ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ ΚΒ΄
ΚΟΥΞΑ ΟΣΙΟΣ ΟΔΗΣΣΟΥ
ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ
Ποίημα Δρος Χαραλάμπους Μ. Μπούσια
ΕΝ Τῼ ΜΙΚΡῼ ΕΣΠΕΡΙΝῼ
Εἰς τό· Κύριε ἐκέκραξα, ἱστῶμεν στίχους δ΄ καὶ ψάλλομεν τὰ ἑξῆς Προσόμοια. Ἦχος α΄. Πανεύφημοι Μάρτυρες.
Χερσῶνος πανίερε βλαστέ, Οὐκρανίας καύχημα, τῆς Ὀδησσοῦ σεμνολόγημα, Κούξα πανεύφημε, ἐν ἐσχάτοις χρόνοις, τὸν ὁδὸν θεώσεως, διήνυσας καλῶς κατορθώμασι, σοῖς ὑπὲρ ἔννοιαν, καὶ κατήντησας εἰς δώματα, πόλου θεῖα, Χριστῷ συνευφραίνεσθαι.
Ὁ ἔρως τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ, τρώσας τὴν καρδίαν σου, ἐκ τῆς νεότητος χρόνων σου, Κούξα μακάριε, ἴθυνε σοὺς πόδας, πρὸς Ἱεροσόλυμα, καὶ Ὄρος τὸ εὐῶδες τοῦ Ἄθωνος, ἔνθα ὡς μέλισσα, ἐκ χειλέων νέκταρ ἥδιστον, μονοτρόπων, ἐνθέων ἐτρύγησας.
Μονῆς μεγαλάθλου μοναστής, ἐν τῷ Ὄρει Ἄθωνος, Παντελεήμονος πέφηνας, Κούξα τρισόλβιε, καὶ τοῦ Μετοχίου, ταύτης ἐνθεώτατος, τῆς Νέας Θηβαΐδος ἰσάγγελε, πάτερ πανόσιε, ἀσκητὴς ὥσπερ ζιζάνια, ἀποκόπτων, σὸν ἴδιον θέλημα.
Ἐν Λαύρᾳ Σπηλαίων ὁ λαβών, Διακόνου ἔνδυμα, καὶ Ἱερέως πανόλβιε, μῆνιν ὑπέμεινας, τῶν ἀθέων Κούξα, ὁ ἐν τέλει δάκρυσι, Μονὴν ἐν Ὀδησσῷ Θεομήτορος, σὺν τοῖς ἱδρῶσί σου, ἁγιάσας ταύτην ἔδειξας, θαυμασίων, πηγὴν ἀκεσώδυνον.
Δόξα. Ἦχος πλ. δ΄.
Τὸν σημειοφόρον νέον τῆς Ὀδησσοῦ φωστῆρα, θαυμάτων ἀκτῖσι φωτίσαντα τὰ σύμπαντα, Κούξαν τιμήσωμεν τὸν ὁσιώτατον, ὡς ταμεῖον Θείας Χάριτος ἀσύλητον, ἐν ἀγαλλιάσει κραυγάζοντες· Ὁ τὸ πολίτευμα ἐν οὐρανοῖς ἔχων ἐκ νεότητος, καὶ παρωσάμενος τὰ τοῦ βίου φθαρτὰ καὶ πρόσκαιρα, ἐκτενῶς Χριστὸν καθικέτευε, ὑπὲρ τῶν πίστει τιμώντων τὰ ἀσκητικά σου παλαίσματα,καὶ πανευλαβῶς προσκυνούντων τὸ χαριτόβρυτον σκῆνός σου.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Δέσποινα, πρόσδεξαι τὰς δεήσεις τῶν δούλων Σου, καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς, ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως.
Εἰς τὸν Στίχον. Ἦχος β΄. Οἶκος τοῦ Ἐφραθᾶ.
Χαῖρε ὁ ἀσκητής, Ἁγιωνύμου Ὄρους, Σπηλαίων τοῦ Κιέβου, καὶ Ὀδησσοῦ Σεμνείου, Παρθένου Κούξα Ὅσιε.
Στ.: Τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τοῦ Ὁσίου Αὐτοῦ.
Χαῖρε ὁ ἰατρός, ψυχῶν τε καὶ σωμάτων, τῶν σοὶ καταφευγόντων, πνευματοφόρε Κούξα, χαρίτων θείων πέλαγος.
Στ.: Μακάριος ἀνὴρ ὁ φοβούμενος τὸν Κύριον.
Βλάστημα εὐθαλές, Χερσῶνος ὑπ' ἀθέων, ὑπέμεινας ἀρτίως, τῆς ἐξορίας Κούξα, τοὺς πόνους πάτερ Ὅσιε.
Δόξα. Τριαδικόν.
Δόξα Σοι ὁ Θεός, ὁ μόνος εἰς αἰῶνας, ὑπερευλογημένος, Τριὰς ὑπεραγία, ἀμέριστος καὶ ἄχρονος.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Ἤσκησεν εὐλαβῶς, ἐν Ὀδησσοῦ Σεμνείου, σῷ φερωνύμῳ Κούξα, ὁ Ὅσιος ἀρτίως, σεμνὴ Θεογεννήτρια.
Νῦν ἀπολύεις. Τρισάγιον.
Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Ὀδησσοῦ πολυτίμητον ἐγκαλλώπισμα, τοῦ ἀνιάτου καρκίνου, τὸν ἰατρὸν καὶ ταχύν, ἀρωγὸν τῶν ἐν κινδύνοις εὐφημήσωμεν, Κούξαν, χαρίτων τὴν πηγήν, ὡς Ὁσίων νεαυγῶν, φωστῆρα ὁμολογίας, λαβόντα στέφος ἀρτίως, αὐτοῦ πρεσβείας ἐξαιτούμενοι.
Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον
Χαῖρε πύλη Κυρίου ἡ ἀδιόδευτος, χαῖρε τεῖχος καὶ σκέπη τῶν προστρεχόντων εἰς σέ, χαῖρε ἀχείμαστε λιμὴν καὶ Ἀπειρόγαμε, ἡ τεκοῦσα ἐν σαρκὶ τὸν Ποιητὴν σου καὶ Θεόν, πρεσβεύουσα μὴ ἐλλείπῃς, ὑπὲρ τῶν ἀνυμνούντων, καὶ προσκυνούντων τὸν Τόκον σου.
Ἀπόλυσις.
ΕΝ Τῼ ΜΕΓΑΛῼ ΕΣΠΕΡΙΝῼ
Εὐλογήσαντος τοῦ ἱερέως, ὁ Προοιμιακός, καὶ τό· Μακάριος ἀνήρ. Εἰς δὲ τό· Κύριε ἐκέκραξα, ἱστῶμεν στίχους στ΄ καὶ ψάλλομεν τὰ ἑξῆς Προσόμοια. Ἦχος α΄. Τῶν οὐρανίων ταγμάτων.
Τὸν πολυθαύμαστον Κούξαν, ἀνευφημήσωμεν, τὸν τῆς Χερσῶνος γόνον, καὶ τερπνὸν Ἐκκλησίας, λευκάνθεμον ἐν ὕμνοις πάντες πιστοί, ὡς ἀσκήσεως ἔκτυπον, τῆς ἀπαθείας φωστῆρα νεολαμπῆ, καὶ κανόνα ταπεινώσεως.
Μονῆς κλεινῆς τοῦ Ἁγίου, Παντελεήμονος, κοσμούσης ὄρος Ἄθω, οἰκιστὴν θεοφόρον, καὶ Νέας Θηβαΐδος ταύτης σεπτοῦ, Μετοχίου τὸν ἔνοικον, ἐγκωμιάσωμεν Κούξαν θεοειδῆ, ἀσκητὴν τὸν χαριτόβρυτον.
Σπηλαίων Λαύρας Κιέβου, χθόνα ποτίσαντα, αὐτοῦ δακρύων ὄμβροις, ἀνυμνήσωμεν Κούξαν, ὁσίως ἀσκουμένων ὑπογραμμόν, καὶ ταμεῖον χρηστότητος, τὸν ὑπ' ἀθέων βασάνους καρτερικῶς, ἐξορίας ὑπομείναντα.
Τῆς Ὀδησσοῦ τὸν προστάτην, καὶ ἀντιλήπτορα, τὸν δαψιλῶς θεόθεν, Κούξαν θαυμαστωθέντα, ὡς πάντων ἀσθενούντων νῦν ἰατρόν, καὶ θερμὸν καταφύγιον, ἐμπεριστάτων τιμήσωμεν εὐλαβῶς, φιλοσίων τὰ συστήματα.
Τὸν προϊδόντα τὸ τέλος, αὐτοῦ ὑμνήσωμεν, Μονῆς τῆς Θεοτόκου, Ὀδησσοῦ τὸν πατέρα, καὶ φύλακα καὶ ῥύστην ἐκ συμφορῶν, Κούξαν τὸν θαυματόβρυτον, ἀναδειχθέντα καρκίνου θεραπευτήν, Θείᾳ Χάριτι φιλέορτοι.
Μνήμην τὴν σὴν ἐκτελοῦντες, εὐσχήμως σήμερον, τῶν Χριστωνύμων δῆμοι, πνευματέμφορε Κούξα, ἰσχὺν ὡς παραλύτων καὶ ἰατρόν, ἀσθενούντων τιμῶμέν σε, καὶ ταῖς λιταῖς σου προσφεύγομεν πρὸς Θεόν, πᾶσι νέμοντα ὑγίειαν.
Δόξα. Ἦχος πλ. β΄.
Τὸν νέον θαυματουργὸν Ὅσιον, τῆς Ὀδησσοῦ πολυτίμητον μάργαρον, καὶ Χριστοῦ τῆς Ἐκκλησίας νεοφύτευτον ῥόδον, Κούξαν τὸν κεχαριτωμένον τιμήσωμεν, ἐν εὐλαβείᾳ αὐτῷ κραυγάζοντες· Ὁ συντόνοις καμάτοις τῶν πάλαι Ὁσίων, ἀναζωγραφήσας τὰ κατορθώματα, καὶ ἀναδειχθεὶς πέλαγος ἀχανέστατον χαρίτων, εὐλόγει καὶ ἁγίαζε τοὺς τιμῶντας τὴν μνήμην σου, καὶ ῥύου στενώσεων τοὺς σὲ μακαρίζοντας.
