ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ ΙΖ!!
ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΟΣΙΟΥ ΚΟΛΙΤΣΟΥ
ΑΝΑΚΟΜΕΙΔΗ ΛΕΙΨΑΝΩΝ
ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ
(Ποίημα Δρος Χαραλάμπους Μ. Μπούσια)
ΕΝ Τῼ ΜΙΚΡῼ ΕΣΠΕΡΙΝῼ
Εἰς τό· Κύριε ἐκέκραξα, ἱστῶμεν στίχους δ΄ καὶ ψάλλομεν τὰ ἑξῆς Προσόμοια. Ἦχος β΄. Ὅτε ἐκ τοῦ Ξύλου.
Ἄστρον, εὐσεβείας νεαυγές, μάκαρ Διονύσιε στῦλε, παντοδαπῶν ἀρετῶν, ἀσκητῶν καλλώπισμα, περιφανέστατον, Κολιτσοῦ θείας Σκήτεως, δομῆτορ Κελλίου, Γεωργίου μάρτυρος, ἀνακομίσεως, μνήμην τῶν σεπτῶν σου λειψάνων, ἐκτελοῦντες χάριτι πάντες, σοῦ τῇ θεοσδότῳ καταφεύγομεν.
Γῆθεν, τῶν λειψάνων σου σορός, ἄγαν μυροβλύζουσα ἄρτι, ἀνεκομίσθη σεπτέ, πάτερ Διονύσιε, ὡς ὄλβος πάντιμος, καὶ πηγὴ ἀναβλύζουσα, θαυμάσια πᾶσι,τοῖς αὐτῇ προσπίπτουσι, θεοειδέστατε· ὅθεν εὐλαβῶς προσκυνοῦντες, ταύτην τῆς σῆς χάριτος πάντες, καὶ τῆς προστασίας σου πληρούμεθα.
Χάρις, σοῖς λειψάνοις ἐνοικεῖ, τοῖς θαυματοβρύτοις ἀφθόνως, θεοειδὲς ἀσκητά, τοῦ Ἁγίου Πνεύματος· διὸ Κελλίον σου, ὃ τιμίοις ἐδόμησας, χερσὶ τροπαιούχου, Γεωργίου μάρτυρος, χαίρει καὶ γάνυται, καὶ τῆς Κολιτσοῦ θεία Σκήτη, σοῦ τὴν προστασίαν κηρύττει, μάκαρ Διονύσιε καὶ πρόνοιαν.
Κρίνα, μυροβόλα ὡς ἀγροῦ, ὤφθησαν ὀστέα σου ἄρτι, πέμποντα πᾶσιν ἡμῖν, εὐωδίαν ἄῤῥητον, ὦ Διονύσιε, ὅτε τάφος ὁ θεῖός σου, ἠνοίχθη παμμάκαρ, σκεῦος ταπεινώσεως, καὶ διοράσεως, ῥεῖθρον, διειδέστατον πάτερ, Κολιτσοῦ πολύτιμε ὄλβε, καὶ Ἁγίου Ὄρους σεμνολόγημα.
Δόξα. Ἦχος πλ. δ΄.
Ὁ συντόνοις ἀσκητικοῖς παλαίσμασι, καθαρᾷ πολιτείᾳ καὶ ταπεινώσει δοξάσας, τὸν ἐν Ἁγίοις ἀναπαυόμενον Κύριον, οὐρανοπολίτης ἐγένου Διονύσιε, καὶ ἀξίως ἐθαυμαστώθης εὐωδίᾳ τῶν τιμίων λειψάνων σου· αὐτῶν οὖν τὴν ἀνακομιδὴν σήμερον ἑορτάζοντες, Χριστὸν τὸν λαμπρῶς σε θαυμαστώσαντα δοξάζομεν, καὶ παρέχοντα πᾶσιν εὐχαῖς σου τὸ μέγα ἔλεος.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Δέσποινα πρόσδεξαι τὰς δεήσεις τῶν δούλων Σου, καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως.
Εἰς τὸν Στίχον. Ἦχος β΄. Οἶκος τοῦ Ἐφραθᾶ.
Χαίρει ἡ εὐλαβής, Ἀθωνιτῶν χορεία, τὴν θήκην σῶν λειψάνων, ἐν πίστει προσκυνοῦσα, θεόφρον Διονύσιε.
Στ.: Τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τοῦ Ὁσίου Αὐτοῦ.
Ὅτε θαυματουργέ, ἠνοίχθη ὁ σὸς τάφος, ἀῤῥήτου εὐωδίας, ἡ Κολιτσοῦ ἐπλήσθη, ἀφράστως Διονύσιε.
Στ.: Μακάριος ἀνὴρ ὁ φοβούμενος τὸν Κύριον.
Πόθῳ κροκοβαφῆ, ὀστέα σου τὰ πλήρη, χαρίτων οὐρανίων, νῦν προσκυνοῦμεν πάντες, τρισμάκαρ Διονύσιε.
Δόξα. Τριαδικόν.
Δόξα Σοι Παντουργέ, Τριὰς ὑπεραγία, Τρισήλιε Θεότης, ὁ δαψιλῶς δοξάσας, τὸν θεῖον Διονύσιον.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Δέσποινα Μαριάμ, μὴ παύσῃ ἐλεοῦσα, θεόθεν σοὺς οἰκέτας, ἀεὶ δοξολογοῦντας, Υἱόν σου τὸν Πανάγιον.
Νῦν ἀπολύεις. Τρισάγιον.
Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Κομιδὴν ἐκ τοῦ τάφου χαριτοβρύτων σου, καὶ πανιέρων λειψάνων, θεοειδὲς ἀσκητά, ἑορτάζοντες νῦν σπεύδομεν σῆ χάριτι, καὶ ἐμπιμπλάμενοι χαρᾶς, παναῤῥήτου ἐκ ψυχῆς, μυχίων σοι ἐκβοῶμεν· πιστοὺς ἁγίαζε μάκαρ, καὶ ἐπευλόγει Διονύσιε.
Δόξα. Ἕτερον Ὅμοιον. Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Τὸν εἰς ἄῤῥητον ὕψος ἀρθέντα νήψεως, ἐν Ὄρει Ἁγιωνύμῳ, ἀσκητικῇ ἀγωγῇ, Κολιτσοῦ δι' ἧς τὴν Σκήτην καθηγίασεν, ἄρτι τιμήσωμεν φαιδρῶς, Διονύσιον σεπτόν, ἡδύφθογγον ὡς κινύραν, τοῦ ἱεροῦ Παρακλήτου, αὐτοῦ θερμὰς λιτὰς αἰτούμενοι.
Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον
Χαῖρε πύλη Κυρίου ἡ ἀδιόδευτος, χαῖρε τεῖχος καὶ σκέπη τῶν προστρεχόντων εἰς σέ, χαῖρε ἀχείμαστε λιμὴν καὶ Ἀπειρόγαμε, ἡ τεκοῦσα ἐν σαρκὶ τὸν Ποιητὴν σου καὶ Θεόν, πρεσβεύουσα μὴ ἐλλείπῃς, ὑπὲρ τῶν ἀνυμνούντων, καὶ προσκυνούντων τὸν Τόκον σου.
Ἀπόλυσις.
