις καὶ νόσοις, νυχθημερὸν ἐργάζεσθαι, καὶ ἐπὶ τὰ συμφέροντα αὐτῶν, ἐκτείνειν τὰς χεῖράς σου· ταῖς ἀπαύστοις τε φιλανθρωπίαις, τοῦ φιλανθρώπου Θεοῦ, τὴν χάριν πᾶσιν ἐκφήνασα, καὶ βεβαιώσασα πρακτικῶς, Εὐαγγελίου τὴν ἀκρίβειαν. Ἀλλ᾿ ὡς ἔχουσα Μῆτερ, πολλὴν τὴν παῤῥησίαν, μὴ παύσῃ ὑπὲρ ἡμῶν, δεήσεις ἀναφέρουσα, ἵνα ῥυσθῶμεν οἱ πάντες, ἐκ πειρασμῶν καὶ θλίψεων.
Ἦχος γʹ.
Τῆς εὐσεβείας ἀγῶσι διέπρεψας, Γαβριηλία Ὁσία, τῇ προνοίᾳ τοῦ Κτίσαντος, ὅλη ἀνατεθεῖσα· φιλανθρωπίας καμάτοις ἠρίστευσας, ὡς ἐλεεῖν καὶ οἰκτείρειν, χριστομιμήτῳ διαθέσει, οὐ καταναρκήσασα· ἐγκράτειαν ἤσκησας, ἐν μέσῳ κόσμου συγχύσεως· Εὐαγγελίου τὸν λόγον, τοῖς ἔργοις ἐτράνωσας· τὰ τῆς γῆς ἀφῆκας, καὶ Ἀγγέλων ἔτυχες στάσεως· μεθ᾿ ὧν προστάτευε καὶ ἡμῶν, τῶν ἀνευφημούντων σε.
Δόξα. Ἦχος δ΄.
Εὐφραίνεται Λέρος, ἡ ἐν Δωδεκανήσῳ ἐκλεκτή, καὶ τιμᾷ σου τὴν μνήμην, Γαβριηλία πανθαύμαστε· ἐν αὐτῇ γὰρ τὴν ἐπὶ γῆς, εὐαγγελικὴν ἀναστροφήν, ἁγιοπρεπῶς ἐξετέλεσας, καὶ αὐτῇ κατέλιπες, ὡς θησαυρὸν ἁγιάσματος, τὸν θεῖόν σου τάφον, καὶ ὀστέα τὰ τίμια, τὴν εὐωδίαν τῆς χάριτος, μυστικῶς ἀποπνέοντα, καὶ ἰάσεις προχέοντα, τοῖς ἐν εὐλαβείᾳ προσερχομένοις, καὶ δοξάζουσι τὸν ἐν Τριάδι Θεόν, τὸν ἐν σοὶ θαυμαστόν, καὶ παρέχοντα διὰ σοῦ, τὴν εἰρήνην ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Ἐκ παντοίων κινδύνων, τοὺς δούλους σου φύλαττε, Εὐλογημένη Θεοτόκε, ἵνα σε δοξάζωμεν, τὴν ἐλπίδα τῶν ψυχῶν ἡμῶν.
ΕΙΣ ΤΟΝ ΣΤΙΧΟΝ, προσόμοια. Ἦχος β΄. Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου.
Δεῦτε εὐφημήσωμεν πιστοί, τὴν Γαβριηλίαν τὴν θείαν, ἐν κατανύξει ψυχῆς· αὕτη γὰρ πληρώσασα, θερμῆς ἐκ πίστεως, τοῦ Κυρίου τὸ θέλημα, ἀγάπης ἐν πλούτῳ, δόξαν ἐκληρώσατο, τὴν αἰωνίζουσαν, ἐν τῷ Παραδείσῳ συνοῦσα, δήμοις τῶν Ἁγίων ἁπάντων, καὶ ὑπὲρ ἡμῶν Θεῷ πρεσβεύουσα.
Στίχ. Ὑπομένων, ὑπέμεινα τὸν Κύριον καὶ προσέσχε μοι.
Ὅλον ἐκ νεότητος Χριστῷ, ὡς ἀναθεμένη τὸν πόθον, Γαβριηλία τὸν σόν, πᾶσαν ἐναπέῤῥιψας, αὐτῷ τὴν μέριμναν· σθενουμένη δὲ χάριτι, ἐνίκησας κόσμον, καὶ τὸν κοσμοκράτορα, τῇ πολιτείᾳ σου. Ὅθεν ζωηφόρῳ παλάμῃ, στέφος ἀφθαρσίας λαβοῦσα, τῶν ὑμνολογούντων σε προστάτευε.
Στίχ. Καὶ ἔστησεν ἐπὶ πέτραν τοὺς πόδας μου καὶ κατηύθυνε τὰ διαβήματά μου.
Χαίροις ὁ τῆς πίστεως κανών, τῆς φιλαδελφίας ὁ τύπος, Γαβριηλία σεμνή· χαίροις τὸ παράδειγμα, βίου σεμνότητος· χαίροις σκεῦος πολύτιμον, ταπεινοφροσύνης· χαίροις ἐργαστήριον, εὐχῆς οὐράνιον· αἴτει οὖν εἰρήνην τελείαν, ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν τῶν τελούντων, τὴν παμφαεστάτην σου πανήγυριν.
Δόξα. Ἦχος πλ. β΄.
Ὁσία Μῆτερ, ὡς τὸ λόγιόν φησι, ἐξ ὅλης δυνάμεώς σου, Θεὸν ἀγαπήσασα, καὶ τὸν πλησίον εὐσεβῶς, ὡς σεαυτὴν ἠγάπησας· διὸ τὰ ἐπὶ τῆς γῆς, ὡς σκύβαλα λογισαμένη, ὑπὲρ τῆς σωτηρίας τῶν πολλῶν ἐκοπίασας· ἀσκητικῶς ἠγωνίσω, καὶ πλείστους τόπους διέδραμες, εὐαγγελιζομένη τὸν λόγον τῆς ζωῆς· τοῖς ἐν ἀνάγκαις ἐπήρκεσας, καὶ τοῖς ἐν νόσοις διηκόνησας, πᾶσι τὰ πάντα ἐγένου, ἵνα πάντας κερδήσῃς, ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ σου. Ὅθεν αὐτῷ παρισταμένη, ἐν ταῖς αὐλαῖς τῆς ζωῆς, καὶ χαρᾶς τῆς θείας ἀπολαύουσα, Γαβριηλία ἀοίδιμε, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν, τῶν τελούντων τὴν μνήμην σου.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Ὁ Ποιητὴς καὶ Λυτρωτής μου Πάναγνε, Χριστὸς ὁ Κύριος, ἐκ τῆς σῆς νηδύος προελθών, ἐμὲ ἐνδυσάμενος, τῆς πρώην κατάρας, τὸν Ἀδὰμ ἠλευθέρωσε. Διό σοι Πάναγνε, ὡς τοῦ Θεοῦ Μητρί τε, καὶ Παρθένῳ ἀληθῶς, βοῶμεν ἀσιγήτως, τὸ χαῖρε τοῦ Ἀγγέλου· Χαῖρε Δέσποινα, προστασία καὶ σκέπη, καὶ σωτηρία τῶν ψυχῶν ἡμῶν.
Νῦν ἀπολύεις, Τρισάγιον.
Ἀπολυτίκιον. Ἦχος αʹ. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Ἐν τῷ κόσμῳ τὸν βίον, ἀγγελότροπον ἔζησας, καὶ Εὐαγγελίου τὸν λόγον, δι᾿ ἀγάπης ἐπλήρωσας, καὶ ἔλαμψας ἀνθρώπων ἐν ψυχαῖς, τοῖς ἔργοις σου τῆς πίστεως τὸ φῶς, καὶ χαρᾶς κατηξιώθης τῆς ὑπὲρ νοῦν, Ὁσία Γαβριηλία. Ὅθεν Χριστὸν ἱκέτευε θερμῶς, ὡς εὔσπλαγχνος δωρήσασθαι, ἔλεος καὶ εἰρήνην καὶ χαράν, τοῖς σὲ γεραίρουσιν.
Δόξα. Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δʹ. Ταχὺ προκατάλαβε.
Χριστῷ ἠκολούθησας, ἐνδιαθέτῳ στοργῇ, καὶ ἔργοις διέπρεψας, τῆς εὐποιΐας ἐν γῇ, Γαβριηλία πανεύφημε· χάριτι ἐμιμήσω, Ἀποστόλων τὸν ζῆλον· δόξῃ ἐθαυμαστώθης, ἐν σκηναῖς τῶν Δικαίων· διὸ ἐν παῤῥησίᾳ θερμῇ, πρέσβευε σωθῆναι ἡμᾶς.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον
Τὸ ἀπ' αἰῶνος ἀπόκρυφον, καὶ Ἀγγέλοις ἄγνωστον μυστήριον, διὰ σού Θεοτόκε τοῖς ἐπὶ γῆς πεφανέρωται· Θεὸς ἐν ἀσυγχύτῳ ἑνώσει σαρκούμενος, καὶ Σταυρὸν ἑκουσίως ὑπὲρ ἡμῶν καταδεξάμενος· δι' οὗ ἀναστήσας τὸν πρωτόπλαστον, ἔσωσεν ἐκ θανάτου τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Ἀπόλυσις.
ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΡΘΡΟΝ
Μετὰ τὴν α΄ Στιχολογίαν, Κάθισμα. Ἦχος α΄. Τὸν τάφον σου.
Ὡς ἥλιος ἰδού, Ἐκκλησίας τῷ πλάτει, φαιδρὰ ὡς ἀληθῶς, τῇ παρούσῃ ἡμέρᾳ, ἡ μνήμη σου ἀνέτειλεν, ἐν ᾗ πάντες συνήλθομεν, εὐφημοῦντές σε, Γαβριηλία Ὁσία, καὶ δοξάζοντες, τὸν ὑπὸ σοῦ κηρυχθέντα, Σωτῆρα καὶ Κύριον.
Δόξα. Ὅμοιον.
Εὐφραίνεται λαμπρῶς, τῶν Λερίων ἡ νῆσος, ἐν ᾗ τὸν ἐπὶ γῆς, ἐπεσφράγισας δρόμον, τὸν τάφον σου κατέχουσα, καὶ ὀστέα τὰ πάντιμα, πηγὴν χάριτος, Γαβριηλία Ὁσία, ἧς προστάτευε, ταῖς πρὸς Χριστὸν τὸν Σωτῆρα, πρεσβείαις ἐνθέοις σου.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Δι᾿ ἔλεος πολύ, ἐξ ἁγνῶν σου αἱμάτων, ἐκύησας Πατρός, τὸν ὑπέρχρονον Λόγον, τὸ πτῶμα ἀνορθούμενον, τοῦ Ἀδὰμ τοῦ Προπάτορος· ἀλλὰ πρέσβευε, ἐν μητρικῇ παῤῥησίᾳ, πάντας σώζεσθαι, τοὺς ἐπὶ σοὶ πεποιθότας, Παρθένε Πανάχραντε.
Μετὰ τὴν β΄ Στιχολογίαν, Κάθισμα. Ἦχος γ΄. Θείας πίστεως.
Ἄνω ἔχουσα, τὴν ἔφεσίν σου, κατεφρόνησας, τῶν ἐπιγείων, καὶ ἀγάπης ὡς οὖσα ἀνάπλεως, τοῖς ἐν ἀνάγκαις καὶ νόσοις καὶ θλίψεσι, Γαβριηλία ἐπέστης παράκλησις. Ὅθεν δόξης σε, τῆς θείας Χριστὸς ἠξίωσεν, ᾧ πρέσβευε ὑπὲρ τῶν εὐφημούντων σε.
Δόξα. Ὅμοιον.
Τόπους πλείονας, διαδραμοῦσα, καὶ ἐμπρέψασα, ἔργοις ἀγάπης, ἐν τῇ Λέρῳ τὸ ζῆν ἐξεπέρησας· τὴν δὲ ψυχήν σου ὁ Κτίστης δεξάμενος, Γαβριηλία τρανῶς σε ἐδόξασεν. Ὅθεν πρέσβευε, αὐτῷ ἐκτενῶς πανεύφημε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Λόγον τέτοκας, ἄνευ ὠδίνων, τὸν ὑπάρχοντα, πρὸ τῶν αἰώνων, σὺν Πατρί τε, Παρθένε, καὶ Πνεύματι, λύσαντα Εὔαν, ἡμῶν τὴν προμήτορα, πικρᾶς κατάρας, ὡς μόνος φιλάνθρωπος. Ὅθεν πρέσβευε, αὐτῷ ἐκτενῶς, Θεόνυμφε, σωθῆναι καὶ ἡμᾶς τοὺς ὑμνολόγους σου.
Μετὰ τὸν Πολυέλεον, Κάθισμα. Ἦχος πλ. δʹ. Τὴν Σοφίαν καὶ Λόγον.
Τὴν ἀγάπην Κυρίου ὡς ἐντολήν, παιδιόθεν τηροῦσα ἐπιμελῶς, οὐδόλως τοῦ σκεύους σου, τοῦ πηλίνου ἐφρόντισας, καὶ ἐν παντὶ τῷ βίῳ, τὸν τρόπον ἐπέδειξας, Γαβριηλία Μῆτερ, τοῖς πᾶσι φιλάδελφον, ἔργοις βεβαιοῦσα, ἀληθείας τὸν λόγον, καὶ ὄργανον χάριτος, φαινομένη τοῖς ἔθνεσιν, ἀρετῶν σου ταῖς λάμψεσιν. Ὅθεν δοξασθεῖσα σεμνή, τῇ Τριάδι πρέσβευε δωρήσασθαι, παραπτωμάτων τὴν λύσιν, τοῖς ἀνευφημοῦσί σε.
Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Φιλομήτορα ὕμνον χρεωστικῶς, ἀναμέλψωμεν δεῦτε, ὦ ἀδελφοί, πιστῶς μακαρίζοντες, τοῦ Θεοῦ τὴν λοχεύτριαν, τὴν μόνην Θεοτόκον, ἡμῶν τὴν βοήθειαν, καὶ Ὀρθοδόξων πάντων, προστάτιδα ἄγρυπνον, χαῖρε ἐκβοῶντες, Παναγία Παρθένε, τὸ βρότειον φύραμα, ἡ κατάρας λυτρώσασα, τοῦ Ἀδὰμ τοῦ Προπάτορος. Πρέσβευε τῷ σῷ Υἱῷ καὶ Θεῷ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς ὀρθοδόξως τιμῶσι, τὸν ἄσπορον τόκον σου.
Εἶτα, οἱ Ἀναβαθμοί· τὸ α΄ Ἀντίφωνον τοῦ δ΄ ἤχου.
Προκείμενον: Ὑπομένων, ὑπέμεινα τὸν Κύριον καὶ προσέσχε μοι.
Στ.: Καὶ ἔστησεν ἐπὶ πέτραν τοὺς πόδας μου καὶ κατηύθυνε τὰ διαβήματά μου.
Εὐαγγέλιον, ζήτει τῇ ε΄ Δεκεμβρίου.
Ὁ Ν΄ ψαλμός.
Δόξα: Ταῖς τῆς σῆς Ὁσίας...
Καὶ νῦν. Ταῖς τῆς Θεοτόκου...
Ἰδιόμελον. Ἦχος β΄. Στίχ. Ἐλέησόν με, ὁ Θεός...
Ὁσία Μῆτερ, Γαβριηλία πανθαύμαστε, ἡ διὰ πίστεως ἀκραιφνοῦς, καὶ ἀγάπης ἀληθοῦς, καὶ ἐλπίδος βεβαίας, τῆς σωτηρίας ἀνθρώποις, τὸν λόγον ὑποδείξασα, καὶ παρὰ Θεοῦ στεφανωθεῖσα, ὡς δικαιοσύνης ἐπὶ γῆς, τοῖς ἔργοις πλεονάσασα, ἐν ταῖς σκηναῖς τῆς ζωῆς χοροβατοῦσα, καὶ Ἀγγέλων δήμοις συγχορεύουσα, τῆς κραταιᾶς προστασίας σου, μὴ στερήσῃς ἡμᾶς, τοὺς τελοῦντας τὴν μνήμην σου.
Εἶτα οἱ Κανόνες· ὁ Κανὼν τῆς Θεοτόκου μετὰ τῶν Εἱρμῶν εἰς στ´ καὶ ὁ τῆς Ὁσίας ὁμοίως εἰς στ´, φέρων Ἀκροστιχίδα ἐν τοῖς Θεοτοκίοις καὶ τῇ θʹ ᾠδῇ τήνδε: Κυρίλλου Ῥόδου.
ᾨδὴ α΄. Ἦχος δ΄. Ἀνοίξω τὸ στόμα μου.
Θεότης ἡ ἄναρχος, Πάτερ, Υἱέ, Πνεῦμα Ἅγιον, τὸν νοῦν μου καταύγασον, ὡς ἂν ὑμνήσω καλῶς, τὴν Ὁσίαν σου, τανῦν Γαβριηλίαν, τὴν ἄθλοις τῆς πίστεως, ἐν γῇ ἐμπρέψασαν.
Χορεύει ἑόρτια, πιστῶν τὸ ἄθροισμα σήμερον· ἰδοὺ γὰρ ἐξέλαμψε, τῇ Ἐκκλησίᾳ φαιδρά, ἡ πανήγυρις, ἡ σὴ Γαβριηλία, τῷ φέγγει τῆς χάριτος, πάντας πυρσεύουσα.
Ἀρίστην προαίρεσιν, ἀπὸ παιδὸς σχοῦσα πάνσεμνε, ἐπέβης τοῖς ἴχνεσιν, ἀνενδοιάστῳ ψυχῇ, τοῦ Δεσπότου σου, Χριστοῦ Γαβριηλία, καὶ τοῦτον ἐδόξασας, βίου σεμνότητι.
Τῷ νόμῳ τῆς χάριτος, καθυποτάξασα ἔνδοξε, προθύμως τὸ φρόνημα, προσῳκειώθης Χριστῷ, τῇ ἐνθέῳ σου, ζωῇ Γαβριηλία, καὶ ὤφθης τῆς πίστεως, δένδρον πολύκαρπον.
Ἡ Λέρος ἀγάλλεται, τὴν τῶν ὀστέων σου λάρνακα, ἐν κόλποις κατέχουσα, Γαβριηλία σεμνή, ἐξ ἧς πάρεχε, τὴν σὴν πλουσίαν χάριν, ὡς δῶρον οὐράνιον, τοῖς προσπελάζουσιν.