Καὶ νῦν... Θεοτοκίον
Τίς μὴ μακαρίσει σε, Παναγία Παρθένε; τίς μὴ ἀνυμνήσει σου τὸν ἀλόχευτον τόκον; ὁ γὰρ ἀχρόνως ἐκ Πατρὸς ἐκλάμψας Υἱὸς μονογενής, ὁ αὐτὸς ἐκ σοῦ τῆς Ἁγνῆς προῆλθεν, ἀφράστως σαρκωθείς, φύσει Θεὸς ὑπάρχων, καὶ φύσει γενόμενος ἄνθρωπος δι' ἡμᾶς, οὐκ εἰς δυάδα προσώπων τεμνόμενος, ἀλλ' ἐν δυάδι φύσεων, ἀσυγχύτως γνωριζόμενος. Αὐτὸν ἱκέτευε, σεμνὴ Παμμακάριστε, ἐλεηθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Εἴσοδος. Φῶς ἱλαρόν. Προκείμενον τῆς ἡμέρας καὶ τὰ Ἀναγνώσματα·
Σοφίας Σειρὰχ τὸ Ἀνάγνωσμα. (Κεφ. β΄ 1 - 11 )
Τέκνον, εἰ προσέρχῃ δουλεύειν Κυρίῳ Θεῷ, ἑτοίμασον τὴν ψυχήν σου εἰς πειρασμόν· εὔθυνον τὴν καρδίαν σου καὶ καρτέρησον καὶ μὴ σπεύσῃς ἐν καιρῷ ἐπαγωγῆς· κολλήθητι αὐτῷ καὶ μὴ ἀποστῇς, ἵνα αὐξηθῇς ἐπ' ἐσχάτων σου. Πᾶν ὃ ἐὰν ἐπαχθῇ σοι, δέξαι καὶ ἐν ἀλλάγμασι ταπεινώσεώς σου μακροθύμησον· ὅτι ἐν πυρὶ δοκιμάζεται χρυσὸς καὶ ἄνθρωποι δεκτοὶ ἐν καμίνῳ ταπεινώσεως. Πίστευσον αὐτῷ καὶ ἀντιλήψεταί σου· εὔθυνον τὰς ὁδούς σου καὶ ἔλπισον ἐπ' αὐτόν. Οἱ φοβούμενοι τὸν Κύριον ἀναμείνατε τὸ ἔλεος αὐτοῦ καὶ μὴ ἐκκλίνητε, ἵνα μὴ πέσητε. Οἱ φοβούμενοι Κύριον πιστεύσατε αὐτῷ καὶ οὐ μὴ πταίσῃ ὁ μισθὸς ὑμῶν. Οἱ φοβούμενοι Κύριον ἐλπίσατε εἰς ἀγαθὰ καὶ εἰς εὐφροσύνην αἰῶνος καὶ ἐλέους. Ἐμβλέψατε εἰς ἀρχαίας γενεὰς καὶ ἴδετε· τίς ἐνεπίστευσε Κυρίῳ καὶ κατῃσχύνθη ; Ἢ τίς ἐπεκαλέσατο αὐτὸν καὶ ὑπερεῖδεν αὐτόν ; Διότι οἰκτίρμων καὶ ἐλεήμων ὁ Κύριος καὶ ἀφίησιν ἁμαρτίας καὶ σῴζει ἐν καιρῷ θλίψεως.
Σοφίας Σολομῶντος τὸ Ἀνάγνωσμα. (Κεφ. α΄ 1 - 10 )
Ἀγαπήσατε δικαιοσύνην, οἱ κρίνοντες τὴν γῆν, φρονήσατε περὶ τοῦ Κυρίου ἐν ἀγαθότητι καὶ ἐν ἁπλότητι καρδίας ζητήσατε αὐτόν· ὅτι εὑρίσκεται τοῖς μὴ πειράζουσιν αὐτόν, ἐμφανίζεται δὲ τοῖς μὴ ἀπιστοῦσιν αὐτῷ. Σκολιοὶ γὰρ λογισμοὶ χωρίζουσιν ἀπὸ Θεοῦ, δοκιμαζομένη τε ἡ δύναμις ἐλέγχει ἄφρονας. Ὅτι εἰς κακότεχνον ψυχὴν οὐκ εἰσελεύσεται σοφία, οὐδὲ κατοικήσει ἐν σώματι καταχρέῳ ἁμαρτίας· ἅγιον γὰρ πνεῦμα παιδείας φεύξεται δόλον καὶ ἀπαναστήσεται ἀπὸ λογισμῶν ἀσυνέτων καὶ ἐλεγχθήσεται ἐπελθούσης ἀδικίας. Φιλάνθρωπον γὰρ πνεῦμα σοφίας καὶ οὐκ ἀθῳώσει βλάσφημον ἀπὸ χειλέων αὐτοῦ· ὅτι τῶν νεφρῶν αὐτοῦ μάρτυς ὁ Θεὸς καὶ τῆς καρδίας αὐτοῦ ἐπίσκοπος ἀληθὴς καὶ τῆς γλώσσης ἀκουστής· ὅτι πνεῦμα Κυρίου πεπλήρωκε τὴν οἰκουμένην καὶ τὸ συνέχον τὰ πάντα γνῶσιν ἔχει φωνῆς. Διὰ τοῦτο φθεγγόμενος ἄδικα οὐδεὶς μὴ λάθῃ, οὐδὲ μὴ παροδεύσῃ αὐτὸν ἐλέγχουσα ἡ δίκη. Ἐν γὰρ διαβουλίοις ἀσεβοῦςἐξέτασις ἔσται, λόγων δὲ αὐτοῦ ἀκοὴ πρὸς Κύριον ἥξει εἰς ἔλεγχον ἀνομημάτων αὐτοῦ· ὅτι οὖς ζηλώσεως ἀκροᾶται τὰ πάντα καὶ θροῦς γογγυσμῶν οὐκ ἀποκρύπτεται.
Σοφίας Σολομῶντος τὸ Ἀνάγνωσμα. (Κεφ. γ΄ 1 - 9)
Δικαίων ψυχαὶ ἐν χειρὶ Θεοῦ καὶ οὐ μὴ ἅψηται αὐτῶν βάσανος. Ἔδοξαν ἐν ὀφθαλμοῖς ἀφρόνων τεθνάναι καὶ ἐλογίσθη κάκωσις ἡ ἔξοδος αὐτῶν καὶ ἡ ἀφ' ἡμῶν πορεία σύντριμμα, οἱ δέ εἰσιν ἐν εἰρήνῃ. Καὶ γὰρ ἐν ὄψει ἀνθρώπων ἐὰν κολασθῶσιν, ἡ ἐλπὶς αὐτῶν ἀθανασίας πλήρης· καὶ ὀλίγα παιδευθέντες μεγάλα εὐεργετηθήσονται, ὅτι ὁ Θεὸς ἐπείρασεν αὐτοὺς καὶ εὗρεν αὐτοὺς ἀξίους ἑαυτοῦ· ὡς χρυσὸν ἐν χωνευτηρίῳ ἐδοκίμασεν αὐτοὺς καὶ ὡς ὁλοκάρπωμα θυσίας προσεδέξατο αὐτούς. Καὶ ἐν καιρῷ ἐπισκοπῆς αὐτῶν ἀναλάμψουσι καὶ ὡς σπινθῆρες ἐν καλάμῃ διαδραμοῦνται· κρινοῦσιν ἔθνη καὶ κρατήσουσι λαῶν καὶ βασιλεύσει αὐτῶν Κύριος εἰς τοὺς αἰῶνας. Οἱ πεποιθότες ἐπ' αὐτῷ συνήσουσιν ἀλήθειαν καὶ οἱ πιστοὶ ἐν ἀγάπῃ προσμενοῦσιν αὐτῷ, ὅτι χάρις καὶ ἔλεος ἐν τοῖς ὁσίοις αὐτοῦ καὶ ἐπισκοπὴ ἐν τοῖς ἐκλεκτοῖς αὐτοῦ.
Λιτή. Ἦχος α΄.
Εὐφραίνου ἐν Κυρίῳ φιλοσίων ὁ δῆμος, πανήγυριν λαμπρὰν ἄγων ἐπὶ τῇ μνήμῃ, Κούξα τοῦ νεολαμποῦς φωστῆρος τῆς Ἐκκλησίας, φωτίσαντος θαυμασίων ἀκτῖσι τὴν ὑφήλιον, καὶ ἐν εὐλαβείᾳ αὐτῷ βόησον· Ὁ ἐκ νεότητος ὑπεραρθεὶς πάσης βροτείου σχέσεως, καὶ Θεῷ ἑαυτὸν ἀφιερώσας, Ὀδησσοῦ προστάτα καὶ ἀντιλῆπτορ, μὴ παύσῃ Κυρίου δεόμενος ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.
Ἦχος β΄.
Ἐκτραφεὶς ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου, παιδιόθεν ἐσχόλαζες ἐν τῇ μελέτῃ Γραφῶν τῶν Ἁγίων, Κούξα Χερσῶνος ἐκβλάστημα· σὺ γὰρ τρωθεὶς θείῳ ἔρωτι, καὶ μετ' ἐπίσκεψιν τῶν Ἁγίων Τόπων, κατέλιπες τὸν κόσμον καὶ τὰ τοῦ κόσμου, καὶ Θεῷ ἑαυτὸν ὁλοσχερῶς ἀφιέρωσας· ἀναβὰς οὖν τῶν ἀρετῶν τὰς βαθμίδας, καὶ καταντήσας εἰς θέωσιν, τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν ἀπολαύεις, καὶ τῷ εὐσπλάγχνῳ Θεῷ ἱκετεύεις ὑπὲρ τῶν τιμώντων σε.
Ἦχος γ΄.
Ὡς ἀποδημητικὸν στρουθίον διεπέτασας τὰς πτέρυγάς σου, καὶ ἐλθὼν εἰς Ἄθωνα ἔπηξας καλιὰν ἀγώνων σου, ἐν τῇ Μονῇ τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος Κούξα θεσπέσιε· ἐπανελθὼν εἰς πατρῴαν σου γῆν, Λαύραν τῶν Σπηλαίων κατέλαβες, Θεῷ προσομιλῶν καθ' ἑκάστην τῷ ἠγαπημένῳ σου· Μονὴν τῆς Θεοτόκου ἐν τέλει ἐν Ὀδησσῷ οἰκήσας, ἰατρεῖον αὐτὴν ἀδάπανον νοσούντων ἀνέδειξας, ὁ Θεὸν ἡμῖν ἱλεούμενος, τοῖς τιμῶσιν ἐν ὕμνοις τὴν ἀεισέβαστον μνήμην σου.