ΕΝ Τῼ ΜΕΓΑΛῼ ΕΣΠΕΡΙΝῼ
Εὐλογήσαντος τοῦ ἱερέως, ὁ Προοιμιακός, καὶ τό· Μακάριος ἀνήρ. Εἰς δὲ τό· Κύριε ἐκέκραξα, ἱστῶμεν στίχους στ΄, καὶ ψάλλομεν Προσόμοια. Ἦχος α΄. Τῶν οὐρανίων ταγμάτων.
Τὸν ἀπλανῆ ποδηγέτην, πιστῶν τιμήσωμεν, καὶ φυτουργὸν ἐκθύμως, Διονύσιον ἤθους, χρηστότητος τὸν νέον ἐν ἀσκηταῖς, Κολιτσοῦ ὡς κοσμήτορα, Σκήτεως θείας καὶ λείψανα τὰ αὐτοῦ, εὐλαβῶς κατασπασώμεθα.
Ἡ τῶν λειψάνων σου θήκη, ἡ χαριτόβρυτος, ὡς ἄλλη κολυμβήθρα, Σιλωὰμ θεραπεύει, ταχέως ἀλγηδόνας τὰς ζοφεράς, Διονύσιε ὅσιε, Μολδοβλαχίας ἐκβλάστημα εὐθαλές, καὶ τοῦ Ἄθωνος κιννάμωμον.
Πανηγυρίζει Κελλίον, μεγαλομάρτυρος, ἐν Κολιτσοῦ ἁγίου, Γεωργίου οὗ κτίτωρ, ὑπῆρχες νέος πάτερ καὶ τὴν σορόν, σῶν λειψάνων ἀσπάζεται, ἣν ἐκ λαγόνων ἐκόμισεν εὐλαβῶς, γῆς θεόφρον Διονύσιε.
Χάριν ὑγίειαν σθένος, νῦν κομιζόμεθα, καὶ ῥῶσιν προσκυνοῦντες, τῶν λειψάνων σου θήκην, προχέουσαν νοσοῦσι παναλγεινῶς, δαψιλῶς τὰ ἰάματα, τῆς Κολιτσοῦ θείας Σκήτεως ἀσκητά, θεοφόρε Διονύσιε.
Σοῖς μυριπνόοις ὀστέοις, τοὺς προσπελάζοντας, εὐσπλάγχνῳ ὄμματί σου, Διονύσιε ἴδε, πανόσιε καὶ χάριν σὴν δαψιλῶς, δὸς τοῖς σοὶ καταφεύγουσι, καὶ ἐκζητοῦσι πρεσβείας σου τὰς θερμάς, πρὸς Θεὸν τὸν πολυεύσπλαγχον.
Ἀθωνιτῶν εὔχους νέου, πατέρων ἄσμενοι, καὶ κτίτορος Κελλίου, Γεωργίου Ἁγίου, τὴν θήκην τῶν λειψάνων τὴν ἱεράν, εὐλαβῶς ἀσπασώμεθα, ἀναβοῶντες· Εὐλόγει ἡμᾶς ἀεί, ὑμνητάς σου Διονύσιε.
Δόξα. Ἦχος πλ. β΄.
Ἐν προκεχωρημένῳ μετωπόρῳ, ὡς ἐν καιρῷ ἔαρος ῥόδα εὐωδιάζουσιν, τὰ ἱερά σου λείψανα Διονύσιε πανθαύμαστε, ἅπερ ἐκ τοῦ πανσέπτου σου τάφου ἀνεκομίσθησαν, δεικνύοντα τὴν ἐν αὐτοῖς φοιτῶσαν χάριν τοῦ Παναγίου Πνεύματος· αὐτὰ οὖν εὐλαβῶς κατασπαζόμενοι, ἐν τῇ Βατοπεδινῇ τῆς Κολιτσοῦ Σκήτῃ, παθῶν χαμαιζήλων λυτρούμεθα, καὶ χαρᾶς πληρούμεθα καὶ ἰσχύος θείας, διανῦσαι ἀφόβως τοῦ βίου τὴν τρίβον θεόσοφε Ὅσιε.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον
Τίς μὴ μακαρίσει σε, Παναγία Παρθένε; τίς μὴ ἀνυμνήσει σου τὸν ἀλόχευτον τόκον; ὁ γὰρ ἀχρόνως ἐκ Πατρὸς ἐκλάμψας Υἱὸς μονογενής, ὁ αὐτὸς ἐκ σοῦ τῆς Ἁγνῆς προῆλθεν, ἀφράστως σαρκωθείς, φύσει Θεὸς ὑπάρχων, καὶ φύσει γενόμενος ἄνθρωπος δι' ἡμᾶς, οὐκ εἰς δυάδα προσώπων τεμνόμενος, ἀλλ' ἐν δυάδι φύσεων, ἀσυγχύτως γνωριζόμενος. Αὐτὸν ἱκέτευε, σεμνὴ παμμακάριστε, ἐλεηθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Εἴσοδος. Φῶς ἱλαρόν. Προκείμενον τῆς ἡμέρας. Ἀναγνώσματα.
Σοφίας Σειρὰχ τὸ Ἀνάγνωσμα. (Κεφ. β΄ 1 - 11 )
Τέκνον, εἰ προσέρχῃ δουλεύειν Κυρίῳ Θεῷ, ἑτοίμασον τὴν ψυχήν σου εἰς πειρασμόν· εὔθυνον τὴν καρδίαν σου καὶ καρτέρησον καὶ μὴ σπεύσῃς ἐν καιρῷ ἐπαγωγῆς· κολλήθητι αὐτῷ καὶ μὴ ἀποστῇς, ἵνα αὐξηθῇς ἐπ' ἐσχάτων σου. Πᾶν ὃ ἐὰν ἐπαχθῇ σοι, δέξαι καὶ ἐν ἀλλάγμασι ταπεινώσεώς σου μακροθύμησον· ὅτι ἐν πυρὶ δοκιμάζεται χρυσὸς καὶ ἄνθρωποι δεκτοὶ ἐν καμίνῳ ταπεινώσεως. Πίστευσον αὐτῷ καὶ ἀντιλήψεταί σου· εὔθυνον τὰς ὁδούς σου καὶ ἔλπισον ἐπ' αὐτόν. Οἱ φοβούμενοι τὸν Κύριον ἀναμείνατε τὸ ἔλεος αὐτοῦ καὶ μὴ ἐκκλίνητε, ἵνα μὴ πέσητε. Οἱ φοβούμενοι Κύριον πιστεύσατε αὐτῷ καὶ οὐ μὴ πταίσῃ ὁ μισθὸς ὑμῶν. Οἱ φοβούμενοι Κύριον ἐλπίσατε εἰς ἀγαθὰ καὶ εἰς εὐφροσύνην αἰῶνος καὶ ἐλέους. Ἐμβλέψατε εἰς ἀρχαίας γενεὰς καὶ ἴδετε· τίς ἐνεπίστευσε Κυρίῳ καὶ κατῃσχύνθη ;Ἢ τίς ἐπεκαλέσατο αὐτὸν καὶ ὑπερεῖδεν αὐτόν ; Διότι οἰκτίρμων καὶ ἐλεήμων ὁ Κύριος καὶ ἀφίησιν ἁμαρτίας καὶ σῴζει ἐν καιρῷ θλίψεως.