Θεοτοκίον.
Κυρία τῆς κτίσεως, ἐδείχθης Ἄχραντε Δέσποινα, τῆς δόξης τὸν Κύριον, ἀποτεκοῦσα φρικτῶς· ἀλλὰ κύριον, παθῶν ἀπέργασαί με, τῇ θείᾳ προνοίᾳ σου, ἵνα γεραίρω σε.
ᾨδὴ γ΄. Ὁ Εἱρμός. Τοὺς σοὺς ὑμνολόγους Θεοτόκε.
Βλαστὸν εὐθαλῆ σε Κωνσταντίνου, ἡ Πόλις ἐβλάστησε καρπούς, πίστεως ἐκβλαστήσαντα, καρπὸν πολὺν ἐσύστερον, Γαβριηλία ἔνδοξε, τῇ γεωργίᾳ τῆς χάριτος.
Χριστοῦ ὡς τρωθεῖσα τῇ ἀγάπῃ, ἐπέβης τοῖς ἴχνεσιν αὐτοῦ, ἅπασαν τὴν προσπάθειαν, τὴν κοσμικὴν μισήσασα, Γαβριηλία· ὅθεν σε, αὐτὸς τῆς δόξης ἠξίωσεν.
Θεοῦ ἐν τῷ φόβῳ καθαρθεῖσα, αἰσθήσεις τοῦ σώματος τοῦ σοῦ, δείξασα δὲ μετάρσιον, τὸν νοῦν εὐχαῖς σὺν δάκρυσι, Γαβριηλία ἔφθασας, τῶν Ἀσωμάτων τὰ τάγματα.
Φωνὴ τοῦ Κυρίου ἐν δυνάμει, τοὺς πόδας κατήρτισε τοὺς σούς, Ἄγγελον τῆς εἰρήνης σε, ὡς ἀληθῶς γνωρίζουσα, Γαβριηλία ἔνδοξε, τῆς οἰκουμένης τοῖς πέρασιν.
Τρανῶς ἐν Κυρίῳ τῶν Λερίων, ἡ νῆσος ἀγάλλεται σεμνή· ἐν ταύτῃ γὰρ κατέλυσας, δι᾿ ἀρετῆς τὸν βίον σου, ὃν καὶ Ἀγγέλων τάγματα, σὺν τοῖς ἀνθρώποις ἐθαύμασαν.
Θεοτοκίον.
Ὑμνεῖ εὐλαβῶς σε πνοὴ πᾶσα· ἐκ σοῦ γὰρ ἐπέφανεν ἡμῖν, Κύριος ὁ φιλάνθρωπος, πρὸς βιοτὴν οὐράνιον, ἀναβιβάζων Ἄχραντε, τοὺς εὐσεβῶς σε δοξάζοντας.
Κάθισμα. Ἦχος δ΄. Ταχὺ προκατάλαβε.
Παθῶν κατεκράτησας, δι᾿ ἐγκρατείας πολλῆς· εὐχαῖς ταῖς ἀγρύπνοις σου, προσῳκειώθης Χριστῷ, τῷ θείῳ Νυμφίῳ σου· ἔφανας διδαχαῖς σου, σωτηρίας τὴν χάριν· στέφανον ὑπεδέξω, ἀφθαρσίας ὑψόθεν· διὸ Γαβριηλία σεμνή, πρέσβευε σωθῆναι ἡμᾶς.
Δόξα. Ὅμοιον.
Τῆς γῆς ἀλογήσασα, τῶν φθειρομένων, τερπνῶν, ζυγὸν τὸν χρηστότατον, τοῦ ζωοδότου Χριστοῦ, ἐπ᾿ ὤμων ἐβάστασας· τούτῳ δὲ συνεκράθης, τῆς κατ᾿ ἄμφω ἀγάπης, Μῆτερ Γαβριηλία, διαπρέψασα ἔργοις· διὸ ἐν παῤῥησίᾳ αὐτῷ, πρέσβευε σωθῆναι ἡμᾶς.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Θεὸν τὸν ἐκ σπλάγχνων σου, σωματωθέντα φρικτῶς, καὶ πύλην ἀνοίξαντα, τῆς αἰωνίου ζωῆς, ἀνθρώποις Μητράνανδρε, πρέσβευε δυσωποῦμεν, μητρικῇ παῤῥησίᾳ, σῶσαι τῆς καταδίκης, τοὺς πιστῶς μελῳδοῦντας· Χαῖρε Κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετὰ σοῦ.
ᾨδὴ δ΄. Ὁ Εἱρμός. Ὁ καθήμενος ἐν δόξῃ
Τὸ στερέωμα φαιδρύνεις, Ἐκκλησίας ὡς ἥλιος· οἰκτιρμῶν γὰρ σπλάγχνοις, τοῖς ἐν χαλεπαῖς περιστάσεσι, Γαβριηλία καὶ νόσοις ἐπαρκέσασα, δόξαν ἔλαβες, ἐν τοῖς οὐρανοῖς ἀτελεύτητον.
Τίς ἀξίως σου ὑμνήσει, πολιτείας τὰς χάριτας; ἐκ παιδὸς γὰρ θείαν, σχοῦσα ἀληθῶς τὴν προαίρεσιν, Γαβριηλία ἐν βίῳ διετήρησας, τὴν εὐσέβειαν, ὡς θησαυρὸν ἐν καρδίᾳ σου.
Ἐν τῷ βίῳ σου πενίαν, φιλοθέως πλουτήσασα, ἐν ταμείοις Μῆτερ, τοῖς τῶν οὐρανῶν ἐναπέθηκας, Γαβριηλία θεόφρον πλοῦτον ἄφθαρτον, πολιτείας σου, τὰ θαυμαστὰ κατορθώματα.
Τῆς ἀσκήσεως φρονίμως, τὴν λαμπάδα φαιδρύνασα, τῷ ἐλαίῳ Μῆτερ, τῆς σῆς ἀληθοῦς ἀντιλήψεως, πρὸς τοὺς νοσοῦντας νυμφῶνα τὸν οὐράνιον, εἰς κατοίκησιν, εὗρες τερπνὴν παμμακάριστε.
Μακαρίζει σε ἡ Λέρος, ἐκτελοῦσα τὴν μνήμην σου· ἐξ αὐτῆς γὰρ ἔβης, πρὸς τῶν οὐρανῶν τὰ ὑψώματα, Γαβριηλία θεόφρον ἔνθα χαίρουσα, καθικέτευε, ὑπὲρ ἡμῶν τὸν Φιλάνθρωπον.
Θεοτοκίον.
Ῥῦσαι Ἄχραντε Παρθένε, μητρικῆς σου χρηστότητος, τοῖς ἀμέτροις σπλάγχνοις, ἐκ τῶν πειρασμῶν καὶ τῶν θλίψεων, ἐκ τῶν κινδύνων καὶ νόσων τοὺς δοξάζοντας, τὸ μυστήριον, τὸ θαυμαστὸν τῆς λοχείας σου.
ᾨδὴ ε΄. Ὁ Εἱρμός. Ἐξέστη τὰ σύμπαντα.
Ἀρίστην ἐπέδειξας, τὴν πολιτείαν πάνσεμνε· σὺ γὰρ ἠκολούθησας συντόνως Γαβριηλία, τοῦ ζωοδότου Χριστοῦ, τοῖς ἴχνεσι κόσμου τῶν φθαρτῶν, ὡς ὑπερφρονήσασα, ἀνενδότῳ φρονήματι.
Τὸν ζῆλον τῆς πίστεως, ἐν τῇ καρδίᾳ ἔχουσα, ὡς πῦρ ἀκατάσβεστον ἐν βίῳ, Γαβριηλία, τὴν τῆς ἀγάπης σαφῶς, ἐπλήρωσας θείαν ἐντολήν, ἔργοις διαπρέψασα, εὐποιΐας ἀοίδιμε.
Νοσούντων διάκονος, σὺ γενομένη ἔνδοξε, πιστῶς οὐκ ἀπέκαμες καὶ χώρας, διαδραμοῦσα, Γαβριηλία πολλάς, ἐν πράξεσι καὶ ἐν διδαχαῖς, πλείστοις τὸ σωτήριον, τοῦ Κυρίου ὑπέδειξας.
Τὴν χεῖρα προτείνουσα, τοῖς δυστυχοῦσιν ἅπασιν, παντὶ ἐν τῷ βίῳ σου Ὁσία, Γαβριηλία, τὴν τοῦ εὐσπλάγχνου Θεοῦ, ἐσύλησας χάριν· ἀλλ᾿ αὐτόν, ἵλεων ἀπέργασαι, τοῖς ἐν ὕμνοις τιμῶσί σε.
Ἐκ Λέρου ἐποίησας, Γαβριηλία ἔνδοξε, τὴν σὴν πρὸς Παράδεισον πορείαν, θησαυρὸν μέγαν, καταλιποῦσα ἡμῖν, λειψάνων σου θήκην τὴν σεπτήν, πᾶσι τῶν ἰάσεων, ἐξ αὐτῆς ῥεῖθρα βλύζουσαν.
Θεοτοκίον.
