ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ Λ ΄
ΘΕΡΑΠΩΝ ΟΣΙΟΣ ΛΥΘΡΟΔΟΝΤΑ ΚΥΠΡΟΥ
ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ
Ποίημα Δρος Χαραλάμπους Μ. Μπούσια
ΕΝ Τῼ ΜΙΚΡῼ ΕΣΠΕΡΙΝῼ
Εἰς τό· Κύριε ἐκέκραξα, ἱστῶμεν στίχους δ΄ καὶ ψάλλομεν τὰ ἑξῆς Προσόμοια. Ἦχος α΄. Πανεύφημοι Μάρτυρες.
Θεράπον φαιδρότης ἀσκητῶν, Λυθροδόντα σέμνωμα, ὁ τὴν πτωχείαν οἰόμενος, πλοῦτον ἀδάπανον, τὴν ἀκτημοσύνην, κτῆμα περιούσιον, καὶ σοῦ σαρκίου τὴν κακοπάθειαν, ἄνεσιν ἔλαμψας, ὥσπερ σέλας παμφαέστατον, ἐγκρατείας, καὶ νήψεως Ὅσιε.
Θεράπον Σταυρὸν τοῦ Λυτρωτοῦ, αἴρων ἐπωμάδιον, ἀσκητικοῖς ἠκολούθησας, τρίβοις καὶ φρόνημα, χοϊκῆς σαρκός σου, τάχος ἀπενέκρωσας, δυνάμει τοῦ Θεοῦ παναοίδιμε, πάτερ παγκόσμιε, ὁ σαυτὸν ποιήσας μέλαθρον, Παρακλήτου, σοφὲ εὐπρεπέστατον.
Ποθῶν ἡσυχίαν ἀσκητά, ἀρετῆς τελείωσιν, καὶ προσευχὴν ἀδιάλειπτον, σπήλαιον ᾤκησας, ἐν τῷ Λυθροδόντᾳ, ἔνθα κατεπύκτευσας, ἀσκήσει σου συντόνῳ τὸν δράκοντα, πάτερ πανόσιε, καὶ τὸν στέφανον ἀπείληφας, οὐρανόθεν, Θεράπον τὸν ἄφθαρτον.
Θεράπον θεόθεν δαψιλῶς, χάριν τῶν ἰάσεων, ὡς ἀντιμίσθιον πόνων σου, θείας ἀσκήσεως, εἴληφας καὶ νόσων, ταχινὴν ἐκδίωξιν, ἐκ πάντων σε ὑμνούντων ὡς πίστεως, ἔμπνουν θησαύρισμα, καὶ ἀκέστορα προσφύγων σου, διαθέρμων, ἰσάγγελε ἄνθρωπε.
Δόξα. Ἦχος πλ. δ΄.
Τὸν ἐπιτυχόντα θείας εὐκλείας, ὡς ἐρημιτῶν ἀκροθίνιον, Θεράποντα τὸν ἐν Λυθροδόντᾳ ἀσκήσαντα, πανευλαβῶς εὐφημήσωμεν κράζοντες· Ὁ θεωθεὶς κατὰ μέθεξιν ὡς μέροψ ἀσώματος, μὴ παύσῃ τοῦ Κυρίου δεόμενος Ὅσιε, ὑπὲρ τῶν τιμώντων ἐν ὕμνοις τὴν ἀεισέβαστον μνήμην σου.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Δέσποινα, πρόσδεξαι τὰς δεήσεις τῶν δούλων Σου, καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς, ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως.
Εἰς τὸν Στίχον. Ἦχος β΄. Οἶκος τοῦ Ἐφραθᾶ.
Χαῖρε ὁ ἀσκητής, σπηλαίου Λυθροδόντα, Θεράπον θεοφόρε, ὁ θεραπεύων πάντων, τὰ ἀλγεινὰ νοσήματα.
Στ.: Τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τοῦ Ὁσίου Αὐτοῦ.
Χαῖρε ὁ προσευχῇ, σαρκὸς σκληραγωγίᾳ, Θεράπον καὶ νηστείᾳ, τὸν δόλιχον ἀνύσας, τὸν πρόσκαιρον τοῦ βίου σου.
Στ.: Μακάριος ἀνὴρ ὁ φοβούμενος τὸν Κύριον.
Χαῖρε θεραπευτά, τῶν δυσιάτων νόσων, Θεράπον ἐκμαγεῖον, Ὁσίων θεοφόρων, τοῦ Λυθροδόντα σέμνωμα.
Δόξα. Τριαδικόν.
Δόξα Σοι ὁ Θεός, ὁ ἰατροῖς τὴν χάριν, ἰάσεων παρέχων, Τριὰς ὑπεραγία, σεπτὴ καὶ ὁμοούσιε.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Ἴθυνον πρὸς σκηνάς, ἀλήκτου εὐφροσύνης, τοὺς μεγαλύνοντάς σε, ὡς ὁδηγὸν σῶν δούλων, πρὸς οὐρανοὺς Μητρόθεε.
Νῦν ἀπολύεις. Τρισάγιον.
Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Λυθροδόντα κοσμήτορα πολυτίμητον, τὸν ἐν σπηλαίῳ ἀνίκμῳ, θεοφιλῶς τὴν αὐτοῦ, πολιτείαν διανύσαντα τιμήσωμεν, ὡς θαυμασίων αὐτουργόν, καὶ προστάτην ἀκλινῆ, αὐτῷ τῶν καταφευγόντων, καὶ ἐκβοώντων· Θεράπον, Ὁσίων κλέος χαῖρε πάνσεπτον.
Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον
Χαῖρε πύλη Κυρίου ἡ ἀδιόδευτος, χαῖρε τεῖχος καὶ σκέπη τῶν προστρεχόντων εἰς σέ, χαῖρε ἀχείμαστε λιμὴν καὶ Ἀπειρόγαμε, ἡ τεκοῦσα ἐν σαρκὶ τὸν Ποιητὴν σου καὶ Θεόν, πρεσβεύουσα μὴ ἐλλείπῃς, ὑπὲρ τῶν ἀνυμνούντων, καὶ προσκυνούντων τὸν Τόκον σου.
Ἀπόλυσις.
ΕΝ Τῼ ΜΕΓΑΛῼ ΕΣΠΕΡΙΝῼ
Εὐλογήσαντος τοῦ ἱερέως, ὁ Προοιμιακός, καὶ τό· Μακάριος ἀνήρ. Εἰς δὲ τό· Κύριε ἐκέκραξα, ἱστῶμεν στίχους στ΄ καὶ ψάλλομεν τὰ ἑξῆς Προσόμοια. Ἦχος α΄. Τῶν οὐρανίων ταγμάτων.