Σοφίας Σολομῶντος τὸ Ἀνάγνωσμα. (Κεφ. α΄ 1 - 10 )
Ἀγαπήσατε δικαιοσύνην, οἱ κρίνοντες τὴν γῆν, φρονήσατε περὶ τοῦ Κυρίου ἐν ἀγαθότητι καὶ ἐν ἁπλότητι καρδίας ζητήσατε αὐτόν· ὅτι εὑρίσκεται τοῖς μὴ πειράζουσιν αὐτόν, ἐμφανίζεται δὲ τοῖς μὴ ἀπιστοῦσιν αὐτῷ. Σκολιοὶ γὰρ λογισμοὶ χωρίζουσιν ἀπὸ Θεοῦ, δοκιμαζομένη τε ἡ δύναμις ἐλέγχει ἄφρονας. Ὅτι εἰς κακότεχνον ψυχὴν οὐκ εἰσελεύσεται σοφία, οὐδὲ κατοικήσει ἐν σώματι καταχρέῳ ἁμαρτίας· ἅγιον γὰρ πνεῦμα παιδείας φεύξεται δόλον καὶ ἀπαναστήσεται ἀπὸ λογισμῶν ἀσυνέτων καὶ ἐλεγχθήσεται ἐπελθούσης ἀδικίας. Φιλάνθρωπον γὰρ πνεῦμα σοφίας καὶ οὐκ ἀθῳώσει βλάσφημον ἀπὸ χειλέων αὐτοῦ· ὅτι τῶν νεφρῶν αὐτοῦ μάρτυς ὁ Θεὸς καὶ τῆς καρδίας αὐτοῦ ἐπίσκοπος ἀληθὴς καὶ τῆς γλώσσης ἀκουστής· ὅτι πνεῦμα Κυρίου πεπλήρωκε τὴν οἰκουμένην καὶ τὸ συνέχον τὰ πάντα γνῶσιν ἔχει φωνῆς. Διὰ τοῦτο φθεγγόμενος ἄδικα οὐδεὶς μὴ παροδεύσῃ αὐτὸν ἐλέγχουσα ἡ δίκη. Ἐν γὰρ διαβουλίοις ἀσεβοῦς ἐξέτασις ἔσται, λόγων δὲ αὐτοῦ ἀκοὴ πρὸς Κύριον ἥξει εἰς ἔλεγχον ἀνομημάτων αὐτοῦ· ὅτι οὖς ζηλώσεως ἀκροᾶται τὰ πάντα καὶ θροῦς γογγυσμῶν οὐκ ἀποκρύπτεται.
Σοφίας Σολομῶντος τὸ Ἀνάγνωσμα. (Κεφ. γ΄ 1 - 9)
Δικαίων ψυχαὶ ἐν χειρὶ Θεοῦ καὶ οὐ μὴ ἅψηται αὐτῶν βάσανος. Ἔδοξαν ἐν ὀφθαλμοῖς ἀφρόνων τεθνάναι καὶ ἐλογίσθη κάκωσις ἡ ἔξοδος αὐτῶν καὶ ἡ ἀφ' ἡμῶν πορεία σύντριμμα, οἱ δέ εἰσιν ἐν εἰρήνῃ. Καὶ γὰρ ἐν ὄψει ἀνθρώπων ἐὰν κολασθῶσιν ἡ ἐλπὶς αὐτῶν ἀθανασίας πλήρης· καὶ ὀλίγα παιδευθέντες μεγάλα εὐεργετηθήσονται, ὅτι ὁ Θεὸς ἐπείρασεν αὐτοὺς καὶ εὗρεν αὐτοὺς ἀξίους ἑαυτοῦ· ὡς χρυσὸν ἐν χωνευτηρίῳ ἐδοκίμασεν αὐτοὺς καὶ ὡς ὁλοκάρπωμα θυσίας προσεδέξατο αὐτούς. Καὶ ἐν καιρῷ ἐπισκοπῆς αὐτῶν ἀναλάμψουσι καὶ ὡς σπινθῆρες ἐν καλάμῃ διαδραμοῦνται· κρινοῦσιν ἔθνη καὶ κρατήσουσι λαῶν καὶ βασιλεύσει αὐτῶν Κύριος εἰς τοὺς αἰῶνας. Οἱ πεποιθότες ἐπ' αὐτῷ συνήσουσιν ἀλήθειαν καὶ οἱ πιστοὶ ἐν ἀγάπῃ προσμενοῦσιν αὐτῷ, ὅτι χάρις καὶ ἔλεος ἐν τοῖς ὁσίοις αὐτοῦ καὶ ἐπισκοπὴ ἐν τοῖς ἐκλεκτοῖς αὐτοῦ.
ΕΙΣ ΤΗΝ ΛΙΤΗΝ Ἦχος α΄.
Ἐν τῷ Κελλίῳ τοῦ τροπαιοφόρου ἐν Κολιτσοῦ Γεωργίου, ὃ ἐδόμησας ἐκ βάθρων καὶ ἐν ᾧ τὸ ζῇν ἐξεμέτρησας, εὐλαβῶς προσκυνοῦμεν τὴν χαριτόβρυτον σορόν, τῶν πανσέπτων λειψάνων σου, Διονύσιε Ῥουμανίας βλάστημα θειότατον, καὶ Ἁγίου Ὄρους πνευματικὸν ἀνάστημα, καὶ ἐν κατανύξει βοῶμέν σοι· Ἀσκητῶν νεοφανῶν ἀγαλλίαμμα, καὶ φανὲ τῆς εὐσεβείας νεόφωτε, ἀπέλασον ἡμῶν τὴν σκοτίαν τῶν παθῶν καὶ τῶν θλίψεων, καὶ σῶσον ἐκ θανάτου τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Ἦχος β΄.
Ἐκ τῶν λαγόνων τῆς γῆς ὡς πολύτιμοι λίθοι, ἀνεκομίσθησαν ἄρτι τὰ ἱερά σου λείψανα, Διονύσιε ὁσίων νεαυγῶν πατέρων θειότατε πρόβολε· αὐτὰ σήμερον θησαυριζόμενα, ἐν τῇ Σκήτῃ τῶν ἀόκνων ἀγώνων καὶ ἱδρώτων σου, καὶ βλύζοντα ἰάσεις παντοίας, μυστικῶς προζωγραφοῦσι τὴν δόξαν σου, ἐν τοῖς οὐρανίοις σκηνώμασιν· ὡς χάριν οὖν εὑρὼν παρὰ Κυρίου, μὴ παύσῃ Αὐτοῦ δεόμενος Κολιτσοῦ οἰκῆτορ ἰσάγγελε, ὑπὲρ εἰρήνης τοῦ κόσμου καὶ σωτηρίας τῶν ψυχῶν ἡμῶν.
Ἦχος γ΄.