Δόξα. Ἦχος δ΄.
Βραβεύων Κύριος τὴν ἀσκητικήν σου πολιτείαν, ἀνέδειξέ σε πνευματικὸν πατέρα πιστῶν ἀπλανέστατον, καὶ διακρίσεως χαρίσματι πεπροικισμένον, Κούξα παναοίδιμε· ἰθύνας οὖν πολλοὺς εἰς μετοχὴν θείας δόξης, ἀσθενεῖς θεραπεύσας, καὶ παραλύτους ἀνορθώσας, ἀπῆλθες Χριστῷ αἰωνίως συνευφραίνεσθαι, τῷ παρέχοντι λιταῖς σου ἡμῖν τὸ θεῖον ἔλεος.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Ἐκ παντοίων κινδύνων τοὺς δούλους σου φύλαττε εὐλογημένη Θεοτόκε, ἵνα Σὲ δοξάζομεν, τὴν ἐλπίδα τῶν ψυχῶν ἡμῶν.
Εἰς τὸν Στίχον. Προσόμοια. Ἦχος πλ. α΄. Χαίροις, ἀσκητικῶν.
Χαίροις, ὁ τῆς Χερσῶνος βλαστός, τῆς Οὐκρανίας πολυτίμητον κόσμημα, τὸ γέρας τῆς Ἐκκλησίας, ὁ πολυχεύμων κρουνός, ἰαμάτων πλείστων, Κούξα Ὅσιε, τοῦ Ἄθωνος σέμνωμα, Μάνδρας Παντελεήμονος, τοῦ πολυάθλου, τιμαλφὲς σεμνολόγημα, καὶ θησαύρισμα, τῶν Σπηλαίων ἀτίμητον, Λαύρας Κιέβου πρόβολε, ψυχῆς καθαρότητος, διαγωγῆς θεαρέστου, καὶ τῆς σαρκὸς κατατήξεως, πιστοῖς οὐρανόθεν, ὁ ἀπαύστως καταπέμπων, Θεοῦ τὸ ἔλεος.
Στ.: Τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τοῦ Ὁσίου Αὐτοῦ.
Χαίροις, ὁ δι' ἀγάπην Χριστοῦ, καταλιπὼν τὰ ἐν τῷ κόσμῳ μακάριε, ἡδέα καὶ ὡς ὠκύπους, δορκὰς ἐπὶ τὰς πηγάς, τῶν ὑδάτων Κούξα, εἰς τὸν Ἄθωνα, δραμὼν ἔνθα ἔπιες, ὕδωρ μάκαρ ζωήῤῥυτον, ἐκ τῆς καρδίας, ἀσκουμένων τοῦ φρέατος, πάτερ Ὅσιε, Οὐκρανίας καλλώπισμα· ὅθεν τὴν θείαν μνήμην σου, τιμῶντες ἐν ᾄσμασι, Χριστιανῶν αἱ χορεῖαι, τὰς σὰς εὐχὰς ἐκδεχόμεθα, πρὸς πρόοδον ἄμφω, καὶ ὑγίειαν καὶ ῥῶσιν, πνευματοφόρητε.
Στ.: Μακάριος ἀνὴρ ὁ φοβούμενος τὸν Κύριον.
Χαίροις, ὁ οὐρανόθεν λαβών, χάριν τὴν ἄφθονον παντοίων ἰάσεων, διώξεως τῶν πνευμάτων, τῶν ἀκαθάρτων ταχύ, παρειμένων πάντων, ἀνορθώσεως, μελλόντων τῆς γνώσεως, καὶ ψυχῶν διοράσεως, τῶν ἐνδοτέρων, Κούξα πάτερ πανόσιε, σεμνολόγημα, Ὀδησσοῦ πολυτίμητον, πᾶσιν ὁ τὴν ὑγίειαν, παρέχων ἑκάστοτε, τοῖς ἀνιάτως νοσοῦσι, σημειοφόρε κυάθιον, Θεοῦ χαρισμάτων, καὶ ταμεῖον ἰαμάτων, τὸ ἀδαπάνητον.
Δόξα. Ἦχος πλ. δ΄.
Ποθῶν Χριστῷ ἑαυτὸν ἀφιερῶσαι ἐκ νεότητος, ἐμάκρυνας φυγαδεύων, καὶ ηὐλίσθης ἐν Ἄθωνι πρῶτον, ἐν Σπηλαίοις Κιέβου ὕστερον, καὶ ἐν Ὀδησσῷ τέλος Κούξα φωστὴρ ἀσκήσεως νεόφωτε· σὺ γὰρ τῶν πάλαι ἀσκητῶν ἄρτι ἀναζωγραφήσας τοὺς πόνους, ἰσαγγέλως ἐπολιτεύσω, καὶ χάριν ἐδέξω δαψιλῶς τῶν ἰάσεων· ὅθεν σήμερον τὴν μνήμην σου ἑορτάζοντες, καὶ τὴν θήκην τῶν χαριτοβρύτων σου λειψάνων ἀσπαζόμενοι, ταῖς ἀδιαλείπτοις σου πρὸς Κύριον λιταῖς καταφεύγομεν, πρὸς ἀρετῆς ὁλοκλήρωσιν καὶ θέωσιν.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Δέσποινα, πρόσδεξαι τὰς δεήσεις τῶν δούλων Σου, καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως.
Νῦν ἀπολύεις. Τρισάγιον.
Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Ὀδησσοῦ πολυτίμητον ἐγκαλλώπισμα, τοῦ ἀνιάτου καρκίνου, τὸν ἰατρὸν καὶ ταχύν, ἀρωγὸν τῶν ἐν κινδύνοις εὐφημήσωμεν, Κούξαν, χαρίτων τὴν πηγήν, ὡς Ὁσίων νεαυγῶν, φωστῆρα ὁμολογίας, λαβόντα στέφος ἀρτίως, αὐτοῦ πρεσβείας ἐξαιτούμενοι.
Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον
Χαῖρε πύλη Κυρίου ἡ ἀδιόδευτος, χαῖρε τεῖχος καὶ σκέπη τῶν προστρεχόντων εἰς σέ, χαῖρε ἀχείμαστε λιμὴν καὶ Ἀπειρόγαμε, ἡ τεκοῦσα ἐν σαρκὶ τὸν Ποιητὴν σου καὶ Θεόν, πρεσβεύουσα μὴ ἐλλείπῃς, ὑπὲρ τῶν ἀνυμνούντων, καὶ προσκυνούντων τὸν Τόκον σου.
Ἀπόλυσις.
ΕΝ Τῼ ΟΡΘΡῼ
Μετὰ τὴν α΄ Στιχολογίαν, Κάθισμα. Ἦχος α΄. Τὸν τάφον Σου Σωτήρ.
Ὁσίων νεαυγῶν, ἀστραπόμορφε Κούξα, φωστὴρ καὶ φωτεινόν, Ἐκκλησίας πυξίον, αὐγαῖς τῶν ἀγώνων σου,καὶ βολαῖς τῶν θαυμάτων σου, κατεφώτισας, τοὺς ἐν σκιᾷ καθημένους, ἀπογνώσεως, καὶ λυπηρῶν τῶν τοῦ βίου, ἰσάγγελε ἄνθρωπε.
Δόξα. Τὸ αὐτό. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Χαρὰ Χριστιανῶν, ἀστασίαστος πέλεις, τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ, εὐσυμπάθητε Μῆτερ, θεόνυμφε Δέσποινα, ἀρετῆς καταγώγιον, θεῖον μέλαθρον, ἁγνείας καὶ σωφροσύνης, ἡ ἐν μήτρᾳ σου, ἄνευ σπορᾶς συλλαβοῦσα, καὶ τέξασα Κύριον.
Μετὰ τὴν β΄ Στιχολογίαν Κάθισμα. Ἦχος δ΄. Ταχὺ προκατάλαβε.
Τὴν χάριν ἰάσεων, ὑπερφυῶς εἰληφώς, καρκίνου τῆς μάστιγος, θεραπευτὴς ταχινός, ἐδείχθης ἀοίδιμε, Κούξα ὁ τῆς Χερσῶνος, ἱερώτατος γόνος, καὶ Ὀδησσοῦ προστάτης, καὶ θερμὸς ἀντιλήπτωρ, πιστῶς ἀσπαζομένης σορόν, θείων λειψάνων σου.
Δόξα. Τὸ αὐτό. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Πιστῶν καταφύγιον, ἐν πειρασμοῖς καὶ δεινοῖς, καὶ σκέπη καὶ πρόμαχος, πολεμουμένων ἁγνή, ὑπάρχεις Μητρόθεε· ὅθεν ἐν εὐλαβείᾳ, Χριστωνύμων χορεῖαι, σπεύδομεν καθ' ἑκάστην, μεγαλύναι Παρθένε, σὴν πρόνοιαν πρὸς πάντας ἡμᾶς, ἄχραντε Δέσποινα.
Μετὰ τὸν Πολυέλεον, Κάθισμα. Ἦχος γ΄. Τὴν ὡραιότητα.
Χερσῶνος βλάστημα, νεοθαλέστατον, Ἄθωνος σέμνωμα, περικλεέστατον, Σπηλαίων Λαύρας οἰκιστὰ ἰσάγγελε καὶ προστάτα, Ὀδησσοῦ ἀνύστακτε ἀγαθότητος σκήνωμα, καὶ θαυμάτων πέλαγος ἀχανές σε γεραίροντες, ἐν ἄκρᾳ εὐλαβείᾳ βοῶμεν· Χαίροις σημειοφόρε Κούξα.
Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Τὴν σκοτισθεῖσάν μου, ψυχὴν καταύγασον, φωτὶ τῆς Χάριτος, τοῦ θείου Τόκου σου, ἁγνὴ Παρθένε Μαριὰμ ἐλπὶς τῶν ἀπηλπισμένων, καὶ ἀχλὺν ἀπέλασον τῶν ἀπείρων πταισμάτων μου, ὅπως εὕρω ἔλεος ἐν τῇ ὥρᾳ τῆς Κρίσεως, καὶ πόθῳ ἀσιγήτως βοῶ σοι· Χαῖρε ἡ Κεχαριτωμένη.