Τοῦ Λυθροδόντα τῆς Κύπρου, πυρσὸν φανότατον, βολαῖς σεπτῶν καμάτων, καταυγάσαντα κόσμον, ἀσκήσεως συντόνου δεῦτε λαμπρῶς, θεοφόρον Θεράποντα, ἐγκωμιάσωμεν πάντες χαρμονικῶς, ὡς Ὁσίων θεῖον πύρσευμα.
Τὸν ἑαυτὸν ὁλοθύμως, ἀφιερώσαντα, Χριστῷ τῷ Ζωοδότῃ, καὶ ὀφθέντα ταμεῖον, συντόνων παλαισμάτων καὶ προσευχῆς, εὐλαβῶς ἐπαινέσωμεν, ὡς Θείου Πνεύματος σκεῦος χρυσολαμπές, καὶ θαυμάτων ξένων χείμαῤῥον.
Ἐγρηγορῶν νήφων πάτερ, θερμῶς εὐχόμενος, κακοπαθῶν νηστεύων, ἀγρυπνῶν θεοφόρε, Θεράπον καὶ τὸ πνεῦμα ζωογονοῦν, Λυθροδόντα ἡγίασας, τὸν νῦν ὡς φύλακα ἄγρυπνον καὶ φρουρόν, μακαρίζοντά σε Ὅσιε.
Τὸν θεραπεύοντα πάντα, πιστῶν νοσήματα, καὶ ἀλγηδόνας ἄμφω, τῶν ψυχῶν καὶ σωμάτων, ἰώμενον ἐκθύμως οἱ εὐσεβεῖς, πολιοῦχον τιμήσωμεν, τοῦ Λυθροδόντα Θεράποντα ἱερόν, ἰατρῶν ἐνθέων ἔκτυπον.
Τὸν σὸν πανίερον τάφον, Θεράπον ὄλβιε, ὑπὸ τὴν ῥίζαν βάτου, φέγγει ἀνευρεθέντα, ἀΰλῳ ηὐγασμένον εὗρον πιστοί, Λυθροδόντα θεόφιλε, ὁ ἐν σπηλαίῳ νεκρώσας πάθη σαρκός, καὶ ζωώσας θεῖον πνεῦμά σου.
Μνήμην σὴν θείαν Θεράπον, πανηγυρίζοντες, τοῦ Λυθροδόντα δῆμοι, φιλεόρτων τιμῶμεν, ἀγῶνάς σου ὁσίους πρὸς ἀρετῆς, καὶ σοφίας ἀπόκτησιν, καὶ σοὺς γεραίρομεν πόνους ἀσκητικούς, χαριτόβρυτε πρὸς θέωσιν.
Δόξα. Ἦχος πλ. β΄.
Τὸ εὐθαλέστατον δένδρον τῆς ἐγκρατείας, καὶ ὑψίκομον φοίνικα ἀσκητικῶν κατορθωμάτων, Θεράποντα εὐφημήσωμεν τὸν ὁσιώτατον, ἐν εὐλαβείᾳ αὐτῷ κραυγάζοντες· Ὁ καθαγιάσας δακρύων σου ῥεύμασι Λυθροδόνταν, καὶ ἐπὶ σὲ ἑλκύσας πλουσίαν τὴν χάριν τοῦ Παναγίου Πνεύματος, πνευματοφόρους ἡμᾶς ἀνάδειξον εὐχαῖς σου, τοὺς ἑορτάζοντας πόθῳ τὴν ἁγίαν μνήμην σου.
Καὶ νῦν... Θεοτοκίον
Τίς μὴ μακαρίσει σε, Παναγία Παρθένε; τίς μὴ ἀνυμνήσει σου τὸν ἀλόχευτον τόκον; ὁ γὰρ ἀχρόνως ἐκ Πατρὸς ἐκλάμψας Υἱὸς μονογενής, ὁ αὐτὸς ἐκ σοῦ τῆς Ἁγνῆς προῆλθεν, ἀφράστως σαρκωθείς, φύσει Θεὸς ὑπάρχων, καὶ φύσει γενόμενος ἄνθρωπος δι' ἡμᾶς, οὐκ εἰς δυάδα προσώπων τεμνόμενος, ἀλλ' ἐν δυάδι φύσεων, ἀσυγχύτως γνωριζόμενος. Αὐτὸν ἱκέτευε, σεμνὴ Παμμακάριστε, ἐλεηθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Εἴσοδος. Φῶς ἱλαρόν. Προκείμενον τῆς ἡμέρας καὶ τὰ Ἀναγνώσματα·
Σοφίας Σειρὰχ τὸ Ἀνάγνωσμα. (Κεφ. β΄ 1 - 11 )
Τέκνον, εἰ προσέρχῃ δουλεύειν Κυρίῳ Θεῷ, ἑτοίμασον τὴν ψυχήν σου εἰς πειρασμόν· εὔθυνον τὴν καρδίαν σου καὶ καρτέρησον καὶ μὴ σπεύσῃς ἐν καιρῷ ἐπαγωγῆς· κολλήθητι αὐτῷ καὶ μὴ ἀποστῇς, ἵνα αὐξηθῇς ἐπ' ἐσχάτων σου. Πᾶν ὃ ἐὰν ἐπαχθῇ σοι, δέξαι καὶ ἐν ἀλλάγμασι ταπεινώσεώς σου μακροθύμησον· ὅτι ἐν πυρὶ δοκιμάζεται χρυσὸς καὶ ἄνθρωποι δεκτοὶ ἐν καμίνῳ ταπεινώσεως. Πίστευσον αὐτῷ καὶ ἀντιλήψεταί σου· εὔθυνον τὰς ὁδούς σου καὶ ἔλπισον ἐπ' αὐτόν. Οἱ φοβούμενοι τὸν Κύριον ἀναμείνατε τὸ ἔλεος αὐτοῦ καὶ μὴ ἐκκλίνητε, ἵνα μὴ πέσητε. Οἱ φοβούμενοι Κύριον πιστεύσατε αὐτῷ καὶ οὐ μὴ πταίσῃ ὁ μισθὸς ὑμῶν. Οἱ φοβούμενοι Κύριον ἐλπίσατε εἰς ἀγαθὰ καὶ εἰς εὐφροσύνην αἰῶνος καὶ ἐλέους. Ἐμβλέψατε εἰς ἀρχαίας γενεὰς καὶ ἴδετε· τίς ἐνεπίστευσε Κυρίῳ καὶ κατῃσχύνθη ; Ἢ τίς ἐπεκαλέσατο αὐτὸν καὶ ὑπερεῖδεν αὐτόν ; Διότι οἰκτίρμων καὶ ἐλεήμων ὁ Κύριος καὶ ἀφίησιν ἁμαρτίας καὶ σῴζει ἐν καιρῷ θλίψεως.