Δεῦτε θεόλεκται Ἀθωνιτῶν χορεῖαι, καὶ χριστωνύμων ἁπάντων τὰ τάγματα, ἐν ἀγαλλιάσει συνελθόντα σήμερον, προσκυνήσωμεν τὴν χαριτόβρυτον θήκην τοῦ Διονυσίου λειψάνων, ἅπερ ἀρτίως ἐκ τοῦ τάφου αὐτοῦ ἀνεκομίσθησαν, πρὸς θεραπείαν πασχόντων, καὶ ῥῶσιν τῶν ἀνιάτως ἀσθενούντων, ἀξιοχρέως βοώντων· Ἐγκρατείας ταπεινώσεως καὶ νήψεως, περιφανέστατον σεμνολόγημα, ὁ ἀπλανῶς πιστοὺς ποδηγετήσας καὶ μοναστὰς ἀλείψας, ὁ παρὰ Κυρίου δαψιλῶς εἰληφὼς τὴν χάριν τῶν ἰάσεων, τὰς θλίψεις ἡμῶν εἰς χαρὰν μεταποίησον, καὶ τὰ ἄλγη εἰς ῥῶσιν καὶ ἰσχὺν πρεσβείαις θεοπειθέσι σου.
Δόξα. Ἦχος δ΄.
Ὡς ἐαρινὴ μυροβόλος αὔρα ηὔφρανε πάντας τοὺς παρεστῶτας, ἐν τῇ ἀνακομιδῇ τῶν πανσέπτων σου λειψάνων αὐτῶν ἡ εὐωδία, Διονύσιε προσευχῆς ταπεινώσεως, σκληραγωγίας, φιλοπονίας καὶ νήψεως μυράλειπτρον· εὐφραινόμενοι οὖν καὶ ἡμεῖς ἐκ τῆς σῆς παῤῥησίας πρὸς Κύριον, οἱ εὐλαβῶς προσκυνοῦντες τὰ χαριτόβρυτα ὀστέα σου, τὸν βόρβορον τῶν παθῶν ἀποπλύνομεν, τοῖς ῥεύμασι τῆς ἐξ αὐτῶν ἐκχεομένης πᾶσι χάριτος, καὶ Θεὸν δοξάζομεν τὸν σὲ θαύμασιν ἀντιδοξάσαντα.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Ἐκ παντοίων κινδύνων τοὺς δούλους Σου φύλαττε εὐλογημένη Θεοτόκε, ἵνα Σὲ δοξάζομεν, τὴν ἐλπίδα τῶν ψυχῶν ἡμῶν.
Εἰς τὸν Στίχον. Ἦχος πλ. α΄. Χαίροις ἀσκητικῶν.
Χαίρει, ἡ Σκήτη τῆς Κολιτσοῦ, ἧς ἐνοικήτωρ ἐχρημάτισας ἄμεμπτος, καὶ μάρτυρος Γεωργίου, Κελλίον τὸ ἱερόν, ὃ ἐκ βάθρων ἄρτι, ἀνεδόμησας, σεπτὲ Διονύσιε, θησαυρὸν ὡς ἀτίμητον, ἔχον λειψάνων, θήκην σοῦ τὴν πανίερον, ἀναβλύζουσαν, τῶν ἰάσεων νάματα, πᾶσι τοῖς προσπελάζουσιν, αὐτῇ μετὰ πίστεως, καὶ ἐκζητοῦσι σὴν χάριν, ἐναργεστάτην ἀντίληψιν, θερμὴν προστασίαν, ἐν κινδύνοις καὶ πρεσβείας, τὰς διαθέρμους σου.
Στ.: Τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τοῦ Ὁσίου Αὐτοῦ.
Χαίροις, θαυμάτων ὁ ποταμός, χαρίτων φρέαρ θεϊκῶν ἀκεσώδυνον, ἡ κρήνη τοῦ Παρακλήτου, ἡ δαψιλὴς ἀληθῶς, καὶ χειμάῤῥους πάτερ ἀγαθότητος, σεπτὲ Διονύσιε, ἀρετῶν ἐνδιαίτημα, Κελλίου κτίτορ, Γεωργίου τοῦ μάρτυρος, θείας Σκήτεως, Κολιτσοῦ τῆς ἐν Ἄθωνι· ἔφορε θεοδώρητε, ἀζύγων συστήματος, φρούρει καὶ σκέπε καὶ ῥύου, τῆς ἐπηρείας τοῦ δαίμονος, τοὺς σοὶ προσιόντας, καὶ πιστῶς ἀσπαζομένους, σορὸν λειψάνων σου.
Στ.: Μακάριος ἀνὴρ ὁ φοβούμενος τὸν Κύριον.
Ἄρτι, ἐκ τῶν λαγόνων τῆς γῆς, πανευλαβῶς ἀνεκομίσθησαν Ὅσιε, ὀστέα σου μυροβόλα, ἅπερ ἡμῖν ἑορτῆς, νῦν καινῆς αἰτία, χαριτόβρυτε, γεγόνασι πάμφωτε, πάτερ καὶ πανηγύρεως, ἀρχὴ Κελλίου, Γεωργίου τοῦ μάρτυρος, θεῖον σέμνωμα, ἀσκητὰ Διονύσιε· δίδου ἡμῖν οὖν πάντοτε, τοῖς σὲ μακαρίζουσι, καὶ προσκυνοῦσιν ἐν πίστει, σὰ χαριτόβρυτα λείψανα, ἰσχὺν θριαμβεῦσαι, τὸν Βελίαρ ὃν ἀσκήσει, στεῤῥᾷ ἐνίκησας.
Δόξα. Ἦχος πλ. δ΄.
Ἁγιοπρεπῶς πολιτευσάμενος ἀσκητὰ ἰσουράνιε, Ἁγίων χοροῖς συνηρίθμησαι Διονύσιε, καὶ πλήρη ἁγιότητος ὤφθησαν ἡμῖν τὰ πανίερα λείψανά σου, ὧν σήμερον τὴν ἀνακομιδὴν ἑορτάζοντες πιστῶς βοῶμέν σοι· Ἁγιότητος ἡμῖν δεῖξον τρίβον, τοῖς ἐν ᾄσμασιν εὐτάκτοις σὲ μεγαλύνουσι, λιταῖς σου πρὸς τὸν Πανάγιον Θεὸν καὶ Κύριον, τὸν παρέχοντα πᾶσι τὸ μέγα καὶ πλούσιον ἔλεος.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Δέσποινα πρόσδεξαι τὰς δεήσεις τῶν δούλων Σου, καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως.
Νῦν ἀπολύεις. Τρισάγιον.
Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Κομιδὴν ἐκ τοῦ τάφου χαριτοβρύτων σου, καὶ πανιέρων λειψάνων, θεοειδὲς ἀσκητά, ἑορτάζοντες νῦν σπεύδομεν σῆ χάριτι, καὶ ἐμπιμπλάμενοι χαρᾶς, παναῤῥήτου ἐκ ψυχῆς, μυχίων σοι ἐκβοῶμεν· πιστοὺς ἁγίαζε μάκαρ, καὶ ἐπευλόγει Διονύσιε.
Δόξα. Ἕτερον Ὅμοιον. Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Τὸν εἰς ἄῤῥητον ὕψος ἀρθέντα νήψεως, ἐν Ὄρει Ἁγιωνύμῳ, ἀσκητικῇ ἀγωγῇ, Κολιτσοῦ δι' ἧς τὴν Σκήτην καθηγίασεν, ἄρτι τιμήσωμεν φαιδρῶς, Διονύσιον σεπτόν, ἡδύφθογγον ὡς κινύραν, τοῦ ἱεροῦ Παρακλήτου, αὐτοῦ θερμὰς λιτὰς αἰτούμενοι.
Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον
Χαῖρε πύλη Κυρίου ἡ ἀδιόδευτος, χαῖρε τεῖχος καὶ σκέπη τῶν προστρεχόντων εἰς σέ, χαῖρε ἀχείμαστε λιμὴν καὶ Ἀπειρόγαμε, ἡ τεκοῦσα ἐν σαρκὶ τὸν Ποιητὴν σου καὶ Θεόν, πρεσβεύουσα μὴ ἐλλείπῃς, ὑπὲρ τῶν ἀνυμνούντων, καὶ προσκυνούντων τὸν Τόκον σου.
Ἀπόλυσις.
ΕΝ Τῼ ΟΡΘΡῼ
Μετὰ τὴν α΄ Στιχολογίαν, Κάθισμα. Ἦχος α΄. Τὸν τάφον Σου Σωτήρ.
Λειψάνων σου σεπτῶν, κομιδὴν ἐκ τοῦ τάφου, ὑμνοῦντες εὐλαβῶς, ἐξαιτούμεθα πόθῳ, σεπτὲ Διονύσιε, τὴν σὴν χάριν καὶ μέλποντες, παῤῥησίαν σου, ἣν ἔχεις πρὸς τὸν Δεσπότην, τὸν φιλάνθρωπον, σθένους πληρούμεθα θείου, πατῆσαι τὸν δόλιον.
Δόξα. Τὸ αὐτό. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Ἁπάντων χαρμονή, τῶν βροτῶν Θεοτόκε, θερμὴ καταφυγή, θεία παραμυθία, ἑτοίμη ἀντίληψις, ἐν δειναῖς περιστάσεσι, καὶ βοήθεια, τοῖς ἀλγεινῶς τρυχομένοις, πέλεις Ἄχραντε, εὐλογημένη Παρθένε, πιστῶν θεία πρέσβειρα.
Μετὰ τὴν β΄. Στιχολογίαν Κάθισμα. Ἦχος δ΄. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ἡ Σκήτη ἐν Ἄθωνι, τῆς Κολιτσοῦ ἀληθῶς, ἣν πόνοις ἡγίασας, συντόνοις ἀσκητικοῖς, σεπτὲ Διονύσιε, ἄρτι μάκαρ ἐπλήσθη, εὐωδίας ἀῤῥήτου, τάφος ὁ ἱερός σου, ὡς ἠνοίχθη Κελλίου, τοῦ σοῦ ἐν τῇ αὐλῇ ἀσκητά, πίστεως σέμνωμα.
Δόξα. Τὸ αὐτό. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Ἐνέκρωσας ἁγνή, τὸν ἀρχέκακον ὄφιν, κυήσει σου σεπτῇ, Παναγία Παρθένε, καὶ κόσμον ἐκαίνισας, ἁμαρτίας εἰς βόρβορον, κυλινδούμενον· ὅθεν πιστῶν αἱ χορεῖαι, ἀνυμνοῦμέν σε, ὡς τῆς Ζωῆς τῶν ἁπάντων, μητέρα πανάχραντον.
Μετὰ τὸν Πολυέλεον, Κάθισμα. Ἦχος γ΄. Τὴν ὡραιότητα.
Σορὸς λειψάνων σου, ἡ θαυματόβρυτος, ἀρτίως πέφηνε, πηγὴ ἰάσεων, Σκήτεως εὖχος Κολιτσοῦ, οἰκῆτορ πνευματοφόρε, μάκαρ Διονύσιε, Ῥουμανίας ἐκβλάστημα, καὶ τοῦ Ὄρους σέμνωμα του Ἁγίου πολύτιμον· διὸ αὐτῇ προσπίπτοντες πόθῳ, σθένους πληρούμεθα ἁγίου.
Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Τὴν σκοτισθεῖσάν μου, ψυχὴν καταύγασον, φωτὶ τῆς χάριτος, τοῦ θείου Τόκου σου, ἁγνὴ Παρθένε Μαριάμ, ἐλπὶς τῶν ἀπηλπισμένων, καὶ ἀχλὺν ἀπέλασον, τῶν ἀπείρων πταισμάτων μου, ὅπως εὕρω ἔλεος ἐν τῇ ὥρᾳ τῆς Κρίσεως, καὶ πόθῳ ἀσιγήτως βοῶ σοι· Χαῖρε ἡ Κεχαριτωμένη.
Εἶτα, οἱ Ἀναβαθμοί· τὸ α’ Ἀντίφωνον τοῦ δ’ ἤχου.
Προκείμενον: Τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τοῦ Ὁσίου Αὐτοῦ.
Στίχος. Μακάριος ἀνὴρ ὁ φοβούμενος τὸν Κύριον.
Εὐαγγέλιον· Ὁσιακόν (Λουκ. στ΄ 17 - 23): Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἔστη ὁ Ἰησοῦς ἐπὶ τόπου πεδινοῦ... Ζήτει τῇ Παρασκευῇ τῆς Β΄ Ἑβδομάδος.
Ὁ Ν΄ Ψαλμός.
Δόξα. Ταῖς τοῦ Σοῦ Ὁσίου, πρεσβείαις, Ἐλεῆμον,...
Καὶ νῦν. Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείας, Ἐλεῆμον....
Ἰδιόμελον. Ἦχος πλ. β΄. Στ.: Ἐλεῆμον, ἐλεήσόν με ὁ Θεός...
Τὸν θεωθέντα κατὰ μέθεξιν ὅσιον Διονύσιον, ὡς Ἀθωνιτῶν ἀσκητῶν σεμνολόγημα, καὶ κοινωνὸν θείας δόξης ἐγκωμιάσωμεν, καὶ αὐτοῦ τοῖς πανιέροις λειψάνοις προσπέσωμεν, τοῖς πᾶσι χορηγοῦσι πιστοῖς τὰ ἰάματα, αἰτούμενοι τὰς θεοπειθεῖς αὐτοῦ ἐντεύξεις, πρὸς ἀπόκτησιν ἀρετῶν καὶ ζωὴν τὴν αἰώνιον.
Εἶτα οἱ Κανόνες· τῆς Θεοτόκου, καὶ ὁ Κανὼν οὗ ἡ Ἀκροστιχίς: Ἁγιάζουσι λείψανα Διονυσίου πάντας. Χ.
ᾨδὴ α΄. Ἦχος πλ. δ΄. Ἁρματηλάτην Φαραώ.
Ἁγιασμὸν καὶ εὐλογίαν ἅπασι, παρέχει θήκη ἡ σή, τῶν σεπτῶν λειψάνων, μάκαρ Διονύσιε, τῆς Κολιτσοῦ θησαύρισμα, καὶ φρουρὲ καὶ ἀκέστορ, τοῖς προσκυνοῦσιν ἐκ πίστεως, ταύτην χαριτόβρυτε Ὅσιε.
Γῆθεν ὡς κρίνα μυροβόλα ὤφθησαν, ὀστέα κροκοβαφῆ, σοῦ ψυχὰς πληροῦντα, πάντων Διονύσιε, χαρᾶς καὶ θείας χάριτος, εὐλαβῶς συνελθόντας, τιμῆσαι τὴν ἀνακόμισιν, τῶν χαριτοβρύτων λειψάνων σου.