Εἶτα, οἱ Ἀναβαθμοί· τὸ α΄ Ἀντίφωνον τοῦ δ΄ ἤχου.
Προκείμενον: Τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τοῦ Ὁσίου Αὐτοῦ.
Στ.: Μακάριος ἀνὴρ ὁ φοβούμενος τὸν Κύριον.
Εὐαγγέλιον· Ὁσιακόν (Λουκ. στ΄ 17 - 23): Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἔστη ὁ Ἰησοῦς ἐπὶ τόπου πεδινοῦ... Ζήτει τῇ Παρασκευῇ τῆς Β΄ Ἑβδομάδος.
Ὁ Ν΄ Ψαλμός.
Δόξα: Ταῖς τοῦ Σοῦ Ὁσίου, πρεσβείαις, Ἐλεῆμον,...
Καὶ νῦν: Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείας, Ἐλεῆμον....
Ἰδιόμελον. Ἦχος πλ. β΄. Στ.: Ἐλεῆμον, ἐλέησόν με ὁ Θεός...
Τὸν θεοσόφως ἐπὶ γῆς πολιτευσάμενον, καὶ ὀφθέντα ταμεῖον Χάριτος τῆς θείας Κούξαν τιμήσωμεν, ὡς Ὁσίων Πατέρων σεμνολόγημα,ἐν εὐλαβείᾳ κραυγάζοντες· Ὁ τῶν πάλαι ἀσκητῶν ὁμόζηλος, ὁ τρόπαιον εὐσεβείας ἐν χρόνοις ἐγείρας ἀθεΐας, ἴθυνον ἡμῶν τὰς τρίβους πρὸς μετάνοιαν, καὶ σῶσον ἐκ θανάτου τὰς ψυχὰς τῶν τελούντων τὴν μνήμην σου.
Εἶτα, οἱ Κανόνες· ὁ Κανὼν τῆς Παναγίας, καὶ τοῦ Ὁσίου οὗ ἡ Ἀκροστιχίς: Κούξαν Ὅσιον, Ὀδησσοῦ κλέος, μεγαλύνω. Χ.
ᾨδὴ α΄. Ἦχος δ΄. Ἀνοίξω τὸ στόμα μου.
Κυπάρισσον νήψεως, εὐθυτενῆ ἀνυμνήσωμεν, καὶ κέδρον ἡδύπνευστον, τῆς ἀρετῆς εὐλαβῶς, Κούξαν Ὅσιον, τῆς Ὀδησσοῦ τὸ κλέος, Ὁσίων τοῖς ἴχνεσιν, ἀκολουθήσαντα.
Ὁσίων ἀγλάϊσμα, νεοφανῶν ἐπαινέσωμεν, ἀρτίως ἐκλάμψαντα, ἀσκητικαῖς ἀστραπαῖς, Κούξαν ἔνθεον, Χερσῶνος τὸν φωστῆρα, αὐγαῖς ἀγαθότητος, κόσμον φωτίσαντα.
Ὑμνοῦμεν ἐν ᾄσμασι, σέ, πολυθαύμαστε Ὅσιε, ἑστίαν πατρῴαν σου, καταλιπόντα ταχύ, ἐν νεότητος, ἀκμῇ φωσφόρε Κούξα, καὶ Ὄρος τὸ Ἅγιον, πόθῳ πολίσαντα.
Θεοτοκίον.
Ξενίας ἀξίωσον, Δεσποτικῆς τοὺς τιμῶντάς σε, εὐτάκτως πανύμνητε, Μῆτερ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ, ἡ ξενίσασα, ἐν τῇ σεπτῇ γαστρί σου, Αὐτὸν ὑπὲρ ἔννοιαν, πάναγνε Δέσποινα.
ᾨδὴ γ΄. Τοὺς σοὺς ὑμνολόγους.
Ἀσκήσεως Κούξα κοσμιότης, ἐνθέου ἐνέκρωσας σαρκός, τὰ πάθη τὰ χαμαίζηλα, καὶ νοῦν σου θεῖον ὕψωσας, πρὸς ἀπαθείας δώματα, δι' ἐγκρατείας καὶ νήψεως.
Νικήσας τὸν πτερνιστὴν συντόνοις, καμάτοις σου Κούξα θεαυγές, βροτείου γένους Ὅσιε, θριαμβευτὴς ἀνέδραμες, ἰδεῖν Χριστοῦ τὸ πρόσωπον, ἐν οὐρανοῖς τὸ ὑπέρκαλλον.
Οἰκήτωρ τοῦ πόλου ἠξιώθης, γενέσθαι Ὁσίων καλλονή, ἀσκητικοῖς παλαίσμασι, σκληραγωγίᾳ δάκρυσι, καὶ νήψει Κούξα Κτίσαντι, εὐαρεστήσας Παντάνακτι.
Θεοτοκίον.
Σὲ πάντες τιμῶντες Θεοτόκε, ὡς σκέπην φρουρὸν καταφυγήν, καὶ ἐναργῆ ἀντίληψιν, προσφεύγομεν ἑκάστοτε, τῇ θείᾳ προστασίᾳ σου, ἐν χαλεπαῖς περιστάσεσι.
Κάθισμα. Ἦχος γ΄. Θείας πίστεως.
Δεῦτε μέλψωμεν, πιστῶν χορεῖαι, Κούξαν Ὅσιον, νεοφανέντων, ἀσκητῶν θεοειδέστατον πύρσευμα, τῆς Ὀδησσοῦ τὸν ταχὺν ἀντιλήπτορα, καὶ ἰατρὸν ἀσθενούντων τὸν τάχιστον, πόθῳ κράζοντες· Θαυμάτων κρουνὲ πολύῤῥυτε, Χριστὸν ὑπὲρ ἡμῶν δυσώπει πάντοτε.
Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Πύλη ἄχραντε, ἡ κεκλεισμένη, προετύπου σε, Θεογεννῆτορ, ἐν Σιναίῳ Βάτος ἡ ἀκατάφλεκτος, τοῦ Ἀαρὼν ῥάβδος ἡ ἐκβλαστήσασα, καὶ Γεδεὼν πόκος Μῆτερ ὁ ἔνδροσος, ἀπειρόγαμε ἡ ξένως ἐν τῇ νηδύϊ σου, τὸν Λόγον συλλαβοῦσα τοῦ Παντάνακτος.
ᾨδὴ δ΄. Ὁ καθήμενος ἐν δόξῃ.
Ἰατρὸς δεινῶς ἀλγούντων, ἐκ καρκίνου τῆς μάστιγος, ὤφθης θεοφόρε, Κούξα τῶν Ὁσίων ἀπαύγασμα, τὴν Ὀδησσὸν ὁ φαιδρύνας σοῦ τοῖς θαύμασι, ἐνθεώτατε, πάτερ τῆς πίστεως σέμνωμα.
Οὐρανόθεν ἀπεδέξω, τὴν ἰσχὺν Κούξα Ὅσιε, καθελεῖν τοῦ πλάνου, τὴν ὀφρὺν καὶ τούτου τὰ ἔνεδρα, συντρίψαι πόνοις ἀσκήσεως συντόνου σου, ταπεινώσεως, σκληραγωγίας καὶ νήψεως.
Νῦν ᾠδαῖς σε ἀνυμνοῦμεν, τὸν οἰκήσαντα Ἄθωνα, Λαύραν τῶν Σπηλαίων, καὶ Μονὴν τῆς Θεογεννήτορος, ἐν Ὀδησσῷ Κούξα μάκαρ ὁσιότητος, ἄρτι δύσβατον, ἀνύσας τρίβον ἀοίδιμε.
Θεοτοκίον.
Οἱ χοροὶ τῶν Χριστωνύμων, σὲ λαμπρῶς μακαρίζομεν, Κεχαριτωμένη, Μῆτερ τοῦ Υἱοῦ τοῦ Παντάνακτος, τοῦ παναγάθου σεπτοῦ καὶ πανοικτίρμονος, πᾶσιν ἄνωθεν, ἐπιβραβεύοντος ἔλεος.
ᾨδὴ ε΄. Ἐξέστη τὰ σύμπαντα.
Δυνάμει ῥωννύμενος, τῇ θείᾳ Κούξα δόλιχον, ἤνυσας ἀσκήσεως ἀρίστης, ἐν ἐγκρατείᾳ, ἀδιαλείπτῳ εὐχῇ, ἀσκήσεσι καὶ ὑπακοῇ, πάτερ θεοτίμητε, Ὀδησσοῦ ἐγκαλλώπισμα.
Ἡγίασεν Ὕψιστος, τὴν θήκην τῶν λειψάνων σου, Κούξα χαριτόβρυτε καὶ κρήνην, αὐτὴν θαυμάτων, παντοδαπῶν ἀληθῶς, ἀνέδειξεν ἄρτι ἀσκητά, ὁ πυκτεύσας δράκοντα, νοητὸν σοῖς παλαίσμασι.
Συνέσει κοσμούμενος, θεόφρον καὶ σεμνότητι, χρόνων ἐκ νεότητός σου Κούξα, Ἄθωνος ὄρος, τὸ ἱερὸν καὶ σεπτόν, κατέλαβες ἔνθα καλιάν, ἔπηξας ἀγώνων σου, ὡς στρουθίον φιλέρημον.
Θεοτοκίον.
Σὴν χάριν αἰτούμεθα, τὴν μητρικὴν πανύμνητε, Κεχαριτωμένη Θεοτόκε, ἐν βίου ζάλαις, καὶ ἀλγειναῖς συμφοραῖς, οἱ σὲ μεγαλύνοντες λαμπρῶς, καθ' ἑκάστην ἄχραντε, ἱεροῖς μελῳδήμασι.
ᾨδὴ στ΄. Τὴν θείαν ταύτην.
Ὁσίων πάλαι ἐφάμιλλος, ἐδείχθης ἐν ἐσχάτοις τοῖ ἔτεσι, Κούξα μακάριε, καὶ τῶν ἀγώνων ὁμότροπος, αὐτῶν τῶν ὑπὲρ λόγον, πάτερ καὶ ἔννοιαν.
Ὑμνοῦμεν ῥεῖθρα δακρύων σου, δι' ὧν τὸ εὐτελές σου τριβώνιον, Κούξα κατέβρεξας, τῆς σῆς συντόνου ἀσκήσεως, καὶ Μάνδραν σῶν καμάτων, σαφῶς ἡγίασας.