Σοφίας Σολομῶντος τὸ Ἀνάγνωσμα. (Κεφ. α΄ 1 - 10 )
Ἀγαπήσατε δικαιοσύνην, οἱ κρίνοντες τὴν γῆν, φρονήσατε περὶ τοῦ Κυρίου ἐν ἀγαθότητι καὶ ἐν ἁπλότητι καρδίας ζητήσατε αὐτόν· ὅτι εὑρίσκεται τοῖς μὴ πειράζουσιν αὐτόν, ἐμφανίζεται δὲ τοῖς μὴ ἀπιστοῦσιν αὐτῷ. Σκολιοὶ γὰρ λογισμοὶ χωρίζουσιν ἀπὸ Θεοῦ, δοκιμαζομένη τε ἡ δύναμις ἐλέγχει ἄφρονας. Ὅτι εἰς κακότεχνον ψυχὴν οὐκ εἰσελεύσεται σοφία, οὐδὲ κατοικήσει ἐν σώματι καταχρέῳ ἁμαρτίας· ἅγιον γὰρ πνεῦμα παιδείας φεύξεται δόλον καὶ ἀπαναστήσεται ἀπὸ λογισμῶν ἀσυνέτων καὶ ἐλεγχθήσεται ἐπελθούσης ἀδικίας. Φιλάνθρωπον γὰρ πνεῦμα σοφίας καὶ οὐκ ἀθῳώσει βλάσφημον ἀπὸ χειλέων αὐτοῦ· ὅτι τῶν νεφρῶν αὐτοῦ μάρτυς ὁ Θεὸς καὶ τῆς καρδίας αὐτοῦ ἐπίσκοπος ἀληθὴς καὶ τῆς γλώσσης ἀκουστής· ὅτι πνεῦμα Κυρίου πεπλήρωκε τὴν οἰκουμένην καὶ τὸ συνέχον τὰ πάντα γνῶσιν ἔχει φωνῆς. Διὰ τοῦτο φθεγγόμενος ἄδικα οὐδεὶς μὴ λάθῃ, οὐδὲ μὴ παροδεύσῃ αὐτὸν ἐλέγχουσα ἡ δίκη. Ἐν γὰρ διαβουλίοις ἀσεβοῦςἐξέτασις ἔσται, λόγων δὲ αὐτοῦ ἀκοὴ πρὸς Κύριον ἥξει εἰς ἔλεγχον ἀνομημάτων αὐτοῦ· ὅτι οὖς ζηλώσεως ἀκροᾶται τὰ πάντα καὶ θροῦς γογγυσμῶν οὐκ ἀποκρύπτεται.
Σοφίας Σολομῶντος τὸ Ἀνάγνωσμα. (Κεφ. γ΄ 1 - 9)
Δικαίων ψυχαὶ ἐν χειρὶ Θεοῦ καὶ οὐ μὴ ἅψηται αὐτῶν βάσανος. Ἔδοξαν ἐν ὀφθαλμοῖς ἀφρόνων τεθνάναι καὶ ἐλογίσθη κάκωσις ἡ ἔξοδος αὐτῶν καὶ ἡ ἀφ' ἡμῶν πορεία σύντριμμα, οἱ δέ εἰσιν ἐν εἰρήνῃ. Καὶ γὰρ ἐν ὄψει ἀνθρώπων ἐὰν κολασθῶσιν, ἡ ἐλπὶς αὐτῶν ἀθανασίας πλήρης· καὶ ὀλίγα παιδευθέντες μεγάλα εὐεργετηθήσονται, ὅτι ὁ Θεὸς ἐπείρασεν αὐτοὺς καὶ εὗρεν αὐτοὺς ἀξίους ἑαυτοῦ· ὡς χρυσὸν ἐν χωνευτηρίῳ ἐδοκίμασεν αὐτοὺς καὶ ὡς ὁλοκάρπωμα θυσίας προσεδέξατο αὐτούς. Καὶ ἐν καιρῷ ἐπισκοπῆς αὐτῶν ἀναλάμψουσι καὶ ὡς σπινθῆρες ἐν καλάμῃ διαδραμοῦνται· κρινοῦσιν ἔθνη καὶ κρατήσουσι λαῶν καὶ βασιλεύσει αὐτῶν Κύριος εἰς τοὺς αἰῶνας. Οἱ πεποιθότες ἐπ' αὐτῷ συνήσουσιν ἀλήθειαν καὶ οἱ πιστοὶ ἐν ἀγάπῃ προσμενοῦσιν αὐτῷ, ὅτι χάρις καὶ ἔλεος ἐν τοῖς ὁσίοις αὐτοῦ καὶ ἐπισκοπὴ ἐν τοῖς ἐκλεκτοῖς αὐτοῦ.
Λιτή. Ἦχος α΄.
Εὐφραίνου ἐν Κυρίῳ ἡ εὔανδρος κώμη τοῦ Λυθροδόντα, τελοῦσα σήμερον τὴν μνήμην, τοῦ πολιούχου καὶ προστάτου σου Ἁγίου, Θεράποντος, τοῦ ἐν σοὶ θεοφιλῶς ἀσκήσαντος, οὕτω λέγουσα· Ὁ ἐν ἐμοὶ καταπαλαίσας τὸν πολυμήχανον, καὶ ἁγιάσας με δακρύων σου χεύμασιν, ἐπευλόγει με ἀπαύστως καὶ ἁγίαζέ με τῇ σῇ χάριτι, ὅπως εἰς τὸν αἰῶνα δοξάζω τὸν δοξάσαντά σε Κύριον.
Ἦχος β΄.
Σπήλαιον σμικρὸν καὶ ἄνικμον οἰκήσας, ὡς θὴρ ἐν Λυθροδόντᾳ ἐν αὐτῷ ἐβίωσας, Θεράπον Ὁσίων ἀσκητῶν σεμνολόγημα· ὅθεν ἡμεῖς σήμερον τὴν πανσεβάσμιον μνήμην σου, ἐν εὐλαβείᾳ ἑορτάζοντες Ἅγιε, τοὺς τιμίους ἀγῶνας σου μεγαλύνομεν, καὶ τὰς θεοπειθεῖς σου εὐχὰς ἐξαιτούμεθα, πρὸς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ ζωὴν τὴν αἰώνιον.
Ἦχος γ΄.
Ὡς σελασφόρος ἀστὴρ ἀρετῆς καὶ διαυγοῦς πολιτείας, Λυθροδόντα ἐφώτισας Θεράπον Ὅσιε, καὶ πιστοὺς καθωδήγησας πρὸς ἐκμίμησίν σου· ὅθεν λιπὼν τὰ ἐγκόσμια ἐν πόνοις ἀσκήσεως, πρὸς χαρὰν μετέστης τὴν αἰωνίζουσαν, καὶ φῶς τὸ ἄδυτον, Χριστῷ τῷ Φωτοδότῃ πρεσβεύων ὑπὲρ τῶν τιμώντων σε.
Δόξα. Ἦχος δ΄.