Ἰσχύν μοι καὶ δύναμιν, τῇ σῇ προνοίᾳ δώρησαι, πατεῖν τοῦ βελίαρ με τὰς πάγας, καὶ τὴν εὐθεῖαν, τῆς μετανοίας ὁδόν, πορεύεσθαι Δέσποινα Ἁγνή, ἵνα τὴν λοχείαν σου, μεγαλύνω σωζόμενος.
ᾨδὴ στ΄. Ὁ Εἱρμός. Τὴν θείαν ταύτην καὶ πάντιμον.
Τὴν θείαν ταύτην τελοῦντές σου, ἐκ πόθου ἑορτὴν ἐκβοῶμέν σοι· Χαῖρε τῆς χάριτος, Γαβριηλία πανεύφημε, τῶν μυστικῶν ναμάτων, πηγὴ ἀκένωτος.
Ἐνθέων λόγων καὶ ἔργων σου, τῷ ἄρτῳ τῷ γλυκεῖ τοὺς συνόντας σοι, ὡς διαθρέψασα, Γαβριηλία τῆς βρώσεως, τῆς μυστικῆς ἐγεύσω, Θεοῦ τῆς χάριτος.
Τυχοῦσα νόμοις τοῦ Πνεύματος, ὡράθης ἀρετῶν ἐργαστήριον, ἀπὸ νεότητος, Γαβριηλία ἀοίδιμε, ἀνθ᾿ ὧν χαρὰν ἐκτήσω, τὴν αἰωνίζουσαν.
Ὁσίων τρόπων ἐκφάνσεσιν, ὀλβία ἀληθῶς ἐχρημάτισας, καὶ ἐβεβαίωσας, ἔργῳ Κυρίου τὰ λόγια, Γαβριηλία Μῆτερ, τῇ πολιτείᾳ σου.
Ἡ Λέρος χαίρει ἑόρτια, τελοῦσα ἑορτὴν τὴν φωσφόρον σου, καὶ χαίροις κράζει σοι, Γαβριηλία θεόληπτε, τῆς εὐσεβοῦς λατρείας, λαμπὰς ἀείφωτος.
Θεοτοκίον.
Λαμπὰς Παρθένε ὑπάρχουσα, φωτὸς τοῦ ἀνεσπέρου τῆς γνώσεως, τῇ φωταυγείᾳ σου, ἐσκοτισμένην τοῖς πάθεσι, τὴν ταπεινὴν ψυχήν μου, Ἁγνὴ καταύγασον.
Κοντάκιον. Ἦχος γʹ. Ἡ Παρθένος σήμερον.
Τὴν τοῦ κόσμου μέριμναν, παρωσαμένη ἡδέως, τῷ Χριστῷ ἐδούλευσας, ταῖς ἀρεταῖς σου σπουδαίως· ἔφανας, θεογνωσίας τὸ φῶς ἀνθρώποις· ἄγγελος, εἰρήνης ὤφθης ταῖς διδαχαῖς σου· διὰ τοῦτό σε τιμῶμεν, Γαβριηλία, Μῆτερ πανεύφημε.
Ὁ Οἶκος.
Τοῦ σαρκωθέντος Λόγου τοῦ Πατρός, Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, τὴν φωνήν, ἀκούσασα λέγουσαν, Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν, καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι, σὺ ἔργον τὸν λόγον, φιλοσόφως ἐποίησας ἔνδοξε· τῶν ἐν γῇ γὰρ τερπνῶν, ἁπάντων καταφρονήσασα, τῇ ἐγκρατείᾳ ἐπολιτεύσω, προσευχαῖς ταῖς ἀγρύπνοις σχολάζουσα, καὶ ὑπὲρ τῶν ἐλαχίστων ποιοῦσα τὴν μέριμναν, τόπους διερχομένη, καὶ χώρας διαμείβουσα, καὶ μεγαλόψυχος ἐν οἰκτιρμοῖς χρηματίζουσα· διεγνώσθης δὲ τοῖς πᾶσι, γινομένη τὰ πάντα συμπαθῶς, καὶ ἔλαμψας τὸ φῶς σου, τῶν ἀνθρώπων ἔμπροσθεν, εἰς δόξαν τοῦ ἐν Τριάδι Θεοῦ, τοῦ δοξάσαντός σε, τῇ δόξῃ τοῦ προσώπου αὐτοῦ, καὶ ταῖς πρεσβείαις σου τὴν χάριν, τοῖς τιμῶσί σε παρέχοντος, Γαβριηλία, Μῆτερ πανεύφημε.
Συναξάριον.
Τῇ ΙΗ΄ τοῦ αὐτοῦ μηνός, Μνήμη τῆς Ὁσίας Γαβριηλίας τῆς Κωνσταντινουπολιτίσσης, τῆς ἐν Λέρῳ.
Ταῖς αὐτῆς ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν.
ᾨδὴ ζ΄. Ὁ Εἱρμός. Οὐκ ἐλάτρευσαν
Οὐκ ἐπόθησας, μηδόλως ἐπεζήτησας, τῆς γῆς τὰ πρόσκαιρα, ἀλλὰ Χριστοῦ ἀκριβῶς, τοῖς ἴχνεσι βαίνουσα, τὴν ἐπουράνιον, πόλιν ἔφθασας, ἔνθα Ἀγγέλων τάγματα, θαυμαστὴ Γαβριηλία.
Τῷ θελήματι, τῷ θείῳ διηκόνησας, ἀπὸ νεότητος, καὶ σεαυτὴν ἀληθῶς, ἐν λόγοις καὶ πράξεσι, τύπον παρέστησας, βίου κρείττονος, Γαβριηλία πάνσεμνε, γυναικῶν ἡ εὐκοσμία.
Ἐλεήμονα, καρδίαν ὡς πλουτήσασα, Θεοῦ τῇ χάριτι, ἐν τῷ ἐλέει αὐτοῦ, νοσοῦντας καὶ πένητας, σὺ κατοικτείρησας, καὶ ἐπήρκεσας, Γαβριηλία πάνσεμνε, συμπαθῶς αὐτῶν ταῖς χρείαις.
Ταπεινώσεως, τοῖς ὅπλοις στρατηγήσασα, κατὰ τοῦ δράκοντος, τῆς νοητῆς στρατιᾶς, τῆς νίκης τὸ τρόπαιον, μέγιστον ἔστησας, καὶ ἀπέλαβες, Γαβριηλία στέφανον, ἐκ Θεοῦ δικαιοσύνης.
Σαββατίσασα, ἐν Λέρῳ καὶ ὑπνώσασα, ἐγένου ἔξυπνος, ἐν ταῖς αὐλαῖς τῆς ζωῆς, καὶ εὗρες κατάπαυσιν, τὴν αἰωνίζουσαν· ὅθεν πρέσβευε, ὑπὲρ τῶν ὑμνολόγων σου, τῷ Θεῷ Γαβριηλία.
Θεοτοκίον.
Λύμης Δέσποινα, ἁμαρτιῶν με κάθαρον, τῇ εὐσπλαγχνίᾳ σου, καὶ καθαρόν με Χριστῷ, τὸν ἄθλιον ἄνθρωπον, ὅλον προσάγαγε, ἵνα κράζω σοι· Χαῖρε Παρθένε Ἄχραντε, τῶν βροτῶν ἡ σωτηρία.
ᾨδὴ η΄. Ὁ Εἱρμός. Παῖδας εὐαγεῖς ἐν τῇ καμίνῳ
Λόγου τοῦ Θεοῦ Γαβριηλία, μελέτῃ τῇ γλυκυτάτῃ ὡς ἐγκύψασα, ζήλῳ ἐκ νεότητος, κόσμου κατεγέλασας, καὶ ὡς στρουθίον ἔδειξας, καταπαιζόμενον, τὸν βύθιον δυνάστην οὗ ῥῦσαι, ἐκ τῆς κακουργίας, καὶ πλάνης ἡμᾶς πάντας.
Δρόμους τοὺς πολλοὺς ὡς διελθοῦσα, τῷ πλούτῳ τῆς πρὸς τὸν πέλας ἀγαπήσεως, καὶ εὐεργεσίαις σου, τῷ Εὐεργετήσαντι, ἀνθρώπων γένος ἔνδοξε, ἀκολουθήσασα, ἐπέτυχες τοῦ θείου νυμφῶνος, ὦ Γαβριηλία· διό σε εὐφημοῦμεν.
Κόπους καὶ πολλὰς κακοπαθείας, ἀνδρείως Γαβριηλία ὑπομείνασα, ὑπὲρ τοῦ πλησίον σου, ἔχεις τὴν ἀπόλαυσιν, ἐν τοῖς ὑψίστοις ἄπαυστον, Ἀγγέλων τάγμασιν, Ἁγίων τε χορείαις συζῶσα, μεθ᾿ ὧν καὶ ἐξαίτει, τῷ κόσμῳ τὴν εἰρήνην.
Χαῖρε τῶν πτωχῶν ἡ οἰκονόμος, ἀπόρων Γαβριηλία ἡ ἀντίληψις· χαῖρε τῶν ἐν θλίψεσιν, ἡ τερπνὴ παράκλησις· χαῖρε νοσούντων μέριμνα, ἡ ἀκατάπαυστος· τὸν Κύριον ἀεὶ οὖν δυσώπει, ἡμῖν δωρηθῆναι, τὴν λύσιν τῶν πταισμάτων.