Κλεΐζεις ἄθλοις τιμίοις σου, καὶ θαύμασί σου Κούξα πανεύφημε, ἅπαν στερέωμα, τὸ νοητὸν καρτερόψυχε, Ἀγγέλων φωτομόρφων, ἐν πόλῳ σύσκηνε.
Θεοτοκίον.
Λαμπὰς ἁγνείας φωτόλαμπρος, ὑπάρχεις Θεοτόκε πανύμνητε, Φῶς τὸ ἀπρόσιτον, Χριστὸν σαρκὶ ἡ γεννήσασα, τὸν λύσαντα θανάτου, ἡμῶν τὴν ζόφωσιν.
Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ΄. Τῇ Ὑπερμάχῳ.
Τὸν ἀσκητὴν τῆς Οὐκρανίας τὸν θειότατον, ὡς οἰκιστὴν Ἁγιωνύμου Ὄρους μέλψωμεν, τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου καὶ Θεοτόκου, τῆς Μονῆς ἐν Ὀδησσῷ ὥσπερ ἰσάγγελον, εἰληφότα χάριν ἄφθονον ἰάσεων, πόθῳ κράζοντες· Χαίροις Κούξα πανόσιε.
Ὁ Οἶκος.
Ἄγγελος σαρκοφόρος, ἐν ἐσχάτοις τοῖς χρόνοις, ἐδείχθης χαριτόβρυτε Κούξα, ἀσκητῶν νεαυγῶν ὁ φωστήρ, ὁ φωτίσας κόσμον ταῖς αὐγαῖς ἄθλων σου, καὶ χάριτος ἣν εἴληφας, ἰάσεων· διὸ βοῶμεν·
Χαῖρε, Χερσῶνος ὁ θεῖος γόνος·
χαῖρε, ἀγῶνος ὡραίου φάρος.
Χαῖρε, ὁ πολίσας τὸ Ὄρος τοῦ Ἄθωνος·
χαῖρε, ὁ ἐκλάμψας ὡς λύχνος τοῦ Πνεύματος.
Χαῖρε, ὅτι καθυπέμεινας ἐξορίας τὰ δεινά·
χαῖρε, ὅτι κατεμίσησας πάντα βίου τὰ τερπνά.
Χαῖρε, Λαύρας Σπηλαίων θεοφόρος οἰκήτωρ·
χαῖρε, τῶν ἀσθενούντων καὶ πασχόντων ἀκέστωρ.
Χαῖρε, θαυμάτων βρύσις ἀκένωτος·
χαῖρε, σωμάτων πόλου ὁ ἔνοικος.
Χαῖρε, σεπτὸς Ὀδησσοῦ παρακλήτωρ·
χαῖρε, λαμπρὸς Ἐκκλησίας κοσμήτωρ·
Χαίροις, Κούξα πανόσιε.
Συναξάριον.
Τῇ ΚΒ΄ τοῦ αὐτοῦ μηνός, μνήμη τοῦ Ὁσίου Κούξα, τοῦ ἐν Ὀδησσῷ.
Ταῖς αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν.
ᾨδὴ ζ΄. Οὐκ ἐλάτρευσαν.
Εὐωδέστατον, τῆς Οὐκρανίας κύμινον, Κούξα καθήδυνας, καρδίας τῶν εὐσεβῶν, ὀδμαῖς ταπεινώσεως, τρόπων ἁπλότητος, ἀγαθότητος, καὶ νήψεως τῶν ὕμνοις σε, ἀκλινῶς μακαριζόντων.
Ὁσιώτατε, ἡ Ὀδησσὸς σεμνύνεται, τῇ ἀντιλήψει σου, καὶ ἀνυστάκτῳ φρουρᾷ, καὶ σπεύδει ἑκάστοτε, τῇ προστασίᾳ σου, Κούξα ἔνδοξε, ἐν πάσαις περιστάσεσι, καὶ στενώσεσι τοῦ βίου.
Σὲ οἱ ἄθεοι, συνέλαβον ἐδίωξαν, καὶ κατεδίκασαν, ἐν στρατοπέδῳ σκληρῶς, στυγνῆς συγκεντρώσεως, Κούξα ἐργάζεσθαι, πέντε Ὅσιε, ἐνιαυτοὺς θεόφιλε, ἐν τῷ πάγει Σιβηρίας.
Θεοτοκίον.
Μακαρίζομεν, ἀεί σε οἱ Χριστώνυμοι, Θεογεννήτρια, τὴν ἀνηρότως Χριστόν, Θεοῦ Λόγον τέξασαν, πιστοῖς βραβεύοντα, ἱκεσίαις σου, ὑγίειαν καὶ δύναμιν, πλάνου θραῦσαι τὰς ἐνέδρας.
ᾨδὴ η΄. Παῖδας εὐαγεῖς.
Εὗρες παρ' Ὑψίστῳ χάριν Κούξα, πυξίον σκληραγωγίας ὥσπερ πάγχρυσον, καὶ ταμεῖον νήψεως, ἱκετεύειν πάντοτε, Αὐτὸν ὑπὲρ προσφύγων σου, ψαλμοῖς αἰνούντων σε, εὐτάκτοις καὶ τὴν σὴν προστασίαν, αἰτουμένων πάτερ, ἐν βίου τρικυμίαις.
Γνῶμον ἀληθοῦς θεοσοφίας, εὐθύτατος Κούξα ὤφθης ὁσιώτατε, ὁ πολίσας Ἄθωνα, τοῦ Κιέβου Σπήλαια, καὶ τῆς Θεογεννήτορος, Παρθένου πάνσεπτον, Μονὴν ἐν Ὀδησσῷ ἔνθα βίον, πρόσκαιρόν σου πάτερ, ἐτέλεσας θεόφρον.
Ἄνωθεν ἰάσεων τὴν χάριν, ἀπείληφας ὡς Θεῷ λίαν εὐάρεστος, Κούξα καὶ τὴν δύναμιν, παρειμένους τάχιστα, ἐγείρειν ὁ φιλάνθρωπος, καὶ συμπαθέστατος, ἀκέστωρ τῶν πιστῶν σε τιμώντων, καὶ μακαριζόντων, ἀσκήσεώς σου πόνους.
Θεοτοκίον.
Λύπης σκοτομήνην οἰκετῶν σου, ἀπέλασον τῷ φωτὶ σῆς ἀντιλήψεως, Παναγία Δέσποινα, τεῖχος καὶ ὀχύρωμα, πιστῶν καταφευγόντων σοι, καὶ σὴν βοήθειαν, ἀπαύστως αἰτουμένων Παρθένε, Κεχαριτωμένη, Θεογεννῆτορ Κόρη.
ᾨδὴ θ΄. Ἅπας γηγενής.
Ὕμνοις καὶ ᾠδαῖς, τὴν μνήμην σου ἄγομεν, τὴν πανσεβάσμιον, Κούξα ὁσιώτατε, ἐν δυσχειμέροις καιροῖς οὗ σκήνωμα, οἱ εὐσεβεῖς ἐκήδευσαν, κρυφίως ἔνθεε, δι' ἀθέων, φόβον οἱ τὸν τάφον σου, σὺν τοῖς δάκρυσι μύρα κατέῤῥαινον.
Νοῦν ἡμῶν φωτί, τῶν πίστει τιμώντων σε, εὐχῶν σου φώτισον, καὶ ταχὺ διάλυσον, ἡμῶν τὸν ζόφον παθῶν καὶ θλίψεων, ἐκδεχόμενων χάριν σου, θεομακάριστε, Κούξα σκεῦος, διαυγὲς τοῦ Πνεύματος, τοῦ Ἁγίου θερμῶς δυσωποῦμέν σε.
Ὡς θεοειδῶν, πατέρων διάκοσμον, σὲ μεγαλύνομεν, Κούξα ἱερώτατε, καὶ προσκυνοῦμεν, λειψάνων θήκην σου, ἐν Ὀδησσῷ τὴν πέλουσαν, πηγὴν ἀκένωτον, ἰαμάτων, καὶ θαυμάτων χείμαῤῥον, ἀσκητὰ τοῦ Θεοῦ ὑπερένδοξε.
Θεοτοκίον.
Χάριτος πηγή, κιρνῶσα τοῖς δούλοις σου, Θεογεννήτρια, ὕδωρ ἀντιλήψεως, καὶ προστασίας, ἀδιαλείπτου σου, ὑπάρχεις· ὅθεν ἅπαντες, σὲ μεγαλύνοντες, καθ' ἑκάστην, σπεύδομεν ἀρύσασθαι, ἐξ αὐτῆς σῶν δεήσεων νάματα.
Ἐξαποστειλάριον. Γυναῖκες ἀκουτίσθητε.
Πατέρα πολυθαύμαστον, Ὁσίων νέων κλέϊσμα, Χερσῶνος πάνσεπτον γόνον, Ἁγίου Ὄρους στρουθίον, Σπηλαίων Λαύρας ἔνοικον, καὶ Ὀδησσοῦ κοσμήτορα, πανευλαβῶς τιμήσωμεν, θεοφορούμενον Κούξαν, ὡς θαυμασίων ταμεῖον.
Θεοτοκίον.
Τὴν σὴν Μονὴν φερώνυμον, ἐν Ὀδησσῷ ἡγίασεν, ἄρτι δακρύων ῥανίσι, ὁ χαριτόβρυτος Κούξα, ὃν θαυμασίων ἔδειξε, πηγὴν ὁ θεῖος Τόκος σου, εὐλογημένη Δέσποινα, Θεογεννῆτορ Παρθένε, Χριστιανῶν προστασία.
Αἶνοι. Ἦχος πλ. δ΄. Ὢ τοῦ παραδόξου θαύματος!
Κούξα, ἀσκητῶν καλλώπισμα, νεοφανῶν καὶ λαμπτήρ, Οὐκρανίας νεόφωτε, ἐν ἐσχάτοις ἔτεσι, τοῖς ὁδοῖς ἠκολούθησας, πατέρων πάλαι, λαμψάντων Ὅσιε, συντόνων πόνων, λαμπροῖς πυρσεύμασι, καὶ ἀπημαύρωσας, τῶν ἀθέων σύστημα σὲ ἀπηνῶς, διωξάντων Χάριτος, τῆς θείας σκήνωμα.