Ἀποθέμενος ἐν τῷ σπηλαίῳ σου τὸ σαρκικὸν φορτίον, ἀπελεύθερος βαρῶν τὴν ψυχήν σου πρὸς Κύριον ἀνέτεινας, καὶ δοχεῖον τοῦ Παρακλήτου Θεράπον γενόμενος, χάριν οὐρανόθεν ἰάσεων εἴληφας, τῶν εἰς σὲ προστρεχόντων ἐκ πίστεως. Καὶ νῦν οὐρανοπολίτης γενόμενος, καὶ Κυρίου θεώμενος μορφῆς κάλλος τὸ ἄῤῥητον, μὴ παύσῃ Αὐτοῦ δεόμενος ὑπὲρ τῶν προσφύγων τῆς χαριτός σου.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Ἐκ παντοίων κινδύνων τοὺς δούλους σου φύλαττε εὐλογημένη Θεοτόκε, ἵνα Σὲ δοξάζομεν, τὴν ἐλπίδα τῶν ψυχῶν ἡμῶν.
Εἰς τὸν Στίχον. Προσόμοια. Ἦχος πλ. α΄. Χαίροις, ἀσκητικῶν.
Χαίροις, ὁ ταπεινὸς ἀσκητής, τοῦ Λυθροδόντα οἰκιστὴς ὁ θειότατος, λαμπρότης Θεοῦ σοφίας, τῆς ἀρετῆς ἀκρεμών, τῆς Χριστοῦ πτωχείας, τὸ παλάτιον, ὁ πλοῦτος τῆς Χάριτος, ὁ ἰσάγγελος ἄνθρωπος, τῶν χαρισμάτων, Παρακλήτου τὸ ἔμψυχον, ἐνδιαίτημα, καὶ σαρκὸς κατατήξεως, ὁ φαεσφόρος Ἄγγελος, Θεράπον ἀοίδιμε, ὁ θεραπεύων τὰς νόσους, τῶν εὐλαβῶς προστρεχόντων σοι, καὶ παύων κινήσεις, χαμαιζήλους τοῦ σαρκίου, τῶν εὐφημούντων σε.
Στ.: Τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τοῦ Ὁσίου Αὐτοῦ.
Χαίροις, ὁ τῆς ἀγάπης Θεοῦ, καὶ τοῦ πλησίον ἐκπληρῶν τὸ κεφάλαιον, τοῦ θείου Εὐαγγελίου, ὁ ἐν σπηλαίῳ σμικρῷ, ζήλῳ εὐσεβείας, καὶ σεμνότητος, ἐρήμου οἰκήτορας, ἁμιλλώμενος Ὅσιε, Χριστοῦ Θεράπον, τετρωμένε τῷ ἔρωτι, τοῦ Παντάνακτος, καὶ ὡς πάμφωτος Ἄγγελος, καταφωτίσας ἅπαντας, τῆς κώμης οἰκήτορας, τοῦ Λυθροδόντα βολίσι, θεοφιλοῦς πολιτείας σου, καὶ πλήθους θαυμάτων, χαριτόβρυτε ἀκέστορ, τῶν προσιόντων σοι.
Στ.: Μακάριος ἀνὴρ ὁ φοβούμενος τὸν Κύριον.
Χαίροις, ὑπὸ τοῦ θείου φωτός, ὁ ἐμφορούμενος καὶ πόνοις ἀσκήσεως, αὐξήσας τὸ τάλαντόν σου, σοὶ οὐρανόθεν δοθέν, ἀσκητὰ Θεράπον, πάτερ Ὅσιε, βροτὲ ἰσουράνιε, τῶν Ἀγγέλων συνόμιλε, καὶ σελασφόρος, ὡς φωστὴρ ἐνασκήσεως, καὶ χρηστότητος, Λυθροδόντα τὴν εὔσημον, σοῖς φωτεινοῖς πυρσεύμασι, φωτίσας καὶ χάριτος, σῶν θαυμασίων ἀκτῖσιν, αὐγάσας τοὺς προσιόντας σοι, καὶ πίστει τιμῶντας, τοὺς πανσέπτους σου ἀγῶνας, πρὸς ὁλοκλήρωσιν.
Δόξα. Ἦχος πλ. δ΄.
Ἰσάγγελον ποθήσας πολιτείαν, ἐμάκρυνας φυγαδεύων, καὶ αὐλιζόμενος ἐν Λυθροδόντᾳ, συνόμιλος πάντων γέγονας τῶν Ὁσίων Πατέρων, Θεράπον πανσεβάσμιε· ὅθεν σήμερον τὴν μνήμην σου ἑορτίως πανηγυρίζοντες, ὡς θαυμασίων κρήνην πολυχεύμονα τιμῶμέν σε, καὶ τοὺς ἀόκνους καμάτους σου μεγαλύνοντες, τὰς ἀδιαλείπτους σου εὐχὰς ἐξαιτούμεθα πρὸς βίον κρείττονα.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Δέσποινα, πρόσδεξαι τὰς δεήσεις τῶν δούλων Σου, καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως.
Νῦν ἀπολύεις. Τρισάγιον.
Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Λυθροδόντα κοσμήτορα πολυτίμητον, τὸν ἐν σπηλαίῳ ἀνίκμῳ, θεοφιλῶς τὴν αὐτοῦ, πολιτείαν διανύσαντα τιμήσωμεν, ὡς θαυμασίων αὐτουργόν, καὶ προστάτην ἀκλινῆ, αὐτῷ τῶν καταφευγόντων, καὶ ἐκβοώντων· Θεράπον, Ὁσίων κλέος χαῖρε πάνσεπτον.
Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον
Χαῖρε πύλη Κυρίου ἡ ἀδιόδευτος, χαῖρε τεῖχος καὶ σκέπη τῶν προστρεχόντων εἰς σέ, χαῖρε ἀχείμαστε λιμὴν καὶ Ἀπειρόγαμε, ἡ τεκοῦσα ἐν σαρκὶ τὸν Ποιητὴν σου καὶ Θεόν, πρεσβεύουσα μὴ ἐλλείπῃς, ὑπὲρ τῶν ἀνυμνούντων, καὶ προσκυνούντων τὸν Τόκον σου.
Ἀπόλυσις.
ΕΝ Τῼ ΟΡΘΡῼ
Μετὰ τὴν α΄ Στιχολογίαν, Κάθισμα. Ἦχος α΄. Τὸν τάφον Σου Σωτήρ.
Ἀσκήσεων κανών, ἐγκρατείας λαμπρότης, συνέσεων εἰκών, ἀσιτίας φαιδρότης, φανὲ ταπεινώσεως, καὶ φωστὴρ πάτερ νήψεως, κόσμῳ πέφηνας, τοῦ Λυθροδόντα ἀκέστορ, Κύπρου κλέϊσμα,καὶ θαυμασίων ταμεῖον, Θεράπον ἀσύλητον.