Χαίρει γηθοσύνως καὶ κομπάζει, ἡ Λέρος Γαβριηλία παμμακάριστε, κρήνην ἁγιάσματος, ἔχουσα τὸν τάφον σου, καὶ τὰ σεπτά σου λείψανα, ὡς σκεῦος χάριτος, τὸν Κύριον ὑμνεῖτε βοῶσα, καὶ ὑπερυψοῦτε, εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.
Θεοτοκίον.
Ὄμβροις μητρικῆς σου εὐσπλαγχνίας, Παρθένε Θεοκυῆτορ ἱκετεύω σε, σβέσον τῆς κακίας μου, τάχιον τοὺς ἄνθρακας, ἀναψυχὴν καὶ ἄνεσιν, τῷ παναθλίῳ σου, βραβεύουσα οἰκέτῃ Παρθένε, ᾄδοντί σοι ὕμνον, καρδίας ἐκ βαθέων.
ᾨδὴ θ΄. Ὁ Εἱρμός. Ἅπας γηγενής
Ὕμνοις καὶ ᾠδαῖς, εὐφήμως τιμῶμέν σε, πανηγυρίζοντες, σήμερον τὴν μνήμην σου, Γαβριηλία, τὴν ἀξιέπαινον· σὺ δὲ ταῖς σαῖς δεήσεις, πρὸς τὸν φιλάνθρωπον, παῥῥησίᾳ, αἴτει τὴν συγχώρησιν, τῶν πταισμάτων ἡμῖν ἀξιάγαστε.
Ῥεῖθρα μυστικῶς, πηγάζει τῆς χάριτος, ὁ θεῖος τάφος σου, καὶ ἡ τῶν λειψάνων σου, Γαβριηλία, θήκη ἡ πάντιμος, τοῖς εὐλαβῶς προστρέχουσι, καὶ ἀνυμνοῦσί σε, τὴν τὸν βίον, πάντα ἐκτελέσασαν, ἐν Κυρίου πιστῶς τῷ θελήματι.
Ὅρμον τῆς ζωῆς, αἰσίως κατέλαβες, εὐθυπλοήσασα, τὴν τοῦ βίου θάλασσαν, τῶν ἀρετῶν σου, ἐπιτηδεύμασι, Γαβριηλία· ἔνθα σε, Χριστὸς ἐδόξασεν, καὶ χαρᾶς σε, θείας κατηξίωσεν, ἣν ἐξαίτει ἡμῖν τοῖς τιμῶσί σε.
Δῶρον ἑαυτήν, Ὁσία τῷ Κτίσαντι, σὺ ἀπετέλεσας, πόνοις τῆς ἀσκήσεως, καὶ εὐποιΐας, τοῖς κατορθώμασι, καὶ παρ᾿ αὐτοῦ ἀπέλαβες, τὴν τῆς θεώσεως, κατὰ χάριν, δόξαν καὶ λαμπρότητα, ἐν Δικαίων σκηναῖς ὡς ἀντίδωρον.
Ὅλον εὐσεβῶς, σὸν βίον ἐῤῥύθμισας, ἀπὸ νεότητος, πρὸς σκοπὸν τὸν ἅγιον, Γαβριηλία, τῆς ἄνω κλήσεως· ἀλλ᾿ ὡς τανῦν τοῦ πόθου σου, ἐπαπολαύουσα, σὺν Ἁγίων, πάντων ὁμηγύρεσι, ὑπὲρ πάντων ἡμῶν Θεῷ πρέσβευε.
Θεοτοκίον.
Ὕμνοις καὶ ᾠδαῖς, τιμῶμεν τὸν ἄσπορον, Παρθένε τόκον σου, δι᾿ οὗ τὸ ἀνθρώπινον, ἐῤῥύσθη γένος, τῆς παραβάσεως, καὶ ἐκ ψυχῆς δεόμεθα, ἵνα πρεσβείαις σου, λυτρωθῶμεν βίου περιστάσεων, καὶ γεέννης πυρὸς Ἀειπάρθενε.
Ἐξαποστειλάριον. Γυναῖκες ἀκουτίσθητε.
Ἡ Λέρος ἐπαγάλλεται, τὰ σὰ τίμια λείψανα, ἔχουσα Μῆτερ ἐν κόλποις, ὥσπερ θησαύρισμα μέγα· χάρις γὰρ βρύει πάντοτε, ἐξ αὐτῶν ἀπειρόδωρος, ἅπασι τοῖς προστρέχουσι, Γαβριηλία Ὁσία, τῆς Ἐκκλησίας λαμπρότης.
Θεοτοκίον.
Ὁ ὢν τῇ φύσει ἄκτιστος, καὶ τῷ Πατρὶ συνάναρχος, πάντων ἐπέκεινα χρόνων, καὶ προαιώνιος Λόγος, κτιστὸς ἐκ σοῦ ὡς ἄνθρωπος, καὶ ὑπὸ χρόνον γίνεται, σῴζων ἀρᾶς τὸν ἄνθρωπον· διὸ ἀεί σε ὑμνοῦμεν, Μαρία Θεοκυῆτορ.
ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΙΝΟΥΣ Ἦχος δ΄. Ἔδωκας σημείωσιν.
Σήμερον ἀνέτειλεν, ὑπὲρ τὸν ἥλιον λάμπουσα, ἑορτή σου ἡ πάντιμος, ἐν ᾗ καὶ συνήλθομεν, ἐν ἀγαλλιάσει, μακαρίζοντές σε, τὴν θεραπεύσασαν Θεόν, φιλαδελφίας τοῖς κατορθώμασι, καὶ πόνοις τῆς ἀσκήσεως, Γαβριηλία ἀοίδιμε· ἀλλ᾿ ἐξαίτει δωρήσασθαι, τὸν Θεὸν ἡμῖν ἔλεος.
Ὅλην σου τὴν ἔφεσιν, καθυποτάξασα ἔνδοξε, τῷ Δεσπότῃ τῆς κτίσεως, τῆς γῆς κατεφρόνησας, καὶ δικαιοσύνης, τὰ ἔργα εἰργάσω, καὶ πλεονάσασα αὐτοῖς, Γαβριηλία Μῆτερ πανθαύμαστε, τὴν χάριν ἐθησαύρισας, τοῦ Παρακλήτου καὶ ἔλαβες, τῶν θαυμάτων τὴν δύναμιν, εἰς πιστῶν περιποίησιν.
Ἔχουσα ἀνόθευτον, ἐν τῇ καρδίᾳ σου πίστεως, θησαυρὸν τὸν οὐράνιον, σαρκὸς οὐκ ἐφρόντισας, ἐν παντὶ τῷ βίῳ, καὶ τόπους διῆλθες, Μῆτερ φροντίζουσα πολλῶν, τῶν ἐν ἀνάγκαις, νόσοις καὶ θλίψεσι· διό σε ἐθαυμάστωσε, Γαβριηλία ὁ Κύριος, συμπαθῶς ὃν ἱλέωσαι, καὶ ἡμῖν τοῖς ὑμνοῦσι σε.
Τάφον σου τὸν ἅγιον, καὶ τὰ μυρίπνοα λείψανα, νῆσος Λέρος ἐκτήσατο, πηγὴν ἁγιάσματος, τὴν ῥοὴν πλουσίως, τὴν τῶν ἰαμάτων, ἀναβλυστάνουσαν ἀεί, Γαβριηλία τοῖς προσπελά ζουσι· διό σε μακαρίζομεν, καὶ τὴν σεπτήν σου πανήγυριν, εὐσεβῶς ἑορτάζομεν, τὸν Θεὸν μεγαλύνοντες.
Δόξα. Ἦχος δ΄.
Ὁσία Μῆτερ, θεοειδεῖ λογισμῷ, τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ, ὡς μιμησαμένη, οὐδὲν ἐν βίῳ ἐκτήσω, φθαρτὸν καὶ ἐπίκηρον· ἀλλὰ τὴν πτωχείαν ἐκλεξαμένη, τοῦ δι᾿ ἡμᾶς πτωχεύσαντος, ἁπάντων διετέλεσας, τῶν ἐπὶ γῆς παρεπίδημος, τῇ προσευχῇ προσκαρτεροῦσα, καὶ ἐγκράτειαν φυλάττουσα· ἐν ἀπαρνήσει δὲ ἑαυτῆς, ἀσθενοῦντας καὶ πένητας, ἐν τῷ ἐλέει κατοικτείρησας, τοῦ ἐλεήμονος Θεοῦ. Ὅθεν αὐτῷ ἐν οὐρανοῖς, τανῦν παρισταμένη, Γαβριηλία πανθαύμαστε, ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν αἴτει, εἰρήνην καὶ μέγα ἔλεος.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Ἐκ παντοίων κινδύνων, τοὺς δούλους σου φύλαττε, Εὐλογημένη Θεοτόκε, ἵνα σε δοξάζωμεν, τὴν ἐλπίδα τῶν ψυχῶν ἡμῶν.
Δοξολογία Μεγάλη καὶ Ἀπόλυσις.
Μεγαλυνάρια.
Τὴν Γαβριηλίαν δεῦτε πιστοί, τιμήσωμεν πάντες, τὴν βιώσασαν ἐπὶ γῆς, τοῦ Εὐαγγελίου, ἀξίως ἐν τῷ νόμῳ· Χριστῷ γὰρ παρεστῶσα, ἡμῶν προΐσταται.