Χαῖρε, τῆς Χερσῶνος βλάστημα, ὁ πόθῳ καταλαβών, Ὄρος τὸ Ἁγιώνυμον, ἐν ἀκμῇ νεότητος, καὶ Μονὴν τὴν περίδοξον, οἰκήσας πάτερ, Παντελεήμονος, τοῦ μεγαλάθλου, καὶ τὸ Μετόχιον, ταύτης καλούμενον, Θηβαΐς συστήματος, Νέα σεμνῶν, ἀσκητῶν καλλώπισμα, καὶ θεῖον κόσμημα.
Χαίροις, Ὀδησσοῦ ὁ ἄγρυπνος, καὶ ταχινὸς ἀρωγός, ἀσθενούντων ἡ ἴασις, ἐναργὴς βοήθεια, τῶν καμνόντων θειότατε, ἐμπεριστάτων, θεία βοήθεια, παραμυθία, τῶν ἐν ταῖς θλίψεσι, καὶ φύλαξ ἔνθερμος, Κούξα παμμακάριστε, τῶν ἐν δεινοῖς, ἀσκητῶν ὡράϊσμα, περιφανέστατον.
Μνήμην, τὴν σεπτήν σου ἄγοντες, τῶν φιλοσίων χοροί, καὶ θαυμάτων σου πέλαγος, πίστει μεγαλύνοντες, σὰς λιτὰς ἐκδεχόμεθα, πρὸς τὸν Σωτῆρα, ἡμῶν καὶ Κύριον, θεόφρον Κούξα, τὸν εὐσυμπάθητον, ἵνα τὸν δόλιχον, εὐλαβῶς ἀνύσωμεν τὸν χοϊκόν, καὶ εἰς πόλου φθάσωμεν, λαμπρὰ σκηνώματα.
Δόξα. Ἦχος πλ. α΄.
Ἀσκητικοῖς καμάτοις ἑαυτὸν ὡς κηρὸν κατατήξας, καὶ πάθη μαράνας σαρκὸς παννύχοις στάσεσι, Κούξα πολυθαύμαστε ἀγγελικῆς ἠξιώθης εὐκλείας, καὶ κληρονόμος τῶν ἡτοιμασμένων ἀγαθῶν ἐγένου ὁσιώτατε· ὅθεν Χριστοῦ ὁρῶν τοῦ προσώπου τὸ ἄῤῥητον κάλλος, καὶ τοῖς πάλαι ὁσίοις πατράσι συνευφραινόμενος, χάριν εἴληφας πρεσβεύειν ὑπὲρ τῶν τιμώντων ἐν ᾄσμασι, τὴν πανσεβάσμιον μνήμην σου.
Καὶ νῦν... Θεοτοκίον
Ναὸς καὶ πύλη ὑπάρχεις, παλάτιον καὶ θρόνος τοῦ Βασιλέως, Παρθένε πάνσεμνε, δι' ἧς ὁ λυτρωτής μου Χριστὸς ὁ Κύριος, τοῖς ἐν σκότει καθεύδουσιν ἐπέφανεν, Ἥλιος ὑπάρχων δικαιοσύνης, φωτίσαι θέλων οὓς ἔπλασε, κατ' εἰκόνα ἰδίαν χειρὶ τῇ ἑαυτοῦ. Διὸ Πανύμνητε, ὡς μητρικὴν παῤῥησίαν πρὸς αὐτὸν κεκτημένη, ἀδιαλείπτως πρέσβευε, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Δοξολογία Μεγάλη καὶ Ἀπόλυσις.
Μεγαλυνάριον.
Χαίροις τῆς Χερσῶνος σεπτὸς βλαστός, Ὀδησσοῦ ἀκέστωρ, καὶ θεόσδοτος ἰατρός· χαίροις μάκαρ Κούξα, Ὁσίων κοσμιότης, ὁ εἰληφὼς ἀφθόνως, χάριν ἰάσεων.
ΠΑΡΑΚΛΗΣΙΣ
Ὁ Ἱερεὺς ἄρχεται τῆς Παρακλήσεως μὲ τὴν δοξολογικήν ἐκφώνησιν:
Εὐλογητὸς ὁ Θεός ἡμῶν, πάντοτε, νῦν καὶ ἀεί καὶ εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.
Ὁ χορός: Ἀμήν.
Ἤ μὴ ὑπάρχοντος Ἱερέως, ἡμεῖς τό:
Δι’ εὐχῶν τῶν Ἁγίων Πατέρων ἡμῶν, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς, Ἀμήν.
Ψαλμός ρμβ’ (142).
Κύριε εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τὴν δέησίν μου ἐν τῇ ἀληθείᾳ Σου, εἰσάκουσον μου ἐν τῇ δικαιοσύνῃ Σου καὶ μὴ εἰσέλθης εἰς κρίσιν μετά τοῦ δούλου Σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιόν Σου, πᾶς ζῶν. Ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρός τὴν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τὴν ζωήν μου. Ἐκάθισέ με ἐν σκοτεινοῖς, ὡς νεκρούς αἰῶνος καὶ ἠκηδίασεν ἐπ’ ἐμέ τό πνεῦμα μου, ἐν ἐμοί ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις Σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν Σου ἐμελέτων. Διεπέτασα πρός Σέ τάς χείρας μου, ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρός Σοι. Ταχύ εἰσάκουσόν μου, Κύριε, ἐξέλιπε τό πνεῦμα μου. Μὴ ἀποστρέψης τό πρόσωπόν Σου ἀπ’ ἐμοῦ καὶ ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. Ἀκουστὸν ποίησόν μου τό πρωΐ τό ἔλεός Σου, ὅτι ἐπὶ Σοί ἤλπισα. Γνώρισόν μοι, Κύριε, ὁδόν ἐν ἧ πορεύσομαι, ὅτι πρός Σέ ἦρα τὴν ψυχήν μου. Ἐξελοῦ με ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, πρός Σέ κατέφυγον, δίδαξόν με τοῦ ποιεῖν τό θέλημά Σου, ὅτι Σύ εἶ ὁ Θεός μου. Τό Πνεῦμα Σου τό ἀγαθὸν ὁδηγήσει με ἐν γῇ εὐθείᾳ, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός Σου, Κύριε, ζήσεις με. Ἐν τῇ δικαιοσύνῃ Σου ἐξάξεις ἐκ θλίψεως τὴν ψυχήν μου καὶ ἐν τῷ ἐλέει Σου ἐξολοθρεύσεις τούς ἐχθρούς μου. Καί ἀπολεῖς πάντας τούς θλίβοντας τὴν ψυχήν μου, ὅτι ἐγώ δοῦλος Σου εἰμί.
Καί εὐθύς ψάλλεται τετράκις ἐξ’ ὑπαμοιβῆς, μετά τῶν οἰκείων στίχων:
Θεός Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχ. α’. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ ὅτι ἀγαθός, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος Αὐτοῦ.
Στίχ. β’. Πάντα τὰ ἔθνη ἐκύκλωσάν με καὶ τό ὀνόματι Κυρίου ἠμυνάμην αὐτούς.
Στίχ. γ’. Παρά Κυρίου ἐγένετο αὕτη καὶ ἔστι θαυμαστή ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν.
Εἶτα τὸ τροπάριον. Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Ὡς νεαυγέστατος φωστὴρ εὐσεβείας, ἐν δυσχειμέροις ἀθεότητος χρόνοις, διέλαμψας καὶ ἅπαντας τῆς σῆς ἀκραιφνοῦς, ἀγωγῆς πυρσεύμασι κατεφώτισας Κούξα, Οὐκρανοὺς καθεύδοντας πειρασμῶν ἐν τῷ σκότει· διὸ καὶ χάριν εἴληφας πολλήν, Θεῷ πρεσβεύειν ὑπὲρ τῶν τιμώντων σε.
Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Οὐ σιωπήσομέν ποτε Θεοτόκε, τὰς δυναστείας Σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι, εἰμὴ γὰρ Σὺ προΐστασο πρεσβεύουσα, τίς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων; Τίς δὲ διεφύλαξεν, ἕως νῦν ἐλευθέρους; Οὐκ ἀποστῶμεν Δέσποινα ἐκ Σοῦ, Σοὺς γὰρ δούλους σώζεις ἀεί, ἐκ παντοίων δεινῶν.
Ψαλμός ν’ (50).
Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατά τό μέγα ἔλεός Σου καί κατά τό πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν Σου, ἐξάλειψον τό ἀνόμημά μου. Ἐπὶ πλεῖον πλῦνόν με ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου καί ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Ὅτι τήν ἀνομίαν μου ἐγώ γινώσκω καί ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μου ἐστι διά παντός. Σοί μόνῳ ἥμαρτον καί τό πονηρόν ἐνώπιόν Σου ἐποίησα, ὅπως ἄν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις Σου καί νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί Σε. Ἰδοὺ γάρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην καί ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου. Ἰδοὺ γάρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τὰ ἄδηλα καί τὰ κρύφια τῆς σοφίας Σου ἐδήλωσάς μοι. Ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ καί καθαρισθήσομαι, πλυνεῖς με καί ὑπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καί εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀπόστρεψον τό πρόσωπόν Σου ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου καί πάσας τάς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον ἐν ἐμοί ὁ Θεός καί πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μὴ ἀποῤῥίψῃς με ἀπὸ τοῦ προσώπου Σου καί τό Πνεῦμα Σου τό Ἅγιον μὴ ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοι τήν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου Σου καί πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με. Διδάξω ἀνόμους τάς ὁδούς Σου καί ἀσεβεῖς ἐπὶ σέ ἐπιστρέψουσιν. Ῥῦσαι με ἐξ αἱμάτων ὁ Θεός, ὁ Θεός τῆς σωτηρίας μου, ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσα μου τήν δικαιοσύνην Σου. Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις καί τό στόμα μου ἀναγγελεῖ τήν αἴνεσίν Σου. Ὅτι, εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἄν, ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. Θυσίᾳ τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καί τεταπεινωμένην ὁ Θεός οὐκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ Σου τήν Σιών καί οἰκοδομηθήτω τὰ τείχη Ἱερουσαλήμ. Τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφορὰν καί ὁλοκαυτώματα. Τότε ἀνοίσουσιν ἐπὶ τό θυσιαστήριόν Σου μόσχους.