Δόξα. Τὸ αὐτό. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Πιστῶν καταφυγή, Παναγία Παρθένε, τοὺς σπεύδοντας πιστῶς, ἐναργεῖ σου προνοίᾳ, καὶ σκέπῃ πανύμνητε, οὐρανόθεν ἁγίαζε, καὶ ἐπόπτευε, καὶ περιφρούρει ἀπαύστως, Μῆτερ ἄχραντε, τοῦ Ζωοδότου Κυρίου, τοῦ Λόγου τοῦ Κτίσαντος.
Μετὰ τὴν β΄ Στιχολογίαν Κάθισμα. Ἦχος δ΄. Ταχὺ προκατάλαβε.
Θεράπον ἀοίδιμε, τοῦ Λυθροδόντα φρουρέ, Κυπρίων ἐγκαύχημα, καὶ ἀσκητῶν καλλονή, Ὁσίων ἐκτύπωμα, χάριν τῶν ἰαμάτων, ὁ λαβὼν οὐρανόθεν, νόσους τὰς δυσιάτους, καὶ δεινὰς ἀλγηδόνας, ἐκδίωξον ταχὺ ἀφ’ ἡμῶν, μακαριζόντων σε.
Δόξα. Τὸ αὐτό. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Ἀφράστως ἡ τέξασα, Λόγον Ὑψίστου Θεοῦ, καὶ κόσμῳ τὴν λύτρωσιν, δωρησαμένη ἁγνή, διὰ τοῦ πανάγνου σου, Τόκου Θεογεννῆτορ, Παναγία Παρθένε, δώρησαι σοῖς οἰκέταις, τὴν ὑγίειαν ἄμφω, καὶ ῥῶσιν ἐδαφίσαι ἰσχύν, τοῦ παναλάστορος.
Μετὰ τὸν Πολυέλεον Κάθισμα. Ἦχος γ΄. Τὴν ὡραιότητα.
Ἐγκαρτερήσαντα, στεῤῥαῖς ἀσκήσεσι, παννύχοις στάσεσιν, εὐχαῖς καὶ δάκρυσιν, ἐν Λυθροδόντᾳ εὐλαβῶς τιμήσωμεν ὡς Ὁσίων, θεαυγῶν ἀκρώρειαν καὶ φανὸν τηλαυγέστατον, ἀσκητῶν φωτίσαντα οἰκουμένην πυρσεύμασιν, αὐτοῦ θεοφιλοῦς πολιτείας χαῖρε Θεράπον ἐκβοῶντες.
Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Τὴν σκοτισθεῖσάν μου, ψυχὴν καταύγασον, φωτὶ τῆς Χάριτος, τοῦ θείου Τόκου σου, ἁγνὴ Παρθένε Μαριὰμ ἐλπὶς τῶν ἀπηλπισμένων, καὶ ἀχλὺν ἀπέλασον τῶν ἀπείρων πταισμάτων μου, ὅπως εὕρω ἔλεος ἐν τῇ ὥρᾳ τῆς Κρίσεως, καὶ πόθῳ ἀσιγήτως βοῶ σοι· Χαῖρε ἡ Κεχαριτωμένη.
Εἶτα, οἱ Ἀναβαθμοί· τὸ α΄ Ἀντίφωνον τοῦ δ΄ ἤχου.
Προκείμενον: Τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τοῦ Ὁσίου Αὐτοῦ.
Στ.: Μακάριος ἀνὴρ ὁ φοβούμενος τὸν Κύριον.
Εὐαγγέλιον· Ὁσιακόν (Λουκ. στ΄ 17 - 23): Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἔστη ὁ Ἰησοῦς ἐπὶ τόπου πεδινοῦ... Ζήτει τῇ Παρασκευῇ τῆς Β΄ Ἑβδομάδος.
Ὁ Ν΄ Ψαλμός.
Δόξα: Ταῖς τοῦ Σοῦ Ὁσίου, πρεσβείαις, Ἐλεῆμον,...
Καὶ νῦν: Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείας, Ἐλεῆμον....
Ἰδιόμελον. Ἦχος πλ. β΄. Στ.: Ἐλεῆμον, ἐλέησόν με ὁ Θεός...
Καταλιπόντα τὸ σπήλαιον τῶν αὐτοῦ παλαισμάτων, καὶ δραμόντα πρὸς οὐρανίους ἐπάλξεις, Χριστῷ συνεπαγάλλεσθαι, Θεράποντα τιμήσωμεν ἀσκητὴν τὸν ὁσιώτατον, ὁλοθύμως κραυγάζοντες· Λυθροδόντα πολιοῦχε καὶ ἀντιλῆπτορ, ὁ τὰς ἰάσεις παρέχων τοῖς εὐλαβῶς προσιοῦσί σοι, ἐκτενῶς ἱκέτευε ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.
Εἶτα, οἱ Κανόνες· ὁ Κανὼν τῆς Παναγίας, καὶ τοῦ Ὁσίου οὗ ἡ ἀκροστιχίς: Θεράποντος Ὁσίου Λυθροδόντα ὕμνος. Χ. Μ.
ᾨδὴ α΄. Ἦχος δ΄. Ἀνοίξω τὸ στόμα μου.
Θεράπον πανεύφημε, Ὁσίων ἔμπνουν κειμήλιον, πατέρων ὡράϊσμα, θεοειδῶν καὶ πυρσέ, παμφαέστατε, διαγωγῆς ἀμέμπτου, ἰᾶσθαι νοσήματα, χάριν ἀπείληφας.
Ἐκτύπωμα Ὅσιε, τοῦ Λυθροδόντα μακάριε, Χριστῷ εὐηρέστησας, ἀσκητικῇ βιοτῇ, νήψει δάκρυσι, σαρκὸς σκληραγωγίᾳ, Θεράπον καὶ σκάμμασι, τοῖς ὑπὲρ ἔννοιαν.
Ῥανίσι δακρύων σου, τοῦ Λυθροδόντα τὸ σπήλαιον, ἐπίανας Ὅσιε, καὶ τῷ ἀρότρῳ εὐχῶν, ἐγεώργησας, τὸ ἄγονον ἀόκνων, αὐτὸ ἱερώτατε, εὖχος ἀσκήσεως.
Θεοτοκίον.
Ἀμέμπτως τοὺς δούλους σου, καὶ εὐλαβῶς πολιτεύεσθαι, ἀξίωσον Δέσποινα, τοὺς ἀνυμνοῦντας λαμπρῶς, θαυμασίων σου, τὸ πλῆθος Θεοτόκε,καὶ τὴν προστασίαν σου, τὴν ἀδιάλειπτον.
ᾨδὴ γ΄. Τοὺς σοὺς ὑμνολόγους.
Πορείαν φιλόθεον ἀνύσας, Θεράπον Ὁσίων καλλονή, ἐν Λυθροδόντᾳ ἔφθασας, εἰς ὕψος τελειώσεως, τῶν ἀρετῶν καὶ Πνεύματος, ὤφθης σεπτὸν ἐνδιαίτημα.