Χαίροις τῆς ἀγάπης ὁ θησαυρός, καὶ φιλαδελφίας, ὁ ἀκένωτος ποταμός· χαίροις τὸ δοχεῖον, χαρᾶς τῆς ἐν Κυρίῳ, Γαβριηλία Μῆτερ· σὲ μακαρίζομεν.
ΠΑΡΑΚΛΗΣΙΣ
Ὁ Ἱερεὺς ἄρχεται τῆς Παρακλήσεως μὲ τὴν δοξολογικήν ἐκφώνησιν:
Εὐλογητὸς ὁ Θεός ἡμῶν, πάντοτε, νῦν καὶ ἀεί καὶ εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.
Ὁ χορός: Ἀμήν.
Ἤ μὴ ὑπάρχοντος Ἱερέως, ἡμεῖς τό:
Δι’ εὐχῶν τῶν Ἁγίων Πατέρων ἡμῶν, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς, Ἀμήν.
Ψαλμός ρμβ’ (142).
Κύριε εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τὴν δέησίν μου ἐν τῇ ἀληθείᾳ Σου, εἰσάκουσον μου ἐν τῇ δικαιοσύνῃ Σου καὶ μὴ εἰσέλθης εἰς κρίσιν μετά τοῦ δούλου Σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιόν Σου, πᾶς ζῶν. Ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρός τὴν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τὴν ζωήν μου. Ἐκάθισέ με ἐν σκοτεινοῖς, ὡς νεκρούς αἰῶνος καὶ ἠκηδίασεν ἐπ’ ἐμέ τό πνεῦμα μου, ἐν ἐμοί ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις Σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν Σου ἐμελέτων. Διεπέτασα πρός Σέ τάς χείρας μου, ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρός Σοι. Ταχύ εἰσάκουσόν μου, Κύριε, ἐξέλιπε τό πνεῦμα μου. Μὴ ἀποστρέψης τό πρόσωπόν Σου ἀπ’ ἐμοῦ καὶ ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. Ἀκουστὸν ποίησόν μου τό πρωΐ τό ἔλεός Σου, ὅτι ἐπὶ Σοί ἤλπισα. Γνώρισόν μοι, Κύριε, ὁδόν ἐν ἧ πορεύσομαι, ὅτι πρός Σέ ἦρα τὴν ψυχήν μου. Ἐξελοῦ με ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, πρός Σέ κατέφυγον, δίδαξόν με τοῦ ποιεῖν τό θέλημά Σου, ὅτι Σύ εἶ ὁ Θεός μου. Τό Πνεῦμα Σου τό ἀγαθὸν ὁδηγήσει με ἐν γῇ εὐθείᾳ, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός Σου, Κύριε, ζήσεις με. Ἐν τῇ δικαιοσύνῃ Σου ἐξάξεις ἐκ θλίψεως τὴν ψυχήν μου καὶ ἐν τῷ ἐλέει Σου ἐξολοθρεύσεις τούς ἐχθρούς μου. Καί ἀπολεῖς πάντας τούς θλίβοντας τὴν ψυχήν μου, ὅτι ἐγώ δοῦλος Σου εἰμί.
Καί εὐθύς ψάλλεται τετράκις ἐξ’ ὑπαμοιβῆς, μετά τῶν οἰκείων στίχων:
Θεός Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχ. α’. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ ὅτι ἀγαθός, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος Αὐτοῦ.
Στίχ. β’. Πάντα τὰ ἔθνη ἐκύκλωσάν με καὶ τό ὀνόματι Κυρίου ἠμυνάμην αὐτούς.
Στίχ. γ’. Παρά Κυρίου ἐγένετο αὕτη καὶ ἔστι θαυμαστή ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν.
Εἶτα τὸ τροπάριον. Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Ὡς θαυμαστὴν ἐπὶ τῆς γῆς πολιτείαν, ἐπιτελέσασα Χριστοῦ τῇ ἀγάπῃ, Γαβριηλία ἔτυχες, χαρᾶς τῆς ἀληθοῦς, θρόνῳ τῷ τῆς χάριτος, παρεστῶσα ἐν δόξῃ, καὶ Ἀγγέλων τάγμασιν, ἐν ὑψίστοις συνοῦσα. Ἀλλ᾿ ἐκτενῶς δυσώπει τὸν Θεόν, ὑπὲρ ἡμῶν σὲ καλούντων προστάτιδα.
Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Οὐ σιωπήσομέν ποτε Θεοτόκε, τὰς δυναστείας Σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι, εἰμὴ γὰρ Σὺ προΐστασο πρεσβεύουσα, τίς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων; Τίς δὲ διεφύλαξεν, ἕως νῦν ἐλευθέρους; Οὐκ ἀποστῶμεν Δέσποινα ἐκ Σοῦ, Σοὺς γὰρ δούλους σώζεις ἀεί, ἐκ παντοίων δεινῶν.
Ψαλμός ν’ (50).
Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατά τό μέγα ἔλεός Σου καί κατά τό πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν Σου, ἐξάλειψον τό ἀνόμημά μου. Ἐπὶ πλεῖον πλῦνόν με ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου καί ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Ὅτι τήν ἀνομίαν μου ἐγώ γινώσκω καί ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μου ἐστι διά παντός. Σοί μόνῳ ἥμαρτον καί τό πονηρόν ἐνώπιόν Σου ἐποίησα, ὅπως ἄν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις Σου καί νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί Σε. Ἰδοὺ γάρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην καί ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου. Ἰδοὺ γάρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τὰ ἄδηλα καί τὰ κρύφια τῆς σοφίας Σου ἐδήλωσάς μοι. Ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ καί καθαρισθήσομαι, πλυνεῖς με καί ὑπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καί εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀπόστρεψον τό πρόσωπόν Σου ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου καί πάσας τάς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον ἐν ἐμοί ὁ Θεός καί πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μὴ ἀποῤῥίψῃς με ἀπὸ τοῦ προσώπου Σου καί τό Πνεῦμα Σου τό Ἅγιον μὴ ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοι τήν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου Σου καί πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με. Διδάξω ἀνόμους τάς ὁδούς Σου καί ἀσεβεῖς ἐπὶ σέ ἐπιστρέψουσιν. Ῥῦσαι με ἐξ αἱμάτων ὁ Θεός, ὁ Θεός τῆς σωτηρίας μου, ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσα μου τήν δικαιοσύνην Σου. Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις καί τό στόμα μου ἀναγγελεῖ τήν αἴνεσίν Σου. Ὅτι, εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἄν, ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. Θυσίᾳ τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καί τεταπεινωμένην ὁ Θεός οὐκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ Σου τήν Σιών καί οἰκοδομηθήτω τὰ τείχη Ἱερουσαλήμ. Τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφορὰν καί ὁλοκαυτώματα. Τότε ἀνοίσουσιν ἐπὶ τό θυσιαστήριόν Σου μόσχους.
Εἶτα, ὁ Κανών, οὗ ἡ ἀκροστιχὶς ἐν τοῖς Θεοτοκίοις: Κυρίλλου.
ᾨδὴ α΄. Ἦχος πλ. δʹ. Ὑγρὰν διοδεύσας.
Μεγίστων θεόθεν τῶν δωρεῶν, καταξιωθεῖσα, τῇ ὁσίᾳ σου βιοτῇ, ἐκ βίου ἡμᾶς Γαβριηλία, κακοπραγίας καὶ θλίψεως φύλαττε.
Ὑμνοῦντες ζωῆς σου τῆς καθαρᾶς, τοὺς ἄθλους Ὁσία, ἐκβοῶμέν σοι εὐλαβῶς· Πάρεσο ἡμῖν Γαβριηλία, ἐν χαλεπαῖς περιστάσεσι σύμμαχος.
Ἀγάπης τὸ σκεῦος τὸ καθαρόν, ἡμᾶς δι᾿ ἀγάπης, πολιτεύεσθαι ἀληθοῦς, τῆς πρὸς τὸν Θεὸν καὶ τὸν πλησίον, Γαβριηλία εὐχαῖς σου ἀξίωσον.
Θεοτοκίον.
Κυρίου ἡ Μήτηρ ἡ ἀγαθή, Ἄχραντε Παρθένε, ἐκ κινδύνων καὶ πειρασμῶν, φύλαττε ἐκ πάντων ἀνωτέρους, τοὺς τῇ ἁγίᾳ σου σκέπῃ προστρέχοντας.
ᾨδὴ γ΄. Οὐρανίας ἁψῖδος.
Τῆς ἀγάπης τὸ σκεῦος, τὸ εὐαγὲς πάνσεμνε, ταπεινοφροσύνης δοχεῖον, τὸ πολυτίμητον, θεομακάριστε, Γαβριηλία Ὁσία, πάντοτε προστάτευε, τῶν προσιόντων σοι.
Προσπαθείας ματαίας, δίδου ἡμῖν δύναμιν, εὐσεβῶς ῥαγῆναι Ὁσία, καὶ καθαρότητι, βίου ἀξίωσον, Γαβριηλία δοξάζειν, τὸν Θεὸν τὸν εὔσπλαγχνον, τοὺς εὐφημοῦντάς σε.
Πολεμίων παντοίων, τῶν ὁρατῶν λύτρωσαι, καὶ τῶν ἀοράτων Ὁσία, ἐξ ἐπιθέσεων, τοὺς μακαρίζοντας, ἐν κατανύξει καρδίας, τοῦ ἐνθέου βίου σου, τὰ ἀριστεύματα.