Εἶτα ὁ Κανών, οὗ ἡ ἀκροστιχίς: Κούξα Ὅσιε, Ὀδησσοῦ κλέος, βοήθει μοι. Χ.Μ.
ᾨδὴ α΄. Ἦχος πλ. δ΄. Ὑγρὰν διοδεύσας.
Κατάπαυσον πάθη τὰ ζοφερά, τῶν σοὶ προστρεχόντων, καὶ ζητούντων σὴν ἀρωγήν, ἐν βίου κινδύνοις πάτερ Κούξα, ὁσιακῆς ἀγωγῆς ἐγκαλλώπισμα.
Ὁσίων λευκάνθεμον Οὐκρανῶν, ὀδμαῖς ὁ εὐφράνας, μάκαρ Κούξα τὴν Ὀδησσόν, ἡμῶν τῶν παθῶν τῶν χαμαιζήλων, τὴν δυσωδίαν ταχέως ἀπέλασον.
Ὑπέρλαμπρε Κούξα σεπτὲ βλαστέ, Χερσῶνος ἐξ ὕψους, τῆς εὐκλείας σου ἀσκητά, εὐλόγει καὶ στήριζε ἐν βίῳ, τοὺς ἐκζητοῦντας τὴν χάριν σου Ὅσιε.
Θεοτοκίον.
Ξενίας ἀξίωσον σοῦ Υἱοῦ, τυχεῖν Θεοτόκε, τοὺς ὑμνοῦντάς σε εὐλαβῶς, ὡς μόνην ξενίσασαν ἀφράστως, ἐν σῇ νηδύϊ Χριστὸν τὸν εὐΐλατον.
ᾨδὴ γ΄. Οὐρανίας ἁψῖδος.
Ἀγωγῆς θεαρέστου, ὡς τιμαλφὲς κόσμημα, σὲ ὑμνολογοῦμεν τρισμάκαρ, Κούξα καὶ σπεύδομεν, ἐν συμφοραῖς καὶ δεινοῖς, τῇ σῇ δοθείσῃ ἀφθόνως, οὐρανόθεν χάριτι, πάτερ πανόσιε.
Οὐρανίας εὐκλείας, τῆς σὺν Χριστῷ Ὅσιε, Κούξα μάκαρ ὁ ἀπολαύων, ῥῦσαι στενώσεων, καὶ ἀνυποίστων δεινῶν, ἐν Ὀδησσῷ προσκυνοῦντας, θήκην τῶν λειψάνων σου, τὴν χαριτόβρυτον.
Σηπεδόνα παθῶν μου, θεοειδὲς Ὅσιε, Κούξα ἀσκητῶν κοσμιότης, τάχος θεράπευσον, ὁ ἀρετῶν ἐποφθείς, τῶν ψυχοτρόφων κοσμήτωρ, καὶ ταμεῖον Χάριτος, θείας ἀσύλητον.
Θεοτοκίον.
Ἰσχυροὺς ἐν ταῖς μάχαις, κατὰ παθῶν ἄχραντε, Κεχαριτωμένη Παρθένε, δεῖξον σοὺς πρόσφυγας, τοὺς μελῳδοῦντας πιστῶς, τῶν θαυμασίων σου πλῆθος, καὶ Ὁσίου μέλποντας, Κούξα τὰ σκάμματα.
Ἰάτρευσον, τὰς ἀλγηδόνας τῶν πίστει σοι προστρεχόντων, ἱερώτατε ἀσκητὰ δοχεῖον τῆς Χάριτος, τοῦ Πνεύματος Κούξα σημειοφόρε.
Ἐπίβλεψον, ἐν εὐμενείᾳ πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν, καὶ ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.
Κάθισμα. Ἦχος β΄. Πρεσβεία θερμή.
Ὁσίων ἀνδρῶν πολύτιμον μυράλειπτρον,πατέρων σεπτῶν εὐῶδες Κούξα κύμινον, Ὀδησσοῦ διάκοσμε, μὴ ἐλλείπῃς Χριστὸν ἱλεούμενος, τοῖς σὲ τιμῶσιν ὁμολογητῶν, ὡς πίστεως ἔμπνουν στηλογράφημα.
ᾨδὴ δ΄. Εἰσακήκοα Κύριε.
Ἐν τῷ ὄρει τοῦ Ἄθωνος, ὁ ἀσκήσας Κούξα καὶ Σκήτην πόνοις σου, Θηβαΐδος χαριτόβρυτε, θείοις ἁγιάσας ἐπευλόγει με.
Οὐκρανίας ἐκβλάστημα, Κούξα τῆς Χερσῶνος εὐῶδες λείριον, καθοδήγει με πρὸς θέωσιν, ὁ ἐπιτυχὼν αὐτῆς ἱδρῶσί σου.
Δυνατοὺς τοὺς ἱκέτας σου, δεῖξον ἐν ταῖς μάχαις κατὰ τοῦ ὄφεως, Κούξα μάκαρ πανουργεύματα, ὁ αὐτοῦ συντρίψας Θείᾳ Χάριτι.
Θεοτοκίον.
Ἡ ἑτοίμη ἀντίληψις, τῶν μακαριζόντων σε Μητροπάρθενε, ἐπιβράβευσον ὑγίειαν, καὶ χαρὰν τοῖς πόθῳ σοι προσφεύγουσι.
ᾨδὴ ε΄. Φώτισον ἡμᾶς.
Στῦλος προσευχῆς, καὶ νηστείας Κούξα Ὅσιε, πεφηνὼς θεόθεν εἴληφας πολλήν, χάριν ῥύεσθαι κινδύνων τοὺς τιμῶντάς σε.
Σκέπε ἀκλινῶς, σοὺς ἱκέτας Κούξα Ὅσιε, ὁ τῆς σκέπης ἀπολαύσας τῆς ἁγνῆς, Θεοτόκου ἐν τῷ βίῳ τῷ προσκαίρῳ σου.
Ὄμβρισον ἡμῖν, ὑετὸν τῆς προστασίας σου,πάτερ Κούξα καὶ ἑτοίμης ἀρωγῆς, Ὀδησσοῦ Κριμαίας γέρας πολυτίμητον.
Θεοτοκίον.
Ὕψωσον τὸν νοῦν, Θεοτόκε τῶν τιμώντων σε, πρὸς ἐπάλξεις ἀρετῆς καὶ πρὸς σκηνάς, ἀπαθείας Κούξα μάκαρος δεήσεσι.
ᾨδὴ στ΄. Τὴν δέησιν.
Κατάστειλον, τῆς σαρκὸς κινήματα, ὑμνηπόλων σου θερμῶν Κούξα μάκαρ, ὁ στάσεσί σου παννύχοις σαρκίου, καταπραΰνας κινήσεις φιλάρετε, Μονῆς Παρθένου Ὀδησσοῦ, οἰκιστὰ καὶ ἀνύστακτε πρόμαχε.
Λαμπάδα μοι, ἄναψον χρηστότητος, ὁ ἀσκήσας ἐν Σπηλαίοις Κιέβου, καὶ ἀστραπαῖς βιοτῆς σου ἐνθέου, ἐν ἀθεότητος χρόνοις ὁμήγυριν, καταφωτίσας εὐσεβῶν, Οὐκρανίας φωστὴρ νεαυγέστατε.
Ἐπάκουσον, τῆς φωνῆς προσφύγων σου, Ἱερεῦ θεοφορούμενε Κούξα, τῶν ὑπ' ἀθέων τὴν σὴν ἐξορίαν, ἀνευφημούντων καὶ πλῆθος κακώσεων, ἃς καθυπέμεινας στεῤῥῶς, εὐσεβοῦς δι' ἀγάπην πληρώματος.
Θεοτοκίον.
Οὐράνωσον, Οὐκρανῶν τὸ φρόνημα, Θεοτόκε ταῖς δεήσεσι Κούξα, τοῦ θεοφόρου πατρὸς καὶ κινήσεις, σαρκίου νέκρωσον πάντων τιμώντων σε, Παρθενομῆτορ ἀγαθή, βοηθὲ Χριστωνύμων ἀνύστακτε.
Ἰάτρευσον, τὰς ἀλγηδόνας τῶν πίστει σοι προστρεχόντων, ἱερώτατε ἀσκητὰ δοχεῖον τῆς Χάριτος, τοῦ Πνεύματος Κούξα σημειοφόρε.
Ἄχραντε, ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύτως, ἐπ’ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα δυσώπησον, ὡς ἔχουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.
Κοντάκιον. Ἦχος β΄. Τοῖς τῶν αἱμάτων σου.
Τῆς Ὀδησσοῦ ἰατρὸν ἑτοιμότατον, σημειοφόρον νῦν Κούξαν τιμήσωμεν, ὡς θεοφόρων Ὁσίων ὑπόδειγμα, καὶ ἀθεΐας ὀλέτην κραυγάζοντες· Χαῖρε φρουρὲ καὶ ἀκέστορ προσφύγων σου.
Προκείμενον: Τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τοῦ Ὁσίου Αὐτοῦ.
Στ.: Θαυμαστὸς ὁ Θεὸς ἐν τοῖς Ἁγίοις Αὐτοῦ.
Εὐαγγέλιον, ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν (Κεφ. στ΄, 17-21)
Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἔστη ὁ Ἰησοῦς ἐπὶ τόπου πεδινοῦ· καὶ ὄχλος πολὺς μαθητῶν αὐτοῦ, καὶ πλῆθος πολὺ τοῦ λαοῦ ἀπὸ πάσης τῆς Ἰουδαίας καὶ Ἱερουσαλήμ, καὶ τῆς παραλίου Τύρου καὶ Σιδῶνος, οἳ ἦλθον ἀκοῦσαι αὐτοῦ, καὶ ἰαθῆναι ἀπὸ τῶν νόσων αὐτῶν· καὶ οἱ ὀχλούμενοι ἀπὸ πνευμάτων ἀκαθάρτων καὶ ἐθεραπεύοντο. Καὶ πᾶς ὁ ὄχλος ἐζήτει ἅπτεσθαι αὐτοῦ, ὅτι δύναμις παρ’ αὐτοῦ ἐξήρχετο καὶ ἰᾶτο πάντας. Καὶ αὐτός, ἐπάρας τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ εἰς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ, ἔλεγεν· Μακάριοι οἱ πτωχοί, ὅτι ὑμετέρα ἐστὶν ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Μακάριοι οἱ πεινῶντες νῦν, ὅτι χορτασθήσεσθε. Μακάριοι οἱ κλαίοντες νῦν, ὅτι γελάσετε. Μακάριοί ἐστε, ὅταν μισήσωσιν ὑμᾶς οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὅταν ἀφορίσωσιν ὑμᾶς, καὶ ὀνειδίσωσιν, καὶ ἐκβάλωσιν τὸ ὄνομα ὑμῶν ὡς πονηρόν, ἕνεκα τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου. Χάρητε ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ καὶ σκιρτήσατε· ἰδοὺ γὰρ ὁ μισθὸς ὑμῶν πολὺς ἐν τῷ οὐρανῷ.