Ἴδε ἐξ ὕψους δόξης Διονύσιε, τοὺς προσιόντας πιστῶς, προσκυνῆσαι θήκην, τῶν σεπτῶν λειψάνων σου, καὶ πέμψον σὴν ἀντίληψιν, καὶ βοήθειαν πᾶσιν, ἐκδεχομένοις τὴν χάριν σου, ἀσκητὰ θεόφιλε Ἄθωνος.
Θεοτοκίον.
Ἀπαύστως μεγαλύνοντες Μητρόθεε, σῶν θαυμασίων πληθύν, Κεχαριτωμένη, σὸν Υἱὸν δοξάζομεν, ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος, παρεχόμενον πᾶσι, καὶ οἰκτιρμοὺς ἱκεσίαις σου, ταῖς ἀδιαλείπτοις πανάχραντε.
ᾨδὴ γ΄. Οὐρανίας ἁψῖδος.
Ζηλωτὰ τῶν ἀῤῥεύστων, θεοειδὲς ὅσιε, Κολιτσοῦ θεόφρον οἰκῆτορ, ὦ Διονύσιε, τῶν σῶν λειψάνων σορόν, τὴν ἱερὰν προσκυνοῦντες, θείας εὐλογίας σου, νῦν ἀπολαύομεν.
Ὁσιώτατε πάτερ, πηγὴ Θεοῦ χάριτος, Γεωργίου κτίτορ Κελλίου, μεγαλομάρτυρος, κατασπαζόμενοι νῦν, σὰ μυροβόλα ὀστέα, πάτερ Διονύσιε, ἁγιαζόμεθα.
Ὑπερεύχου προσφύγων, σῆς ἀσκητὰ χάριτος, τῶν ἀσπαζομένων τὴν θήκην, θείων λειψάνων σου, ἐκ τῶν λαγόνων τῆς γῆς, ἄρτι ἀνακομισθέντων, μάκαρ Διονύσιε, κρήνη ἰάσεων.
Θεοτοκίον.
Σωματώσασα Λόγον, τὸν τοῦ Θεοῦ ἄχραντε, Κεχαριτωμένη Παρθένε, πρὶν τὸν ἀσώματον, ἐκ τῆς ἀρχαίας ἀρᾶς, ἔσωσας γένος μερόπων, νῦν τὸ μεγαλῦνόν σε, Θεογεννήτρια.
Κάθισμα. Ἦχος γ΄. Θείας πίστεως.
Ἑορτάζοντες, τῶν σῶν λειψάνων, ἀνακόμισιν, ἐκ γῆς λαγόνων, ὡς ὁσίων ἀσκητὰ Διονύσιε, σὲ μεγαλύνομεν εὖχος καὶ πρόβολον, τῆς ἀρετῆς καὶ βοῶμεν ἐκ πίστεως·Ῥῦσαι θλίψεων καὶ νόσων ἡμᾶς πρεσβείαις σου, ἀπαύστοις πρὸς Θεὸν τὸν πολυέλεον.
Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Περιβόλαιον, σαρκὸς φορέσας, ἐξ αἱμάτων σου, τῶν ὑπεράγνων, ἐπὶ γῆς διπλοῦς ὡράθη ὁ Κύριος, ἀνερμηνεύτῳ τῷ τρόπῳ Θεάνθρωπος, ὁ τῆς φθορᾶς τοῦ θανάτου ῥυσάμενος, πάντα ἄνθρωπον Μητρόθεε παντευλόγητε, εἰς κόσμον τὸν ἐπίγειον ἐρχόμενος.
ᾨδὴ δ΄. Σύ μου ἰσχύς.
Ἰχνηλατῶν, ἐν τοῖς ἐσχάτοις τοῖς ἔτεσι, τῶν ἀρχαίων, ἀσκητῶν παλαίσματα, Κελλίου ὤφθης ἐν Κολιτσοῦ, θείου Γεωργίου δομήτωρ ὦ Διονύσιε· διὸ καὶ σῶν λειψάνων, σορὸν τὴν σεβασμίαν, χάριν βλύζουσαν νῦν προσπτυσσόμεθα.
Λάμψας χρυσός, ὡς ἀρετῆς καθαρώτατος, θεοφόρε, ἀσκητὰ ἐλάμπρυνας, πιστῶν χορούς· ὅθεν δαψιλῶς, ἰαμάτων χάριν ἀπείληφας ὥσπερ χείμαῤῥος, ἣν ἅπασιν ἐκχέεις, τοῖς πόθῳ προσκυνοῦσι, τῶν λειψάνων σου θήκην τὴν πάνσεπτον.
Ἐγκρατευτά, θεοειδὲς Διονύσιε, ὑπερόπτα, πάσης ματαιότητος, καὶ ἀφθαρτότητος ἐραστά, θήκην τῶν λειψάνων σου πίστει κατασπαζόμενοι, πληρούμεθα χαρίτων, ἰσχύος ὑγιείας, σθένους θάῤῥους χαρᾶς καὶ δυνάμεως.
Θεοτοκίον.
Ἰδεῖν Χριστοῦ, τοῦ πανοικτίρμονος Τόκου σου, θείαν δόξαν, ἐν Ἐδὲμ σκηνώμασιν, ἡμᾶς ἀξίωσον τοὺς πιστῶς, σὲ ὑμνολογοῦντας πανύμνητε Βηματάρισσα, καὶ θήκην προσκυνοῦντας, λειψάνων σεβασμίαν, Διονυσίου τοῦ παμμάκαρος.
ᾨδὴ ε΄. Ἵνα τί με ἀπώσω.
Ψυχοτρόφοις σου λόγοις, Διονύσιε θρέψας τοὺς σοὶ προστρέχοντας, καὶ χορτάσας πάντας, ἄρτῳ σῶν διδαγμάτων συστήματα, σοὶ τὰ προσιόντα, θρέψον τροφίμους πρεσβειῶν σου, τοὺς προσφεύγοντας θήκῃ λειψάνων σου.
Ἁγιάζων μὴ παύσῃ, ὑμνηπόλους πόνων τῶν πανιέρων σου, τοὺς ἀσπαζομένους, Διονύσιε θήκην λειψάνων σου, βρύουσαν ἰάσεις, ἰσχὺν χαρὰν καὶ εὐθυμίαν, τοῖς πιστοῖς ὡς πηγὴ ἀκεσώδυνος.
Νέον ἄστρον ἐφάνης, Ἐκκλησίᾳ τοῦ Κτίσαντος Διονύσιε, ἀπαυγάζον φέγγος, ἰσαγγέλου ζωῆς τὸ ἀνέσπερον, καὶ φωτίζον πάντας, τοὺς καθημένους ἐν σκοτίᾳ, ἀγνωσίας, κακίας καὶ θλίψεων.
Θεοτοκίον.
Ἀπειρόγαμε Μῆτερ, τοῦ Θεοῦ θείου Λόγου Ἐλαιοβρύτισσα, ἴθυνε σοὺς δούλους, οὐρανῶν πρὸς ὑπέρφωτα δώματα, μεγαλύνοντάς σε, ψαλμοῖς καὶ ᾄσμασιν εὐτάκτοις, ἀπλανῆ ὡς μερόπων ἰθύντειραν.
ᾨδὴ στ΄. Τὴν δέησιν.