Θεοτοκίον.
Ὑπὲρ φύσιν Παρθένε, τὸν τοῦ παντὸς αἴτιος, ἔτεκες ἁγνῶν ἐξ αἱμάτων, δι᾿ ἀγαθότητα· αὐτῷ οὖν πρέσβευε, τοῦ ἐλεῆσαι καὶ σῶσαι, τὰς ψυχὰς Θεόνυμφε, τῶν ὑμνολόγων σου.
Διάσωσον, Γαβριηλία θεόφρον, Μῆτερ Ὁσία, τοὺς τῇ πρεσβείᾳ τῇ σῇ καταφεύγοντας, ἀπὸ κινδύνων καὶ θλίψεων τῶν ἐν βίῳ.
Ἐπίβλεψον, ἐν εὐμενείᾳ Πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν, καὶ ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.
Κάθισμα. Ἦχος β΄. Πρεσβεία θερμή.
Ἀγάπην θερμήν, πλουτοῦσα ἐν καρδίᾳ σου, ἐνθέῳ ζωῇ, τὸν Κτίστην εὐηρέστησας· ἀλλ᾿ αὐτὸν ἱκέτευε, παῤῥησίας χάριν ὡς ἔχουσα, Γαβριηλία ἔνδοξε ἡμῖν, τὴν λύσιν πταισμάτων τοῦ δωρήσασθαι.
ᾨδὴ δ΄. Εἰσακήκοα Κύριε.
Καταφύγιον γένοιτο, ἄμαχος βοήθεια ἡμῖν ἅπασιν, ἡ πρεσβεία σου πρὸς Κύριον, ὦ Γαβριηλία πολυθαύμαστε.
Γεωργεῖν φόβον ἅγιον, θείαν τε κατάνυξιν ἐν σεμνότητι, τῇ σῇ χάριτι ἐνίσχυσον, ὦ Γαβριηλία τοὺς ἱκέτας σου.
Ἐποπτεύουσα ἄνωθεν, μὴ ἐλλίπῃς πάνσεμνε τοὺς προστρέχοντας, τοῖς λειψάνοις σου ἐκ πίστεως, καὶ ἐν ἐγκωμίοις εὐφημοῦντάς σε.
Θεοτοκίον.
Ῥυπωθέντά με πταίσμασι, καὶ γέλων προκείμενον τῷ ἀλάστορι, Θεοτόκε τῇ πρεσβείᾳ σου, οἴκτειρον καὶ σῶσον τὸν ἱκέτην σου.
ᾨδὴ ε΄. Φώτισον ἡμᾶς.
Ἀκουσον ἡμῶν, τῆς δεήσεως καὶ δίωξον, ἀφ᾿ ἡμῶν Γαβριηλία θαυμαστή, νοημάτων ματαιότητος τὴν νέφωσιν.
Νάμασι τῆς σῆς, θείας χάριτος κατάρδευσον, τὰς καρδίας τῶν τιμώντων εὐλαβῶς, βιοτῆς σου τὴν λαμπρότητα πανεύφημε.
Φώτισον φωτί, τῆς πρεσβείας σου πρὸς Κύριον, τὰς ψυχὰς Γαβριηλία τηλαυγῶς, τῶν ἐκ πόθου προσιόντων σοι ἑκάστοτε.
Θεοτοκίον.
Ἵλεων ἡμῖν, τὸν ἐκ σοῦ ἐνανθρωπήσαντα, Πατρὸς Λόγον διὰ πλῆθος οἰκτιρμῶν, Θεοτόκε Ἀειπάρθενε ἀπέργασαι.
ᾨδὴ στ΄. Τὴν δέησιν ἐκχεῶ.
Ἐδούλευσας, τῷ Θεῷ ὡς πάνσοφος, ὑλικὰς ἀπωσαμένη μερίμνας, καὶ παρ᾿ αὐτοῦ τὰ βραβεῖα ἐδέξω, Γαβριηλία Ὁσία τῶν πόνων σου. Αὐτὸν οὖν ἔργασαι ἡμῖν, εὐμενῆ μεσιτείαις ἁγίαις σου.
Ἠρίστευσας, πρακτικῶς τὸ ἔλεος, τοῦ Θεοῦ μιμησαμένη ἐν βίῳ· διὸ αὐτὸς χάριτός σε μεγίστης, Γαβριηλία Ὁσία ἠξίωσε, δι᾿ ἧς παράστηθι ἡμῖν, κραταιὰ καὶ βεβαία ἀντίληψις.
Τοῦ χείρονος, τὴν ῥοπὴν ἐμπόδισον, ἐν ἡμῖν τὴν κινουμένην ἀτάκτως, καὶ πρὸς ἀγάπην Θεοῦ ἡμῶν τρέψον, Γαβριηλία Ὁσία τὴν ἔφεσιν· σὺ γὰρ δι᾿ ἔργων ἀγαθῶν, τῆς ἀγάπης ἐδείχθης κειμήλιον.
Θεοτοκίον.
Λαµπρότατε, τοῦ Θεοῦ ἡμῶν θρόνε, καὶ αὐτοῦ ἡγιασμένη καθέδρα, ἠγλαϊσµένη τοῦ Κτίσαντος Νύµφη, Εὐλογημένη Μαρία Μητράναδρε, τοῦ Παραδείσου τῶν σκηνῶν, ἡμᾶς δεῖξον εὐχαῖς σου οἰκήτορας.
Διάσωσον, Γαβριηλία θεόφρον, Μῆτερ Ὁσία, τοὺς τῇ πρεσβείᾳ τῇ σῇ καταφεύγοντας, ἀπὸ κινδύνων καὶ θλίψεων τῶν ἐν βίῳ.
Ἄχραντε, ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύτως, ἐπ᾿ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα δυσώπησον, ὡς ἔχουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.
Κοντάκιον. Ἦχος β΄. Τοῖς τῶν αἱμάτων σου.
Τῷ ἐναρέτῳ σου βίῳ τηρήσασα, τὸ κατ᾿ εἰκόνα Θεοῦ ἀκηλίδωτον, τὴν χάριν πλουσίαν ἀπέλαβες, Γαβριηλία ἧς δίδου ἑκάστοτε, τὰ δῶρα τοῖς πόθῳ ὑμνοῦσί σε.
Προκείμενον: Ὑπομένων, ὑπέμεινα τὸν Κύριον καὶ προσέσχε μοι.
Στ.: Καὶ ἔστησεν ἐπὶ πέτραν τοὺς πόδας μου καὶ κατηύθυνε τὰ διαβήματά μου.
Εὐαγγέλιον, ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. (Κεφ. ια΄ 27-30)
Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ Μαθηταῖς· Πάντα μοι παρεδόθη ὑπὸ τοῦ Πατρός μου· καὶ οὐδεὶς ἐπιγινώσκει τὸν Υἱόν, εἰμὴ ὁ Πατήρ· οὐδὲ τὸν Πατέρα τις ἐπιγινώσκει εἰμὴ ὁ Υἱός, καὶ ᾧ ἐὰν βούληται ὁ Υἱὸς ἀποκαλῦψαι. Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς. Ἄρατε τὸν ζυγόν μου ἐφ᾿ ὑμᾶς, καὶ μάθετε ἀπ᾿ ἐμοῦ, ὅτι πρᾶός εἰμι, καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ, καὶ εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν. Ὁ γὰρ ζυγός μου χρηστός, καὶ τὸ φορτίον μου ἐλαφρόν ἐστιν.
Δόξα. Ταῖς τῆς σῆς Ὁσίας...
Καὶ νῦν. Ταῖς τῆς Θεοτόκου...
Προσόμοιον. Ἦχος πλ. β΄. Ὅλην ἀποθέμενοι. Στ.: Ἐλέησόν με...
Βίου ἠδυπάθειαν, καὶ κοσμικὴν εὐδοξίαν, ὁλικῶς μισήσασα, τοῦ Χριστοῦ τοῖς ἴχνεσιν, ἠκολούθησας· θαυμαστὸν ἤνυσας, ἐπὶ γῆς τὸν βίον, σωφροσύνην ἐπιδείξασα, καὶ δι᾿ ἀσκήσεως, πολιτευσαμένη ὡς Ἄγγελος, καὶ εὐποιΐαις τέλεον, τὴν φιλανθρωπίαν ἀσκήσασα. Ὅθεν δοξασθεῖσα, ἱκέτευε τὸν Κύριον θερμῶς, Γαβριηλία πανεύφημε, ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.
ᾨδὴ ζ΄. Οἱ ἐκ τῆς ᾿Ιουδαίας.
Παρεστῶσα τῷ θρόνῳ, τῆς Τριάδος ἐν δόξῃ, Γαβριηλία σεμνή, ἐκεῖθεν εὐμενείας, ἐν ὄμματι εὐσπλάγχνῳ, τοῖς τιμῶσί σε ἔπιδε, θλίψεων λύσιν πασῶν, παρέχουσα τοῖς πᾶσιν.
Εὐποιΐαις τὸν βίον, ἐκτελέσασα Μῆτερ, Γαβριηλία πιστῶς, πολλὴν καρποφορίαν, προσήνεγκας ὡς προῖκα, τῷ ὡραίῳ Νυμφίῳ σου, παρ᾿ οὗ ἐξαίτει ἡμῖν, χαρὰν καὶ εὐφροσύνην.