Δόξα: Ταῖς τοῦ Σοῦ Ὁσίου πρεσβείαις, Ἐλεῆμον,...
Καὶ νῦν: Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις, Ελεῆμον,...
Προσόμοιον. Ἦχ. πλ. β΄. Ὅλην ἀποθέμενοι. Στ.: Ἐλέησόν με ὁ Θεός
Κούξα παμμακάριστε, τῆς Οὐκρανίας κοσμῆτορ, Ὀδησσοῦ καλλώπισμα, καὶ ἀλεξιτήριον, νόσων Ὅσιε, εὐσεβεῖς φύλαττε, ἀσινεῖς μανίας, τοῦ δολίου πολεμήτορος, πιστοὺς διάσῳζε, ἐξ αὐτοῦ δεινῶν ἐπιθέσεων, καὶ ῥύου περιστάσεων, ἀναγκῶν κινδύνων καὶ θλίψεων, τοὺς ἀνευφημοῦντας, καμάτους σου πρὸς νέκρωσιν σαρκός, καὶ τῆς ψυχῆς πάτερ ζώωσιν, φίλε Κτίστου γνήσιε.
ᾨδὴ ζ΄. Οἱ ἐκ τῆς Ἰουδαίας.
Σκοτασμὸν ἀθεΐας, ὁ σκεδάσας ἀκτῖσι, σεπτῶν ἀγώνων σου, σημειοφόρε Κούξα, διάλυσον τὸ νέφος, ἀγνωσίας προσφύγων σου, ἀσπαζομένων πιστῶς, τὴν θήκην σῶν λειψάνων.
Βοηθὸς τρυχομένων, καὶ φρουρὸς πέλεις Κούξα, τῶν προστρεχόντων σοι, καὶ σὲ ὑμνολογούντων, ὡς τῶν ἐμπεριστάτων, Ῥώσων ἄγρυπνον φύλακα, ἐν δυσχειμέροις καιροῖς, τῆς ἀθεΐας πάτερ.
Οἱ πιστοὶ καθ' ἑκάστην, σὲ γεραίροντες Κούξα, ὡς σκεῦος Χάριτος, καὶ ἰατρὸν νοσούντων, ἐκ μάστιγος καρκίνου, ταχινὸν ἐκδεχόμεθα, θεοπειθεῖς σου σεπτέ, λιτὰς σημειοφόρε.
Θεοτοκίον.
Ἡ πηγὴν τοῦ ἐλέους, σωματώσασα Μῆτερ, Χριστὸν τὸν εὔσπλαγχνον, Παρθένε Ἐλεοῦσα, κατάπεμψον θεόθεν, τὸ ἀμέτρητον ἔλεος, καὶ οἰκτιρμῶν τὴν πληθύν, Υἱοῦ μονογενοῦς σου.
ᾨδὴ η΄. Τὸν Βασιλέα.
Θραύσας ἐνέδρας, τοῦ παναλάστορος Κούξα, σαῖς ἀσκήσεσι ῥῦσαι παγίδων, τῶν αὐτῶν ἱκέτας, τῆς χάριτός σου, μάκαρ.
Ἐργάτας δεῖξον, τῆς ἀρετῆς πρόσφυγάς σου, ὁ σοφῶς ἐργασάμενος Κούξα, πάντα τῷ Κυρίῳ, Θεῷ εὐαρεστοῦντα.
Ἱκέτας Κούξα, τοὺς σοὺς εὐλόγει θεόθεν, καὶ ἁγίαζε κῦδος Ὁσίων, ὁ λαβὼν ἀξίως, τῶν ἰαμάτων χάριν.
Θεοτοκίον.
Μὴ διαλείπῃς, τὸν σὸν Υἱὸν δυσωποῦσα, ὑπὲρ πάντων τῶν σὲ ἀνυμνούντων, Κεχαριτωμένη, πιστῶν παραμυθία.
ᾨδὴ θ΄. Κυρίως Θεοτόκον.
Ὁσίων ὁ βαδίσας, τρίβους ὁλοθύμως, καὶ καταντήσας εἰς ὕψος θεώσεως, ῥύου ἱκέτας σου Κούξα βελῶν τοῦ δαίμονος.
Ἰάσεων ταμεῖον, καὶ πηγὴ θαυμάτων, ἐπώφθη Κούξα ἡ θήκη σεπτῶν λειψάνων σου, ἣν εὐλαβῶς προσκυνοῦντες ἁγιαζόμεθα.
Χαρᾶς ἡμῶν καρδίας, πλῆσον μάκαρ Κούξα, ὁ διωγμοὺς καὶ τὰς θλίψεις ὡς ἄσαρκος, καθυπομείνας ἀρτίως πνευματοφόρητε.
Θεοτοκίον.
Μακάρων ταῖς χορείαις, σύνταξον σοὺς δούλους, Θεογεννῆτορ τοὺς σὲ μεγαλύνοντας, καὶ Κούξα μνήμην τιμῶντας τοῦ οὐρανόφρονος.
Μεγαλυνάρια.
Ἄξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν Σε τὴν Θεοτόκον, τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώμητον καὶ μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Τὴν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τὴν ἀδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκοῦσαν, τὴν ὄντως Θεοτόκον Σέ μεγαλύνομεν.
Χαίροις τῆς Χερσῶνος σεπτὸς βλαστός, Ὀδησσοῦ ἀκέστωρ, καὶ θεόσδοτος ἰατρός· χαίροις μάκαρ Κούξα, Ὁσίων κοσμιότης, ὁ εἰληφὼς ἀφθόνως, χάριν ἰάσεων.
Χαίροις ὁ ἀσκήσας θεοφιλῶς, ἐν Ἁγίῳ Ὄρει, ἐν Κιέβῳ καὶ ἐν Μονῇ, Παναγίας πάτερ, τῆς Ὀδησσοῦ ἀρτίως, σημειοφόρε Κούξα, σκεῦος τῆς Χάριτος.
Χαίροις τῶν Ὁσίων ἡ καλλονή, ὁ καθυπομείνας, ἀθεότητος ἐν καιροῖς, ἐξορίας Κούξα, σημειοφόρε πάτερ, καὶ ἀλγεινὰς βασάνους, ὥσπερ ἀσώματος.
Χαίροις τῶν θαυμάτων ὁ ποταμός, μάστιγος καρκίνου, ἀνιάτου ὁ ἰατρός· χαίροις παρειμένων, ἡ ἔγερσις καὶ ῥῶσις, τῶν ἀδυνάτων Κούξα, πάτερ θειότατε.
Ῥύου τῆς ἐχθίστου ἐπιβουλῆς, βλάβης καὶ κινδύνων, τοὺς ὑμνοῦντάς σε εὐλαβῶς, Κούξα θεοφόρε, τῆς Ὀδησσοῦ ἀκέστορ, καὶ πίστει προσκυνοῦντας, θήκην λειψάνων σου.
Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἱ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Ἀποστόλων ἡ δωδεκάς, οἱ Ἅγιοι Πάντες, μετὰ τῆς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν, εἰς τὸ σωθῆναι ἡμᾶς.
Τό Τρισάγιον καὶ τὰ Τροπάρια ταῦτα. Ἦχος πλ. β΄.
Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, πάσης γὰρ ἀπολογίας ἀποροῦντες, ταύτην Σοι τὴν ἱκεσίαν, ὡς Δεσπότῃ, οἱ ἁμαρτωλοί προσφέρομεν, ἐλέησον ἡμᾶς.
Δόξα Πατρί…
Κύριε ἐλέησον ἡμᾶς, ἐπί Σοὶ γὰρ πεποίθαμεν. Μή ὀργισθῆς ἡμῖν σφόδρα, μηδέ μνησθῆς τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν. Ἀλλ’ ἐπίβλεψον καὶ νῦν ὡς εὔσπλαχνος καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν. Σὺ γὰρ εἶ Θεός ἡμῶν καὶ ἡμεῖς λαός Σου, πάντες ἔργα χειρῶν Σου καὶ τὸ ὄνομά Σου ἐπικεκλήμεθα.
Καί νῦν…
Τῆς εὐσπλαγχνίας τὴν πύλην ἄνοιξον ἡμῖν, εὐλογημένη Θεοτόκε, ἐλπίζοντες εἰς Σέ μή ἀστοχήσομεν, ῥυσθείημεν διά Σοῦ τῶν περιστάσεων, Σὺ γὰρ ἡ σωτηρία τοῦ γένους τῶν Χριστιανῶν.
Εἶτα ὁ Ἱερεύς, τὴν Ἐκτενῆ Δέησιν, ἡμῶν ψαλλόντων τό λιτανευτικόν· Κύριε ἐλέησον. Ὑπὸ τοῦ Ἱερέως Ἀπόλυσις. Καὶ τῶν Χριστιανῶν ἀσπαζομένων τὴν Εἰκόνα καὶ χριομένων δι’ ἁγίου ἐλαίου, ψάλλονται τὰ παρόντα Τροπάρια: Ἦχος β’. Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου.
Κλέος Ὀδησσοῦ περιφανές, Κούξα ὁσιώτατε πάτερ, καρκίνου ὁ ἰατρός, παραλύτων ἔγερσις, καὶ ἡ ἀπέλασις, ἀκαθάρτων θειότατε, πνευμάτων θεόθεν, σοὺς ἱκέτας στήριζε, καὶ καθαγίαζε, ἔργα τῶν πιστῶς σε τιμώντων, καὶ καταφευγόντων θερμαῖς σου, πρὸς Θεὸν λιταῖς τὸν πολυεύσπλαγχνον.
Δέσποινα πρόσδεξαι τὰς δεήσεις τῶν δούλων Σου, καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς, ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως.
Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου εἰς Σὲ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην Σου.
Δι’ εὐχῶν.