Ὁδὸν τὴν ἀπάγουσαν πρὸς πόλον, καὶ τρίβον Θεράπον σωστικήν, ὡς σαρκοφόρος Ἄγγελος, διήνυσας καὶ ἄνθρωπος, ἰσάγγελος πολύτιμε, τοῦ Λυθροδόντα διάκοσμε.
Ναῷ σου Θεράπον φερωνύμῳ, σεμνῶς προσιόντες οἱ πιστοί, ἐν Λυθροδόντᾳ θήκην σου, λειψάνου ἀσπαζόμεθα, τὴν δαψιλῶς ἐκβλύσουσαν, τοῖς ἀσθενοῦσιν ἰάματα.
Θεοτοκίον.
Ταμεῖον ἁγνείας Θεοτόκε, ἀσύλητον Μῆτερ ἀγαθή, καὶ παρθενίας πέλαγος, ἁγνοὺς συντήρει πάντοτε, τοὺς δούλους σου ἑκάστοτε, σὲ ἀκλινῶς μακαρίζοντας.
Κάθισμα. Ἦχος γ΄. Θείας πίστεως.
Θεραπεύοντα, παντοίας νόσους, τῶν ἑκάστοτε, αὐτῷ σπευδόντων, καὶ αὐτοῦ ἐπιτελούντων μνημόσυνον, ἐγκωμιάσωμεν ὕμνοις Θεράποντα, ὡς ἀσθενῶν ἰατρὸν ἑτοιμότατον, καὶ ἀκέστορα ἀλγούντων ταχὺν κραυγάζοντες· Προστάτα Λυθροδόντα χαῖρε Ὅσιε.
Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Μῆτερ ἄχραντε, Θεοῦ τοῦ Λόγου, ἐξ εὐκλείας σου, ἡ ἐφορῶσα, θείας ὕψους τοὺς πιστῶς σοι προστρέχοντας, καὶ βοηθῆσαι σοὶ σπεύδουσι δούλοις σου, ἐν συμφοραῖς καὶ δειναῖς περιστάσεσι, ῥῦσαι θλίψεων καὶ βίου ἡμᾶς στενώσεως, τοὺς σὲ εἰς τοὺς αἰῶνας μεγαλύνοντας.
ᾨδὴ δ΄. Ὁ καθήμενος ἐν δόξῃ.
Ὁσιότητος δοχεῖον, ἀσκητῶν ἐγκαλλώπισμα, ὁ ἐν τῷ σπηλαίῳ, πήξας καλιὰν τῶν ἀγώνων σου, ὥσπερ στρουθὸς Λυθροδόντα φύλαξ ἄγρυπνε, τιμαλφέστατον, Θεράπον πίστεως μάργαρον.
Σωφροσύνης ἐκμαγεῖον, ἀρετῶν ἀνακτόριον, τοῦ Χριστοῦ πτωχείαν, ὁ ποθήσας πάτερ ἰσάγγελε, σῇ ἐγκρατείᾳ καὶ νήψει ἀναβέβηκας, θείαν κλίμακα, Θεράπον τῆς τελειώσεως.
Ὁ τοῦ κόσμου τὰς ἀνέσεις, παριδὼν ὁσιώτατε, καὶ τρυφὰς τοῦ βίου, ἤσκησας ἐν Κύπρῳ ὡ ἄϋλος, καὶ Λυθροδόντα ἡγίασας τὸ σπήλαιον, τῶν δακρύων σου, Θεράπον μάκαρ τοῖς χεύμασι.
Θεοτοκίον.
Σῶσον Κεχαριτωμένη, Θεοτόκε τοὺς δούλους σου, ἐκ τῆς ἐπηρείας, τοῦ δεινοῦ ἐχθίστου πανύμνητε, ἡ προστατεύουσα πάντας τοὺς οἰκέτας σου, καὶ παρέχουσα, πᾶσιν Υἱοῦ σου τὸ ἔλεος.
ᾨδὴ ε΄. Ἐξέστη τὰ σύμπαντα.
Ἰσχύϊ ῥωννύμενος, τῇ θείᾳ μάκαρ ἴθυνας, πόδας σου σεπτοὺς πρὸς Λυθροδόντα, ἔνθα ἀσκήσει, ἐν σῷ σπηλαίῳ σμικρῷ, ἐχθρὸν τῶν ἀνθρώπων πτερνιστήν, γένους ἐθριάμβευσας, καὶ Θεῷ εὐηρέστησας.
Ὁσίων τοῖς βήμασι, Θεράπον ἠκολούθησας, καὶ τῶν ἐν ἐρήμῳ θεοφόρων, πατέρων ὤφθης, τῆς ἐναρέτου ζωῆς, αὐτῶν ζηλωτὴς θεοειδές, ἀσκητὰ καὶ σύσκηνος, οὐρανῶν ἐν τοῖς δώμασι.
Ὑμνοῦντές σε Ὅσιε, Θεράπον ὡς ἀκέστορα, φύλακα στεῤῥὸν καὶ πολιοῦχον, τοῦ Λυθροδόντα, ἀνευφημοῦμεν τοὺς σούς, καμάτους πρὸς κτῆσιν ἀρετῆς, καὶ σοφίας κρείττονος, ἀσκητὰ χριστοφίλητε.
Θεοτοκίον.
Λαμπρύνεις τὰ σύμπαντα, φωτὶ σῆς ἀντιλήψεως, Κεχαριτωμένη Θεοτόκε, καὶ ταῖς ἀκτῖσι, σῆς πρὸς πιστοὺς ἀρωγῆς, δοξάζοντας σὸν μονογενῆ, Τόκον καὶ θαυμάτων σου, τὴν πληθὺν μεγαλύνοντας.
ᾨδὴ στ΄. Τὴν θείαν ταύτην.
Ὑμνεῖν σοὺς πόνους ἀσκήσεως, καὶ ψάλλειν τὰ σεπτά σου παλαίσματα, πρὸς ὁλοκλήρωσιν, τῆς ἀρετῆς καταξίωσον, τοὺς σοὺς θερμοὺς ἱκέτας, Θεράπον Ὅσιε.
Θεῷ σαφῶς εὐηρέστησας, τοῖς σοῖς ὑπερανθρώποις παλαίσμασι, πάτερ θειότατε, ἐν Λυθροδόντᾳ πρὸς θέωσιν, Θεράπον ἀσκουμένων, σεμνῶν ὑπόδειγμα.
Ῥοαῖς Θεράπον ἱδρώτων σου, καὶ ῥείθροις ἀειῤῥύτων δακρύων σου, χθόνα σπηλαίου σου, ἐν Λυθροδόντᾳ ἐπίανας, τοῦ καθηγιασμένου, τοῖς σοῖς παλαίσμασι.
Θεοτοκίον.