Γεωθέντες ἀθλίως, δι᾿ ἀμέλειαν ἄκραν, ταῖς ἁμαρτίαις τὸν νοῦν, ζωῆς τῆς ἐναρέτου, αὐτὸν ἐν ἐργασίαις, δυσωποῦμεν οὐράνωσον, ἐκδυσωποῦσα θερμῶς, Θεὸν Γαβριηλία.
Θεοτοκίον.
Λυτρωθέντες Παρθένε, τῷ ἀσπόρῳ σου τόκῳ, τῆς τοῦ γενάρχου ἀρᾶς, τὸ Χαῖρέ σοι βοῶμεν, καὶ μακαρίζομέν σε, ἐκ καρδίας δεόμενοι· Φύλαττε Μῆτερ ἡμᾶς, ἐκ τῶν πειρατηρίων.
ᾨδὴ η΄. Τὸν Βασιλέα.
Τοὺς ἀφορῶντας, τῇ κραταιᾷ σου πρεσβείᾳ, στῆθι σύμμαχος ἐν βίου ταῖς ἀνάγκαις, ὦ Γαβριηλία, Ὁσία μακαρία.
Χειμαζομένοις, ταῖς τρικυμίαις τοῦ βίου, ἀκλυδώνιστος λιμὴν Γαβριηλία, γενοῦ ἡμῖν πᾶσι, γαλήνῃ τῶν εὐχῶν σου.
Χάριτος θείας, ὡς δεδεγμένη τὸν πλοῦτον, τοὺς πτωχεύοντας ἡμᾶς Γαβριηλία, πολλαῖς ἁμαρτίαις, ἐλέησον εὐχαῖς σου.
Θεοτοκίον.
Ὁ ἐκ γαστρός σου, ὑπερφυῶς ἀνατείλας, δόξης ἥλιος εὐχαῖς ταῖς μητρικαῖς σου, ἀγαθὸς φανείη, ἡμῖν τοῖς ὑμνηταῖς σου.
ᾨδὴ θ΄. Κυρίως Θεοτόκον.
Ὁσία μακαρία, κλέος τῶν Ὁσίων, Γαβριηλία ἐξαίτει τὰ κρείττονα, ταῖς δυναταῖς σου πρεσβείαις, πρὸς τὸν Φιλάνθρωπον.
Παράσχου ἡμῖν πᾶσιν, ῥῶσιν τὴν κατ᾿ ἄμφω, Γαβριηλία Ὁσία παγγέραστε, ἵνα Θεοῦ ἐν τῷ θείῳ, νόμῳ βιώσωμεν.
Ὁσίων ἐντρυφῶσα, δόξης τῆς ἀφράστου, Γαβριηλία δυσώπει τὸν Κύριον, τοῦ οἰκτειρῆσαι καὶ σῶσαι, τοὺς ὑμνολόγους σου.
Θεοτοκίον.
Ὑμνοῦντας Θεομῆτορ, καὶ δοξολογοῦντας, τῆς σῆς λοχείας τὸ μέγα μυστήριον, ἐκ τῶν βελῶν ἡμᾶς ῥῦσαι, τοῦ πολεμήτορος.
Μεγαλυνάρια.
Ἄξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν Σε τὴν Θεοτόκον, τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώμητον καὶ μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Τὴν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τὴν ἀδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκοῦσαν, τὴν ὄντως Θεοτόκον Σέ μεγαλύνομεν.
Χαίροις τῆς ἀγάπης ὁ θησαυρός, καὶ φιλαδελφίας, ὁ ἀκένωτος ποταμός· χαίροις τὸ δοχεῖον, χαρᾶς τῆς ἐν Κυρίῳ, Γαβριηλία Μῆτερ· σὲ μακαρίζομεν.
Βίον μετελθοῦσα τὸν καθαρόν, εὐφραίνῃ Κυρίου, θεωρίᾳ τῇ μυστικῇ· Αὺτὸν οὖν δυσώπει, θερμῶς Γαβριηλία, ἵνα τὴν σωτηρίαν, ἡμῖν δωρήσηται.
Σὺ Γαβριηλία ἀπὸ παιδός, ὡς φυλαξαμένη, τοῦ Δεσπότου τὴν ἐντολήν, τῆς ἐν τοῖς ὑψίστοις, τρυφῆς κατηξιώθης· διὸ ἡμῖν ἐξαίτει, χαρὰν τὴν ἄνωθεν.
Κόσμου τῶν θορύβων ὡς ἀληθῶς, ὤφθης ἀναμέσον, ὥσπερ Ἄγγελος ἐν σαρκί· ὅθεν τῶν Ἀγγέλων, χορείαις νῦν συνοῦσα, Γαβριηλία Μῆτερ, ἡμῶν μνημόνευε.
Ἐλεημοσύνης τὸν θησαυρόν, σὲ Γαβριηλία, εὐφημοῦμεν πανευλαβῶς· δίδου οὖν ἀφθόνως, ἡμῖν κἂν ἀναξίοις, τῆς χάριτός σου Μῆτερ, τὸ θεῖον ἔλεος.
Ῥύου πολεμίων τῶν ὁρατῶν, καὶ τῶν ἀοράτων, ἐκ δολίας ἐπιβουλῆς, τῇ σῇ ἀντιλήψει, Γαβριηλία Μῆτερ, τὴν νῆσον τῶν Λερίων, ἀνευφημοῦσάν σε.
Λέρος εὐφημεῖ σε ὡς θησαυρόν, ἔχουσα τὴν θήκην, σῶν λειψάνων τῶν ἱερῶν· τῆς σῆς προστασίας, αὐτὴν οὖν μὴ στερήσῃς, Γαβριηλία Μῆτερ, ὡς εὐσυμπάθητος.
Χάριν παῤῥησίας πρὸς τὸν Θεόν, ἔχουσα δυσώπει, τοῦ ῥυσθῆναι ἡμᾶς παθῶν, ἐκ τῆς ἐπηρείας, Γαβριηλία Μῆτερ, καὶ ἔνθεον τὸν βίον, ἐπιτελέσωμεν.
Σὺν Ἀμφιλοχίῳ τῷ ἱερῷ, Πάτμου τῷ φωστῆρι, ἐκδυσώπει τὸν Λυτρωτήν, εἰρήνην δοθῆναι, ἡμῖν Γαβριηλία, καὶ ἔλεος καὶ χάριν, ὡς μόνος εὔσπλαγχνος.
Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἱ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Ἀποστόλων ἡ δωδεκάς, οἱ Ἅγιοι Πάντες μετά τῆς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν εἰς τό σωθῆναι ἡμᾶς.
Τό Τρισάγιον καὶ τὰ Τροπάρια ταῦτα. Ἦχος πλ. β΄.
Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, πάσης γὰρ ἀπολογίας ἀποροῦντες, ταύτην Σοι τὴν ἱκεσίαν, ὡς Δεσπότῃ, οἱ ἁμαρτωλοί προσφέρομεν, ἐλέησον ἡμᾶς.
Δόξα Πατρί…
Κύριε ἐλέησον ἡμᾶς, ἐπί Σοὶ γὰρ πεποίθαμεν. Μή ὀργισθῆς ἡμῖν σφόδρα, μηδέ μνησθῆς τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν. Ἀλλ’ ἐπίβλεψον καὶ νῦν ὡς εὔσπλαχνος καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν. Σὺ γὰρ εἶ Θεός ἡμῶν καὶ ἡμεῖς λαός Σου, πάντες ἔργα χειρῶν Σου καὶ τὸ ὄνομά Σου ἐπικεκλήμεθα.
Καί νῦν…
Τῆς εὐσπλαγχνίας τὴν πύλην ἄνοιξον ἡμῖν, εὐλογημένη Θεοτόκε, ἐλπίζοντες εἰς Σέ μή ἀστοχήσομεν, ῥυσθείημεν διά Σοῦ τῶν περιστάσεων, Σὺ γὰρ ἡ σωτηρία τοῦ γένους τῶν Χριστιανῶν.
Εἶτα ὁ Ἱερεύς, τὴν Ἐκτενῆ Δέησιν, ἡμῶν ψαλλόντων τό λιτανευτικόν· Κύριε ἐλέησον. Ὑπὸ τοῦ Ἱερέως Ἀπόλυσις. Καὶ τῶν Χριστιανῶν ἀσπαζομένων τὴν Εἰκόνα καὶ χριομένων δι’ ἁγίου ἐλαίου, ψάλλονται τὰ παρόντα Τροπάρια: Ἦχος β’. Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου.
Κόσμου τὴν ἀπάτην ὁλικῶς, πίστεως δυνάμει λιποῦσα, Γαβριηλία σεμνή, σωφροσύνῃ ἔζησας, τὸν βίον ἅπαντα, καὶ αὐτὸν κατεκόσμησας, τῇ φιλαδελφίᾳ, τοῦ Χριστοῦ τοῖς ἴχνεσιν, ἀκολουθήσασα. Ὅθεν ὡς αὐτῷ παρεστῶσα, πᾶσι τοῖς πρὸς σὲ ἀφορῶσιν, ἔλεος ἐξαίτει καὶ συγχώρησιν.
Δέσποινα πρόσδεξαι τὰς δεήσεις τῶν δούλων Σου, καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς, ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως.
Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου εἰς Σὲ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην Σου.