Γαυρίαμα, ὁ πατήσας δράκοντος, νοερᾷ σου προσευχῇ καὶ νηστείᾳ, ἐν Κολιτσοῦ Διονύσιε μάκαρ, ἴσχυε πάντας πατῆσαι ἱκέτας σου, ὀφρὺν ἀρχαίου πτερνιστοῦ, τοὺς πιστῶς προσκυνοῦντας σὰ λείψανα.
Ἐπάκουσον, νῦν τῶν δεομένων σου, καὶ σορὸν ἀσπαζομένων λειψάνων, σῶν Διονύσιε τῶν πανιέρων, σεπτὲ δομῆτορ Κελλίου τοῦ μάρτυρος, ἐν Σκήτῃ πάτερ Κολιτσοῦ, Γεωργίου οὗ πέλεις θησαύρισμα.
Ὡράϊσμα, νέον Διονύσιε, τοῦ Χριστοῦ τῆς Ἐκκλησίας ἀρτίως, ἀνεκομίσθησαν γῆς ἐκ λαγόνων, ὀστέα σὰ ὡς πολύτιμα μάργαρα, καὶ ὡς χρυσίον καθαρόν, ἐκτυφλῶττον πιστῶν τὰ συστήματα.
Θεοτοκίον.
Ῥυσθῆναί με, πάσης περιστάσεως, ἐκδυσώπει σὸν Υἱὸν Θεοτόκε, τὸν προσιόντα θερμῶς σαῖς πρεσβείαις, καὶ τῶν λειψάνων σορὸν ἀσπαζόμενον, Διονυσίου ἀσκητοῦ, νεαυγοῦς Βηματάρισσα πάνσεμνε.
Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ΄. Τῇ Ὑπερμάχῳ.
Τῶν σῶν λειψάνων κομιδὴν νῦν ἑορτάζοντες, ἐκ τοῦ σοῦ τάφου χαριτόβρυτε πανόσιε, Κολιτσοῦ τῆς θείας Σκήτεως ἀντιλῆπτορ, καὶ Κελλίου Γεωργίου κτίτορ μάρτυρος, ἐκδεχόμεθα σὴν χάριν τὴν ἀστείρευτον, καὶ βοῶμέν σοι· Χαίροις, ὦ Διονύσιε.
Ὁ Οἶκος.
Ἄγγελοι καθορῶντες, κομιδὴν ἐκ τοῦ τάφου, λειψάνων σου ἐξέστησαν ὄντως, ὅτι ὤφθησαν ἄρτι ἐκ γῆς, εὐωδίας ταῦτα ἀσκητὰ ἔμπλεων, καὶ χείλη Διονύσιε, διήνοιξαν πιστῶς κραυγάζειν·
Χαῖρε, ἐκβλάστημα Ῥουμανίας·
χαῖρε, θησαύρισμα ἐγκρατείας.
Χαῖρε, ἀσκητῶν νεαυγῶν ἀκροθίνιον·
χαῖρε, ἀρετῶν πανευῶδες μυράλειπτρον.
Χαῖρε, κρήνη ἁγιάσματος εὐσεβῶν Χριστιανῶν·
χαῖρε, θήκη θαυματόβρυτος οὐρανίων δωρεῶν.
Χαῖρε, ὁ ἐν τῷ Ἄθῳ ἰσαγγέλως βιώσας·
χαῖρε, ὁ τῇ χορείᾳ ἀσκητῶν συνοικήσας.
Χαῖρε, θαυμάτων κρήνη ἀείῤῥυτος·
χαῖρε, χαρίτων βρύσις ἀστείρευτος·
Χαῖρε, πιστῶν ἀπλανὴς ποδηγέτης·
χαῖρε, χορῶν μοναζόντων ἀλείπτης.
Χαίροις, ὦ Διονύσιε.
Συναξάριον.
Τῇ ΙΖ τοῦ ἀυτοῦ Μηνός, ἡ ἀνάμνησις τῆς ἀνακομιδῆς τῶν λειψάνων τοῦ Ὁσίου Διονυσίου τῆς Βατοπεδινῆς τῆς Κολιτσοῦ Σκήτεως, γενομένης ἐν ἔτει 2022.
Ταῖς αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστέ, ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν.
ᾨδὴ ζ΄. Παῖδες Ἑβραίων.
Γῆθεν ἐφάνησαν ὀστέα, ὡς χρυσὸς κροκοβαφῆ τὰ σὰ τρισμάκαρ, τιμαλφὴς ἀσκητά, καὶ κρίνα μυροβόλα, καρδίας Διονύσιε, σῶν εὐφραίνοντα προσφύγων.
Ἴασαι πάντων ἀλγηδόνας, τῶν λειψάνων σου σορὸν ἀσπαζομένων, θαυμαστὲ ἀσκητά, χαρίτων μυροθήκη, καὶ ἰατρεῖον ἄμισθον, Διονύσιε νοσούντων.
Ὅσιε Πάτερ μὴ ἐλλείπῃς, ἱλεούμενος ἡμῖν τοῖς σὲ τιμῶσι, τὸν Σωτῆρα Χριστόν, ὡς ἔχων παῤῥησίαν, Ἀγγέλων ἰσοστάσιε, Διονύσιε παμμάκαρ.
Θεοτοκίον.
Ὕψωσον κέρας Ὀρθοδόξων, Θεοτόκε σὲ λαμπρῶς μεγαλυνόντων, καὶ λειψάνων σορόν, σεπτοῦ Διονυσίου, ἀσπαζομένων πάντοτε, καρδιῶν ἐν κατανύξει.
ᾨδὴ η΄. Τὸν ἐν ὄρει ἁγίῳ δοξασθέντα.
Προστασίᾳ θερμῇ καὶ ἀρωγῇ σου, ἀσκητὰ νεαυγές, προσφεύγομεν ἀπαύστως, Ἀθωνιτῶν οἱ δῆμοι Διονύσιε, οὕσπερ περισκέπεις, καὶ φρουρεῖς ὑψόθεν, εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.
Ἀσκητὰ Διονύσιε θεόφρον, εὐλογεῖς τοὺς χορούς, καὶ ἁγιάζεις πάντας, πιστῶς τοὺς προσιόντας Διονύσιε, προσκυνῆσαι θήκην, σοῦ χαριτοβρύτων, καὶ ἱερῶν λειψάνων.
Νεῦσον λιταῖς τῶν σοῦ ὑμνούντων, πόνους ἀσκητικούς, ἐγκρατευτὰ τοῦ Ἄθω, καὶ προσκυνούντων θήκην τῶν λειψάνων σου, τὴν μυροβλυτοῦσαν, παύων ἀσθενείας, ἡμῶν πολυωδύνους.
Θεοτοκίον.
Τέμενος πάμφωτον Ὑψίστου, καὶ σκηνὴ παμφαές, Θεοῦ τοῦ θείου Λόγου, Παραμυθία πάνσεμνε διάλυσον, τῶν παθῶν σκοτίαν, καὶ ἀχλὺν κακίας, τῶν σὲ μακαριζόντων.
ᾨδὴ θ΄ . Ἐξέστη ἐπὶ τούτῳ ὁ οὐρανός.
Ἁγίων ἐγκαλλώπισμα ἀσκητῶν, Ῥουμανίας βλαστὲ Διονύσιε, νεοθαλές, προσκυνοῦντες θήκην τὴν ἱεράν, λειψάνων τῶν τιμίων σου, ἐν τῇ θείᾳ Σκήτῃ τῆς Κολιτσοῦ, σῆς θείας εὐλογίας, πληρούμεθα καὶ νόσων, τῶν ἀνιάτων ἐκλυτρούμεθα.