Ὁδὸν ἡμᾶς τὴν ἀπάγουσαν, πρὸς δόμους οὐρανῶν καθυπόδειξον, Θεογεννήτρια, τὸν μόνον σῴζειν δυνάμενον, βροτοὺς ἐν τῇ γαστρί σου, κυοφορήσασα.
Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ΄. Τῇ Ὑπερμάχῳ.
Ἐπ’ εὐλογίαις σπόρον σπείραντα ἀσκήσεως, ἐν Λυθροδόντᾳ καὶ θερίσαντα τὸν ἄσταχυν, τὸν πολύχουν ἀφθαρσίας ψαλμοῖς εὐτάκτοις, εὐφημήσωμεν Θεράποντα τὸ σέμνωμα, ἰσαγγέλου πολιτείας καὶ θεώσεως, πόθῳ κράζοντες· Χαίροις Πάτερ πανόσιε.
Ὁ Οἶκος.
Ἄγγελος σαρκοφόρος, σῇ ἀσκήσει ἐδείχθης ,Θεράπον Λυθροδόντα ἀκέστορ, ἐνδιαίτημα τῆς ἀρετῆς, προσευχῆς ἀόκνου ἀγωγῆς κρείττονος, καὶ ἀσιτίας Ὅσιε, πρὸς ὃν οἱ εὐσεβεῖς βοῶμεν·
Χαῖρε, ἀρίστων καμάτων εὖχος·
χαῖρε, ὡραίων ἀγώνων ἄνθος.
Χαῖρε, ἀνηλίου σπηλαίου ὁ ἔνοικος·
χαῖρε, τοῦ Ὑψίστου θεράπων ὁ γνήσιος.
Χαῖρε, κέρας ταπεινώσεως καὶ ἀμέμπτου βιοτῆς·
χαῖρε, γέρας ἐπιγνώσεως σωτηρίου ἐντολῆς.
Χαῖρε, πόνοις συντόνοις ὁ δεξάμενος στέφος·
χαῖρε, μόχθοις ἀόκνοις ὁ ἐχθροῦ παύσας μένος.
Χαῖρε, κρουνὸς χαρίτων τοῦ Πνεύματος·
χαῖρε, πυρσὸς ἀσκήσεως πάμφωτος.
Χαῖρε, ταχὺς ἰατρὸς τῶν νοσούντων·
χαῖρε, ὀξὺς ἀρωγὸς τρυχομένων·
Χαίροις, Πάτερ πανόσιε.
Συναξάριον.
Τῇ Λ΄ τοῦ αὐτοῦ μηνός, μνήμη τοῦ Ὁσίου Θεράποντος, τοῦ ἐν Λυθροδόντᾳ τῆς Κύπρου ἀσκήσαντος.
Ταῖς αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν.
ᾨδὴ ζ΄. Οὐκ ἐλάτρευσαν.
Δένδρον εὔκαρπον, Θεράπον ὁσιότητος, ὑπὸ τοὺς κλώνους σου, τοὺς εὐθαλεῖς εὐσεβεῖς, δροσίζεις ἐν καύσωνι, παθῶν θεσπέσιε, καὶ τοὺς πρόσφυγας, σῆς θεοσδότου χάριτος, ἀσκητὰ πνευματοφόρε.
Ὁ τῷ ἅλατι, διηρτημένος λόγος σου, τοῦ θείου Πνεύματος, Θεράπον θεοειδές, νοστίμιζε ἅπαντας, τοὺς προσιόντας σοι, ὁσιώτατε, ἐν πειρασμοῖς καὶ θλίψεσιν, ἀσθενείαις καὶ ἀνάγκαις.
Νίκης στέφανον, ἀφθίτου ὡραιότητος, λαβὼν θειότατε, Θεράπον ἐκ τῶν χειρῶν, Χριστοῦ τοῦ παρέχοντος, βραβεῖα ἅπασιν, εὐσεβόφροσι, κατέστησέ σε μέτοχον, Οὐρανίου Βασιλείας.
Θεοτοκίον.
Ταῖς πρεσβείαις σου, προσφεύγομεν ἑκάστοτε,οἱ ἐμπερίστατοι, Θεογεννῆτορ σεμνή, οἰκέται σῆς χάριτος, καὶ ἀπολαύοντες, προστασίας σου, τῆς ἐναργοῦς ὑμνοῦμέν σε, ἐξαιρέτως εἰς αἰῶνας.
ᾨδὴ η΄. Παῖδας εὐαγεῖς.
Αἴγλης ἀπολαύων ὑπερλάμπρου, ἐν δώμασιν οὐρανίοις ὁσιώτατε, Λυθροδόντα σέμνωμα, ἀσκητῶν ἐκπύρσευμα, Θεράπον φαεινότατον, ὑπὲρ προσφύγων σου, Χριστὸν καθικετεύεις ἀπαύστως, τῶν μεγαλυνόντων, τὴν σὴν φωσφόρον μνήμην.
Ὕμνοις καὶ ᾠδαῖς σε μελῳδοῦντες, ἑκάστοτε Χριστωνύμων τὰ συστήματα, σπεύδομεν σῇ χάριτι, καὶ τῇ ἀντιλήψει σου, Θεράπον ἴον εὔοσμον, Χριστοῦ τῆς πίστεως, θαυμάτων σου πολλῶν εὐωδίᾳ, ὁ τοῦ Λυθροδόντα, τοὺς δήμους καθηδύνας.
Μέγας ἐν Ὁσίοις ἀνεδείχθης, Θεράπον τοῦ Λυθροδόντα ἐγκαλλώπισμα, καὶ ταμεῖον χάριτος, θαυμαστὲ ἀσύλητον, ἐν κατανύξει ψάλλοντες, κατασπαζόμεθα, τὴν θήκην πανιέρου σου κάρας, ἐκβλυζούσης πᾶσιν, ἰάματα νοσοῦσι.
Θεοτοκίον.
Νεῦδον παρακλήσεσι σῶν δούλων, σαρκίου ἐπαναστάσεις καταπαύουσα, τῶν μακαριζόντων σε, Θεοτόκε Δέσποινα, ὡς σωτηρίας πρόξενον, βροτῶν συστήματος, Παντάνασσα Κυρία Παρθένε, Κεχαριτωμένη, ὑπερευλογημένη.
ᾨδὴ θ΄. Ἅπας γηγενής.
Ὁ τῆς γῆς τρυφάς, σαφῶς ἀρνησάμενος, Θεράπον Ὅσιε, καὶ ὥσπερ ἀσώματος, ἐν Λυθροδόντᾳ, πολιτευσάμενος, κατατρυφᾶν ἠξίωσαι, χαρᾶς ἀτέρμονος, καὶ τοῦ κάλλους, τῆς μορφῆς τοῦ Κτίσαντος, τοῦ παρέχοντος πᾶσι τὸ ἔλεος.
Στῦλος ἀκλινής, ὀφθεὶς ὁσιότητος, καὶ φάρος νήψεως, τηλαυγὴς θειότατε, τοῦ Λυθροδόντα, λαμπρὸν καλλώπισμα, Θεράπον πάντας στήριζε, τοὺς προσιόντας σοι, καὶ τὰς τρίβους, φώτιζε προσφύγων σου, τὰς ζοφώδεις πρὸς φέγγος τὸ ἄδυτον.
Χαῖρε ἀσκητά, Θεράπον ἀοίδιμε, λαμπρὸν κυάθιον, τοῦ Ἁγίου Πνεύματος· χαῖρε πατέρων, σεπτῶν διάκοσμε· χαῖρε κρουνὲ ἰάσεων ὄντως ἀστείρευτε, Λυθροδόντα, κλέϊσμα πολύτιμον, καὶ ἡμῶν ἐν δεινοῖς καταφύγιον.
Θεοτοκίον.
Μῆτερ τοῦ Χριστοῦ, ἁγνὴ ἀειπάρθενε, σὲ μεγαλύνοντες, οἱ πιστοὶ ἀείποτε, ὑμνολογοῦμεν, τῶν θαυμασίων σου, πληθὺν καὶ τῶν χαρίτων σου, τὸ ἀχανέστατον, Παναγία, πέλαγος πανύμνητε, θλιβομένων θερμὸν παραμύθιον.
Ἐξαποστειλάριον. Γυναῖκες ἀκουτίσθητε.
Θεράπον ὁσιώτατε, τοῦ Λυθροδόντα σέμνωμα, ἐνασκουμένων πατέρων, τὸ διαυγὲς ἐκμαγεῖον, καὶ ποταμὲ ἰάσεων, θεράπευσον τὰ τραύματα, καὶ τὰς οὐλὰς προσφύγων σου, ἐπιτελούντων ἐν πίστει, τὴν σὴν πανέορτον μνήμην.
Θεοτοκίον.
Τῶν κλονουμένων στήριγμα, ἀσάλευτον Παντάνασσα, Μῆτερ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου, καὶ ἡ ὁδὸς σωτηρίας, τῶν σοὶ σπευδόντων πάντοτε, κατεύθυνε τοὺς δούλους σου, πρὸς οὐρανῶν ὑπέρφωτα, δώματα ὡς ποδηγέτις, ἀπλανεστάτη τοῦ κόσμου.
Αἶνοι. Ἦχος πλ. δ΄. Ὢ τοῦ παραδόξου θαύματος!
Χαῖρε, Λυθροδόντα πρόμαχε, καὶ πολιοῦχε σεπτέ, ἀντιλῆπτορ ἀνύστακτε, καὶ φρουρὲ καὶ στήριγμα, ἐν δειναῖς περιστάσεσι, Θεράπον μάκαρ, Ὁσίων σέμνωμα, τῶν ἰαμάτων, κρουνὲ ἀκένωτε· χαῖρε διάκοσμε, τῶν σκηνῶν πανθαύμαστε τοῦ οὐρανοῦ· χαῖρε σεμνολόγημα, Χριστοῦ τῆς πίστεως.
Χαῖρε, μέροψ ἰσουράνιε, ὁ ἐκ νεότητος σχών, ἐν Ἐδὲμ τὸ πολίτευμα, καὶ ἐν γῇ ὡς ἄϋλος, καὶ στρουθίον φιλέρημον, ἐκδαπανήσας, πάντα τὸν χρόνον σου, ἐφησυχάζων, θερμῶς εὐχόμενος, καὶ τὸ σαρκίον σου, κατατήκων Ὅσιε ὡσεὶ κηρόν, Λυθροδόντα πάντιμον, Θεράπον κλέϊσμα.
Χαῖρε, χάριν τῶν ἰάσεων, ὡς πόνων ἀσκητικῶν, ὁ λαβὼν ἀντιμίσθιον, οὐρανόθεν Ὅσιε, Λυθροδόντα κειμήλιον, σεπτὲ Θεράπον, ὁ τὰ νοσήματα, ἀποδιώκων, ἐκ τῶν προσφύγων σου, πνεύματα ἄλαλα, ἀπελαύνων τάχιστα καὶ ζοφερά, θεραπεύων τραύματα, τῶν προσιόντων σοι.
Μνήμην τὴν σεπτήν σου σήμερον, καὶ παμφαῆ ἐν ᾠδαῖς, καὶ ψαλμοῖς καταστέφομεν, φιλεόρτων σύλλογοι, ἀσκητὰ θεοστήρικτε, ὁ ἐν σπηλαίῳ, ἀγωνισάμενος, στεῤῥῶς καὶ σάρκα, νεκρώσας σκάμμασι, τοῖς νυχθημέροις σου, ἰαμάτων χείμαῤῥε παντοδαπῶν, καὶ κρουνὲ ἰάσεων, Θεράπον Ὅσιε.
Δόξα. Ἦχος πλ. α΄.
Δεῦτε πάντες ἐγκωμίων καταστέψωμεν ἄνθεσι, τὸν ἐν Λυθροδόντᾳ θεοφιλῶς ἀσκήσαντα, Θεράποντα τὸν πανεύφημον Ὅσιον, ὡς πύκτην τοῦ ἀρχεκάκου δαίμονος, ἐν εὐλαβείᾳ κραυγάζοντες· Ὁ Ἀγγέλων ἐν γῇ ὁμόζηλος καὶ ἐν πόλῳ σύσκηνος, ἐστεμμένος ἀφθαρσίας στεφάνῳ χρυσοπλόκῳ, ὡς παρεστὼς τῷ θρόνῳ τοῦ Παντάνακτος, ἐκτενῶς Αὐτὸν ἱκέτευε ὑπὲρ τῶν τιμώντων, τὴν πανσεβάσμιον μνήμην σου.
Καὶ νῦν... Θεοτοκίον
Ναὸς καὶ πύλη ὑπάρχεις, παλάτιον καὶ θρόνος τοῦ Βασιλέως, Παρθένε πάνσεμνε, δι' ἧς ὁ λυτρωτής μου Χριστὸς ὁ Κύριος, τοῖς ἐν σκότει καθεύδουσιν ἐπέφανεν, Ἥλιος ὑπάρχων δικαιοσύνης, φωτίσαι θέλων οὓς ἔπλασε, κατ' εἰκόνα ἰδίαν χειρὶ τῇ ἑαυτοῦ. Διὸ Πανύμνητε, ὡς μητρικὴν παῤῥησίαν πρὸς αὐτὸν κεκτημένη, ἀδιαλείπτως πρέσβευε, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Δοξολογία Μεγάλη καὶ Ἀπόλυσις.
Μεγαλυνάριον.
Χαίροις τῶν Ὁσίων ὁ ἀκρεμών· χαίροις Λυθροδόντα, ὁ ἀνύστακτος ἀρωγός· χαίροις ἀσκουμένων, σπηλαιωτῶν Θεράπον, πατέρων κοσμιότης, Κύπρου ὡράϊσμα.