Σορὸν τῶν σῶν λειψάνων τὴν ἱεράν, ἣν ἡμῖν ὁ σὸς τάφος ἐδώρησεν, ὡς τιμαλφῆ, ὄλβον Διονύσιε θαυμαστέ, πιστῶς κατασπαζόμενοι, μέλπομεν καμάτους σου τοὺς σεπτούς, οὓς ἔτλης διὰ κτῆσιν, τῶν ἀρετῶν καὶ χάριν, ἀπεκδεχόμεθα τὴν θείαν σου.
Χαρᾶς πληροῖς καρδίας τῶν μοναστῶν, Γεωργίου Κελλίου τοῦ μάρτυρος, ἐν Κολιτσοῦ, κατεχούσης ὄλβον ὡς τιμαλφῆ, τὴν θήκην τῶν λειψάνων σου, βλύζουσαν ἰάσεις παντοδαπάς, τοῖς ἀλγεινῶς νοσοῦσιν, ἐν πίστει προσκυνοῦσιν, αὐτὴν θεόφρον Διονύσιε.
Θεοτοκίον.
Μνημόνευε ἀπαύστως σῶν ἱκετῶν, Ἐσφαγμένη Παρθένε, ὑμνούντων σε, καὶ τὴν σορόν, κατασπαζομένων τὴν ἱεράν, Διονυσίου Δέσποινα, τῶν σεπτῶν λειψάνων τὴν δαψιλῶς, βραβεύουσαν σοῖς δούλοις, ὑγίειαν κατ’ ἄμφω, καὶ σθένος θραῦσαι πλάνου ἔνεδρα.
Ἐξαποστειλάριον. Γυναῖκες ἀκουτίσθητε.
Περικυκλοῦντες θήκην σου, λειψάνων τὴν πανίερον, καὶ εὐλαβῶς προσκυνοῦντες, αὐτὴν τῆς σῆς εὐλογίας, θεόφρον Διονύσιε, οἱ πάντες ἀπολαύομεν, καὶ τὸν Χριστὸν δοξάζομεν, δείξαντά σε θαυμασίων, πηγὴν ἀστείρευτον ὄντως.
Θεοτοκίον.
Τὴν ὑπ’ Ἀγγέλων πάντοτε, ἀνυμνουμένην Δέσποιναν, Παραμυθίαν ἐν ὕμνοις, ἐγκωμιάσωμεν θείοις, ὡς πάντων καταφύγιον, ἐν βίου περιστάσεσι, καὶ τῶν μερόπων πρόξενον, τῆς χαρμονῆς τῆς ἀλήκτου, εὐλογημένην Παρθένον.
Αἶνοι. Ἦχος α΄. Πανεύφημοι Μάρτυρες.
Δοχεῖον χαρίτων καθαρόν, Πάτερ Διονύσιε, νῦν κομιδὴν ἑορτάζοντες, θείων λειψάνων σου, ἐκ τῆς γῆς λαγόνων, ἀνυμνολογοῦμέν σε, πηγὴν ὡς θαυμασίων ἀείῤῥυτον, θεοφορούμενε, τοῦ Κελλίου κτίτορ ἔνθεε, Γεωργίου τοῦ μεγαλομάρτυρος.
Ἀστὴρ Διονύσιε λαμπρέ, Κολιτσοῦ ἐφώτισας, τῶν ἀρετῶν σου πυρσεύμασι, Ὄρος τὸ Ἅγιον, σὲ τὸ μακαρίζον, καὶ ἁγιαζόμενον, τῇ θήκῃ τῶν τιμίων λειψάνων σου, πνευματοφόρητε, προχεούσῃ τὰ ἰάματα, τοῖς ἐν πίστει, αὐτῇ προσπελάζουσι.
Ὀστέα τὰ σὰ κροκοβαφῆ, μάκαρ Διονύσιε, κατασπαζόμενοι χάριτος, σῆς ἀπολαύομεν, καὶ πιστῶς βοῶμεν· Κολιτσοῦ καλλώπισμα, τῆς Σκήτεως καὶ ὄρους τοῦ Ἄθωνος, εὖχος περίδοξον, μὴ ἐλλείπῃς τὸν Παντάνακτα, ἱκετεύων, ὑπὲρ τῶν τιμώντων σε.
Περίσκεπε πᾶσαν ἀκλινῶς, Πάτερ Διονύσιε, εὐσεβοφρόνων ὁμήγυριν, ἀνευφημούντων σε, καὶ Ἁγίου Ὄρους, μοναστῶν συστήματα, ἐν πίστει προσκυνοῦντα λειψάνων σου, θήκην τὴν πάνσεπτον, ἥνπερ ἔχει ὡς θησαύρισμα, τὸ Κελλίον, τῆς σῆς ἐνασκήσεως.
Δόξα. Ἦχος πλ. α΄.
Δεῦτε προσκυνήσωμεν τὰ χαριτόβρυτα λείψανα Διονυσίου τοῦ μάκαρος, ἅπερ ἀρτίως πανευλαβῶς ἀνεκομίσθησαν, καὶ φυλάττονται ἐν τῇ Βατοπεδινῇ τῆς Κολιτσοῦ Σκήτῃ, ἐν ᾗ ἰσαγγέλως οὗτος ἐβίωσεν, ἐν ἀγαλλιάσει κραυγάζοντες· Ὁ ἐν ταπεινώσει ἄκρᾳ, τὰς ἡπλωμένας τοῦ πονηροῦ ἐπὶ γῆς παγίδας πατήσας, καὶ ποδηγετήσας πιστοὺς πρὸς σωτηρίαν, μὴ παύσῃ δεόμενος τοῦ Κυρίου, ὑπὲρ τῶν ταπεινῶν ἱκετῶν σου, τῶν ἐκδεχομένων τὴν χάριν σου, καὶ προσκυνούντων ἐν πίστει τὴν σορὸν τῶν λειψάνων σου.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον
Ναὸς καὶ πύλη ὑπάρχεις, παλάτιον καὶ θρόνος τοῦ Βασιλέως, Παρθένε πάνσεμνε, δι' ἧς ὁ λυτρωτής μου Χριστὸς ὁ Κύριος, τοῖς ἐν σκότει καθεύδουσιν ἐπέφανεν, Ἥλιος ὑπάρχων δικαιοσύνης, φωτίσαι θέλων οὓς ἔπλασε, κατ' εἰκόνα ἰδίαν χειρὶ τῇ ἑαυτοῦ· διὸ Πανύμνητε, ὡς μητρικὴν παῤῥησίαν πρὸς αὐτὸν κεκτημένη, ἀδιαλείπτως πρέσβευε, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Δοξολογία Μεγάλη καὶ Ἀπόλυσις.
Μεγαλυνάριον.
Πόθῳ ἀσπαζόμενοι τὴν σορόν, σῶν σεπτῶν λειψάνων, ἐν τῇ Σκήτῃ τῆς Κολιτσοῦ, δαψιλῶς χαρίτων, πληρούμεθα σῶν θείων, τυφλῶν ἐξ ἁμαρτίας, φῶς Διονύσιε.
